Article Index
Tο κιτ της Revell αναπαριστά πιστά σε λεπτομέρεια και διαστάσεις το μαχητικό της North American, το μοντέλο κατασκευάστηκε κατευθείαν από το κουτί , χωρίς την προσθήκη βελτιωτικών.
Παντελής Ψαρουδάκης
Revell 1/48
Build review
Ιστορικό.
Tο κιτ της Revell αναπαριστά πιστά σε λεπτομέρεια και διαστάσεις το μαχητικό της North American , το οποίο εισήλθε σε παραγωγή ως προσωρινός αντικαταστάτης του F-89 Scorpion της Northrop , το οποίο με τη σειρά του είχε περιέλθει σε πολύχρονη αργοπορία παράδοσης λόγω διαφόρων τεχνικών προβλημάτων. Με το σκεπτικό ότι χρειαζόταν ένα μαχητικό που να έχει δυνατότητες παραπλήσιες του F-86A Sabre , που ήδη ήταν σε υπηρεσία, αλλά συγχρόνως να μπορεί να επιχειρεί ως μαχητικό παντός καιρού αλλά και τη νύχτα , η κατασκευή του ξέφυγε πολύ από τα πρότυπα σχέδια. Διατηρώντας το ουραίο και τα φτερά του F-86E , ανακατασκευάστηκε και μάκρυνε το εμπρόσθιο τμήμα ,ενώ ένας μεγαλύτερος αεραγωγός έκανε την εμφάνισή του μαζί με τον χαρακτηριστικό κώνο του συστήματος ελέγχου βολής. Αυτά τα δύο τελευταία χαρακτηριστικά μαζί με το “D” της έκδοσης που αντιπροσώπευε , του έδωσαν το προσωνύμιο “Dog” το οποίο και διατήρησε καθ’όλη την καριέρα του.
Ο νέος θηριώδης κινητήρας της General Electric J47-GΕ-17 , τον οποίο φόρεσε το μαχητικό , ήταν με μετάκαυση και ήταν το πρώτο μαχητικό που θα τον έφερε. Οι καινοτομίες όμως δεν σταματούσαν εδώ.Για πρώτη φορά σε αντίθεση με τα δεδομένα της εποχής , το αεροσκάφος δεν έφερε οπλισμό πυροβόλων όπλων , αλλά ένα ειδικά εξελιγμένο και τελείως αυτοματοποιημένο σύστημα βολής για 24 FFAR “Mighty Mouse” ρουκέτες των 2,75 in , που βασιζόταν στο πανίσχυρο για τότε ηλεκτρονικά ελεγχόμενο σύστημα πυρός της Hughes , το E-4 FCS. Ο πιλότος μπορούσε να βάλλει εναντίον στόχου πέρα από το οπτικό του πεδίο , ενώ η όλη διαδικασία ήταν πλήρως ελεγχόμενη από το κομπιούτερ , ακόμα και η πυροδότηση των ρουκετών.
Μεταγενέστερες βελτιώσεις του τύπου από το Block 45 και μετά , περιελάμβαναν μια ενισχυμένη δομικά ανακατασκευή του πίσω συγκροτήματος της ουράς , για καλύτερη αεροδυναμική συμπεριφορά , καθώς και αλεξίπτωτο πέδησης στη ρίζα του πίσω μέρους του κάθετου σταθερού. Συνολικά κατασκευάστηκαν 2.506 μονάδες για την αεροπορία των ΗΠΑ , ενώ και αρκετές χώρες το απέκτησαν στα πλαίσια προγραμμάτων στρατιωτικής βοήθειας. Η Δανία ήταν ο μοναδικός χρήστης του τύπου F-86G Sabre με 38 μονάδες.
Στην Ελληνική Αεροπορία το αεροσκάφος υπηρέτησε από το 1961 με τις μοίρες 337 και 343. Μέχρι το 1964 ήταν άβαφα μεταλλικά και κατόπιν πήραν την παραλλαγή “ΝΑΤΟ”. Αποσύρθηκαν από την ενεργό υπηρεσία το 1967.
Κατασκευή – Βάψιμο.
Το μοντέλο κατασκευάστηκε κατευθείαν από το κουτί , χωρίς την προσθήκη βελτιωτικών. Ανήκει σε ένα πρόγραμμα κατασκευής , το οποίο πρόβλεπε να φτιαχτούν 7 αεροσκάφη με διαφορετικά εθνόσημα , για να αποτελέσουν μια θεματική ενότητα η οποία θα προχωρούσε παράλληλα και από τα 7 άτομα που θα εμπλέκονταν στο σχέδιο. Για την ιστορία αναφέρω ότι μόνο τα 4 ευδοκίμησε να τελειώσουν και το όλο σχέδιο πήρε μια αναβολή ως προς την ολοκλήρωσή του.
Πίσω στο μοντέλο μας , πρόκειται πραγματικά για μια ξεκούραστη κατασκευή. Η λεπτομέρεια είναι πολύ καλή με εγχάρακτες γραμμώσεις να κυριαρχούν παντού. Το κόκπιτ είναι πλήρες και ένα καλό βάψιμο μαζί με προσεκτικό στεγνό πινέλο φτάνει να αναδείξει τα πάντα. Η καλύπτρα είναι πολύ διαυγής και επιτρέπει στο βλέμμα του θεατή να παρατηρεί τα πάντα στο τελειωμένο μοντέλο. Οι εφαρμογές ατράκτου – φτερών είναι άψογες και δεν χρειάστηκε πουθενά στοκάρισμα. Μόνο στο κάτω μέρος όπου ενώνεται το εμπρός κομμάτι των μονοκόμματων πτερύγων με την άτρακτο εμφανίστηκε ένα μικροκενό , το οποίο όμως καλύφτηκε με προσεκτική τοποθέτηση με οδοντογλυφίδα κυανοακρυλλικής κόλας.
Τα “slats” καθώς και τα αερόφρενα δίδονται σε ξεχωριστά κομμάτια , επιτρέποντας έτσι την τοποθέτησή τους υπό γωνία. Ο οπλισμός αποτελείται από το κυτίο των ρουκετών στην κοιλιά του αεροσκάφους και από δύο δεξαμενές καυσίμου , ανά μία σε κάθε πτέρυγα. Οι ρόδες και το σύστημα προσγείωσης είναι αρκετά στιβαρά και στηρίζουν σταθερά το μοντέλο.
Προσοχή χρειάζεται στο να μην παραβλέψουμε να τοποθετήσουμε βάρος περίπου 40 γραμμαρίων (οι οδηγίες λένε για 20 αλλά είναι λίγο) κατά το κλείσιμο των 2 μισών της ατράκτου.Το μοντέλο είναι βαρύ πίσω και δεν θα στέκεται διαφορετικά. Η REVELL στο σημείο αυτό προτείνει να τοποθετηθεί το βάρος πάνω από τον αεραγωγό και μπροστά από το πιλοτήριο , εσωτερικά του σκάφους. Εγώ από αμέλεια το προσπέρασα αυτό και η μόνη λύση που είχα με το αεροπλάνο κολλημένο και έτοιμο για βαφή και για να μην γέρνει πίσω, ήταν η εξής απλή: προσεκτικά και αφού είχα συμπιέσει με μια πένσα τα βαρίδια ψαρικής για να γίνουν όσο το δυνατόν μακρόστενα και πλακουτσωτά, τα έσπρωξα απ’έξω και χώθηκαν μέσα στον αεραγωγό.Το αποτέλεσμα ήταν να ισορροπεί το μοντέλο , αλλά και να φαίνονται από μπροστά κάτι “μαύρα εξογκώματα” μέσα στον αεραγωγό. Επειδή η όλη εικόνα ήταν απογοητευτική , αποφάσισα βασιζόμενος σε φωτογραφία από Αμερικανικό αεροσκάφος σε καταφύγιο , να κατασκευάσω ένα προστατευτικό καλλυμα (FOD) και να το τοποθετήσω εκεί.
Αρχικά πήρα ένα κομμάτι πλαστικό και αφού το στερέωσα μπροστά στον αεραγωγό , με ένα μολύβι ζωγράφισα το περίγραμμα αυτού. Κατόπιν αφαίρεσα το περισσευούμενο πλαστικό και είχα έτοιμο ένα κάλλυμα το οποίο με μερικά ελαφρά τριψιματάκια περιφερειακά , πήρε το σωστό τελικό σχήμα και εφάρμοζε γάντι. Επειδή όμως δεν ήθελα όταν θα το τοποθετούσα λίγο μέσα προς τον αεραγωγό να κολλήσω εξωτερικά, με πιθανότητα να αφήσω σημάδια κόλλας , πρόσθεσα δύο αυτάκια από το πίσω μέρος του και η κόλληση έγινε προς το εσωτερικό του αγωγού. Προσθέτοντας και μια μικρή χειρολαβή από λυγισμένο χαλκόσυρμα , ήμουνα έτοιμος για βαφείο.
Τα χρώματα που χρησιμοποιήθηκαν και αφού θα αναπαριστούσα άβαφτο μέταλλο , αποφασίστηκε να είναι τα ALCLAD. Με βασική προϋπόθεση ότι πλένουμε καλά με νερό και λίγο απορρυπαντικό πιάτων το μοντέλο και κατά την υπόλοιπη διαδικασία (=από το στέγνωμα μετά το πλύσιμο μέχρι τέλους βαψίματος) ΔΕΝ το αγγίζουμε με γυμνά χέρια παρά μόνο με υφασμάτινα γάντια (τα βρίσκουμε σε χρωματοπωλεία αλλά και σε μαγαζιά με κάλτσες , καπέλα , κασκόλ κλπ), προχωράμε στο βάψιμο. Τονίζω ιδιαίτερα ίσως τα παραπάνω αλλά είναι προϋπόθεση για ένα καλό τελικό οπτικό αποτέλεσμα. Τα δάχτυλά μας όσο καθαρά και στεγνά και να είναι αφήνουν λάδι και δακτυλικά αποτυπώματα παντού. Φαντάζεστε τι θα συμβεί και ειδικά όταν περνάτε τα πάνλεπτα στρώματα των ALCLAD , χωρίς τις παραπάνω προφυλάξεις , πάνω στο δημιούργημά σας…..
Η βασική απόχρωση είναι ALUMINIUM ALC-101 , με επιλεκτικά πάνελ να δέχονται αποχρώσεις WHITE ALC-106 και DARK –C ALUMINIUM.
Επίσης χρησιμοποιήθηκε και αυτοκόλλητο αλουμινόφυλλο BARE METAL FOIL σε απόχρωση MATTE- ALUMINUM με το οποίο ντύθηκαν οι θυρίδες των σκελών προσγείωσης , το κυτίο ρουκετών και μερικές θυρίδες προσιτότητας στην ράχη της ατράκτου. Πρόκειται για υλικό με εξαιρετική φυσική απόχρωση μετάλλου , το οποίο όμως θέλει υπομονή και αρκετή πρακτική εξάσκηση από κάποιον για να εφαρμόσει σωστά. Εννοείται δε ότι οι θυρίδες της ράχης είχαν μετρηθεί πριν το βάψιμο του μοντέλου και τα έτοιμα κομμένα κομμάτια αλουμινόφυλλου απλώς πιέστηκαν ελαφρά και ταίριαξαν στις προβλεπόμενες θέσεις.
Χαλκομανίες.
Από την αρχική εφαρμογή του συγκεκριμένου project , μου είχαν κάνει αίσθηση τα σήματα που περιέχονταν στην καρτέλα CED-48155 της CUTTING EDGE και όπου εκτός των δύο αμερικάνικων αεροσκαφών , προσέφεραν σήματα για ένα Γιουγκοσλαβικό , με κατάμαυρο ρύγχος και Sharkmouth ζωγραφισμένο επάνω του. Έτσι αποφάσισα να φτιάξω το συγκεκριμένο.
Η αρχική μου έξαψη σβήστηκε όμως απότομα όταν προσπάθησα να εφαρμόσω τις έντονα καμπυλόγραμμες μάσκες της ΒlackMagic , οι οποίες εμπεριέχονταν και οριοθετούσαν το βάψιμο του εμπρός μαύρου μέρους του αεροπλάνου. Η καμπύλη της ατράκτου και το χοντρό υλικό των precut μασκών , δεν γινόταν να δώσουν αποτέλεσμα σωστό χωρίς να δημιουργηθεί φαινόμενο Overspray του μαύρου πάνω στο αλουμίνιο. Εν ολίγοις και για να γίνω πιο κατανοητός , οι μάσκες δεν εφάρμοζαν πλήρως λόγω πάχους και το χρώμα θα περνούσε - ξέφευγε από κάτω τους , με καταστροφικά αποτελέσματα.
Επειδή όμως όλα τα προβλήματα έχουν λύση όταν τα ψάχνεις και τα γυροφέρνεις , μούρθε φαεινή ιδέα: με ψιλό σχεδιαστικό μολυβάκι 0.5 mm ζωγράφισα το καμπύλο περίγραμμα της μάσκας (με αυτήν σαν οδηγό στερεωμένη) πάνω στην άτρακτο. Κατόπιν και με το σκεπτικό ότι τα ALCLAD στεγνωμένα καλά δε χαμπαριάζουν κακομεταχείριση , οριακά πάνω στην χαραγμένη μολυβιά τοποθέτησα μακρόστενη λωρίδα πλαστελίνης την οποία είχα πλάσει σε πολλά μικρά κομμάτια. Με τον τρόπο αυτό θα απέτρεπα στο χρώμα να φύγει κάτω από τις μάσκες προς το βαμμένο μέταλλο. Αφού εφάρμοσα ακριβώς μπροστά από την πλαστελίνη και με κατεύθυνση προς το ρύγχος τις μάσκες , ψέκασα το μαύρο χρώμα με φορά από πίσω προς τα εμπρός , για να αποκλείσω τελείως το ενδεχόμενο να χτίσει το χρώμα πάνω στην πλαστελίνη. Πέρασα μαύρο TESTORS Flatt 1749 , επειδή δεν θέλαμε γυάλισμα χρώματος στο ρύγχος.
Κατόπιν με γρήγορες κινήσεις αφαιρέθηκαν μάσκες και πλαστελίνες. Μικρές υποψίες λαδιού από πλαστελίνη τρίφτηκαν ελαφρά με πανάκι γυαλιών το οποίο δεν αφήνει χνούδι , και η λάμψη του άβαφτου μετάλλου επανεμφανίστηκε.
Οι υπόλοιπες χαλκομανίες εφαρμόστηκαν υποδειγματικά χωρίς άλλα προβλήματα και το μοντελάκι πήρε την τελική του μορφή..
Τελικό φινίρισμα.
Με τα σήματα πλέον τοποθετημένα έγιναν ελαφρά ξεθωριάσματα με την ανάποδη του κόφτη στις οριοθετήσεις των διαφόρων πάνελ του ρύγχους που βάφτηκαν με μαύρο χρώμα , για να αναδείξουμε το γυμνό μέταλλο που είναι από κάτω τους. Όλο το αεροσκάφος κατόπιν δέχτηκε ένα καλά αραιωμένο ακρυλικό σύννεφο βερνικιού Χ-22 Clear της TAMIYA από μακρινή όμως απόσταση. Αυτό έγινε παρά τις αντίθετες συμβουλές φίλων να μην ενοχληθούν τα ALCLAD με βερνίκι. Εγώ θεώρησα σωστό να σφραγίσω σε ενιαίο σύνολο χαλκομανίες και χρώματα και μετά από τόσο καιρό δεν έχω παρατηρήσει κάποια αλλοίωση στη λάμψη των μεταλλικών αποχρώσεων. Επομένως από προσωπική πλέον εμπειρία το ΣΥΝΙΣΤΩ σε όσους τυχόν θελήσουν να το κάνουν. Διότι όσο θωρακισμένα και αν είναι τα χρώματα στο χρόνο , δυστυχώς οι χαλκομανίες είναι πολύ ευάλωτες και τυχόν εφαρμογή τους χωρίς τελικό βερνίκι επάνω τους , δημιουργεί φαινόμενα αποχρωματισμού και τμηματικής αποκόλλησής τους.
Σαν τελευταίο να πω ότι η κατά τα άλλα διαυγής καλύπτρα , γυαλίστηκε έξτρα με γυαλιστικό σπρέι ARMOR ALL , το οποίο το χρησιμοποιούμε για τα ταμπλό των αμαξιών μας και το βρίσκουμε σε όλα τα πρατήρια καυσίμων. Ένα μπουκάλι έχει αρκετό υλικό για πολλά χρόνια κατασκευών….
Επίλογος.
Στις φωτογραφίες που συνοδεύουν το άρθρο , έχει γίνει προσπάθεια να φωτογραφηθεί το μοντέλο χωρίς να γυαλίζει από τα φώτα. Επειδή δεν είμαι ειδήμων στο χώρο της φωτογραφίας , πιστεύω να σας μεταφέρω το τελικό αποτέλεσμα όσο καλύτερα μπόρεσα.
Το “Σαμπρόσκυλο” ως μεμονωμένο έκθεμα και χωρίς την παρέα των υπολοίπων 4 τελειωμένων αδελφών του , πήρε μέρος σε διαγωνισμό-έκθεση της IPMS Ελλάδος και απέσπασε μετάλλιο στην κατηγορία του.
