Messerschmitt Bf-110D, 1/48 Eduard In box review

Μια προσεκτική ματιά στην κυκλοφορία της Eduard για το Bf-110D.

Messerschmitt Bf-110D 1/48
Eduard 8202
In box review
Κοντογιάννης Γεώργιος

Το αεροπλάνο.

Είμαστε στη δεκαετία του 1930 και οι θεωρητικοί της αεροπορίας έχουν καταλήξει στο είδος του μελλοντικού αεροπορικού πολέμου. Αρμάδες στρατηγικών βομβαρδιστικών θα έπλητταν τις υποδομές του αντιπάλου στερώντας του τα μέσα και τη θέληση να συνεχίσει τον πόλεμο. Στο πλαίσιο του σχεδίου αυτού γεννήθηκε και το στρατηγικό καταδιωκτικό, ένα αεροσκάφος ικανό να ανοίξει το δρόμο στα φίλια βομβαρδιστικά, να τα προστατεύσει από τα αντίπαλα καταδιωκτικά σε όλο το μήκος της διαδρομής τους, να πλήξει στόχους βαθιά μέσα στο έδαφος του αντιπάλου και να εδραιώσει την αεροπορική υπεροχή βαθιά μέσα στον αντίπαλο εναέριο χώρο. Σαν προδιαγραφές το στρατηγικό καταδιωκτικό ήταν πολύ καλό για να μην ασχοληθεί κανείς μαζύ του, οπότε το 1934 πολλές αεροπορίες ξεκινούν τη διερεύνηση και το σχεδιασμό ενός αεροσκάφους που να πληρεί τις προδιαγραφές αυτές, οι πολωνοί με το σχεδιασμό του P.Z.L. P.38 Wolf, οι γάλλοι με τη σύνταξη λεπτομερών προδιαγραφών και σχεδίων, οι Γερμανοί με την σύνταξη προδιαγραφών και οι Ολλανδοι με την κατασκευή του Fokker G.1. Οταν στις αρχές του 1936 το Fokker G.1 θα παρουσιαστεί στο αεροπορικό σαλόνι του Παρισιού θα προκαλέσει διεθνή αίσθηση έχοντας οπλισμό 8 πολυβόλων, υψηλή ταχύτητα και ακτίνα δράσης ανάλογη με αυτή των βομβαρδιστικών της εποχής.

Στη ναζιστική Γερμανία η ιδέα του στρατηγικού καταδιωκτικού είχε γοητεύσει τον Generalfeldmarschal Hermann Goring, διοικητή της νεοσύστατης Luftwaffe. Με τέτοια υποστήριξη η όλη ιδέα προχώρησε με γοργά βήματα και μετά από έντονα παρασκηνιακά παιχνίδια επιλέχτηκε το σχέδιο της Bayerische Flugzeugwerke – Messerschmitt ανάμεσα στα σχέδια των Focke-Wulf και Henschel. Ετσι στις 12/05/1936 το Bf110V1 θα σηκωθεί για πρώτη φορά στον αέρα και λίγες μέρες αργότερα θα επιτύχει ταχύτητα σε ευθεία και οριζόντια πτήση 314mph, ανώτερη από αυτή των Bf-109B-1 που διέθετε τότε η Luftwaffe. Μία αρχική παραγγελία για 4 αεροσκάφη προπαραγωγής (Bf-110A0) συνάντησε αμέσως τα πρώτα προβλήματα, οι κινητήρες DB-600 των 986hp ήταν εντελώς αναξιόπιστοι και απαιτούσαν εξέλιξη, οπότε στη θέση τους χρησιμοποιήθηκαν οι Jumo 210B των 610hp μειώνοντας δραστικότατα τις επιδόσεις.

Στα τέλη του 1938 οι DB-601 είναι πλεόν διαθέσιμοι και αρχίζει η παραγωγή του Bf-110C. Παρά τη δημοσιότητα που απολάμβανε το Bf-109, το Bf-110 έμεινε μακρυά από τα αδιάκριτα βλέματα με πρώτη δημόσια παρουσία τον Ιούνιο του 1939 σε παρέλαση πάνω από το Βερολίνο. Τον Αύγουστο του 1939 στα πλαίσια τελετής, ένας μεγάλος αριθμός από Bf-110C θα περάσει πάνω από το μνημείο της μάχης του Tannenberg. Ο πραγματικός λόγος ήταν η μεταστάθμευση των Bf-110 στα ανατολικά σύνορα της Γερμανίας στα πλαίσια της επικείμενη εισβολής στην Πολωνία. Η θύελλα πλησίαζε και σε λίγο το Bf-110 θα ριχνόταν στη μάχη.

Κατά την εκστρατεία της Πολωνίας τα Bf-110 συνάντησαν ελάχιστη αντίσταση και συνέτριψαν οτιδήποτε βρέθηκε στο δρόμου τους. Λίγο μετά τα Βf-110 θα αποδείξουν τη θανάσιμη ισχύ πυρός που διέθεταν με θύματα κάποια άτυχα Wellington. Λίγο αργότερα πάνω από τη Νορβηγία τα Βf-110 θα δράσουν με την ίδια επιτυχία και μάλιστα στα όρια της ακτίνας δράσης τους. Με τις περγαμηνές τέτοιων επιτυχιών στο ενεργητικό τους τα Bf-110 θα ριχτούν το Μάϊο του 1940 στη μάχη της Γαλλίας όπου θα καταφέρουν και πάλι να επιβληθούν αν και κάποιες ανησυχητικές απώλειες θα σημειωθούν όταν τα αεροσκάφη θα έρθουν αντιμέτωπα με Hurricanes. Κανείς δεν θα ασχοληθεί με αυτές μέσα στη μέθη της νίκης, τουλάχιστον μέχρι τον Αύγουστο του 1940 οπότε και αρχίζει η αεροπορική επίθεση κατά της Αγγλίας. Τα Bf-110 αναλαμβάνουν το ρόλο της προστασίας των βομβαρδιστικών λόγω της μικρής ακτίνας δράσης των Bf-109 και χάνουν όλα τα προτερήματα που είχαν. Ετσι, όντας σε μειονεκτική θέση όσον αφορά στην ευελιξία απέναντι στα Hurricanes και Spitfires, και στερούμενα των σωστών τακτικών θα υποστούν βαρύτατες απώλειες και σύντομα θα γίνει σαφές πως τα Bf-110 απαιτούν προστασία από τα ήδη βαρυφορτωμένα με καθήκοντα Bf-109. Μετά τη μάχη της Αγγλίας τα Bf-110 δεν θα ξαναχρησιμοποιηθούν σαν καθαρά καταδιωκτικά παρά μόνο σε περιοχές όπου η αντίπαλη αντίσταση στον αέρα ήταν ελάχιστη και ποιοτικά κατώτερη όπως πχ στα Βαλκάνια και την Κρήτη.

Στη συνέχεια τα Bf-110 θα ανοίξουν ένα νέο κεφάλαιο, γεμάτο επιτυχίες, δρώντας σαν νυκτερινά καταδιωκτικά στην άμυνα της Γερμανίας κατά των βομβαρδισμών. Ο βαρύς οπλισμός που έφεραν τους επέτρεπε να επιφέρουν σοβαρά πλήγματα σε κάθε βομβαρδιστικό με ένα και μόνο πέρασμα και το μεγάλο cockpit έδινε χώρο για έναν χειριστή radar. Αποτέλεσαν θανάσιμο αντίπαλο μέχρι το τέλος του πολέμου και ήταν η ραχοκοκαλιά της νυκτερινής άμυνας της Luftwaffe. Υπό συνθήκες κατέγραψαν σημαντικές επιτυχίες κατά των βομβαρδιστικών κατά τη διάρκεια της ημέρας αλλά αν είχαν την ατυχία να συναντήσουν τα P-47 και P-51, τότε, όπως ήταν αναμενόμενο, συνέβαιναν εκατόμβες. Προσπάθειες βελτίωσης του τύπου δεν έγιναν πολλές και το βάρος έπεσε στο διάδοχό του, το Bf-210, το οποίο όμως ήταν μία παταγώδης αποτυχία. Πολλά από τα προβλήματα διορθώθηκαν στο Bf-410 αλλά πλέον η αεροπορική υπεροχή είχε ανεπιστρεπτί χαθεί για τους Γερμανούς σε όλα τα μέτωπα και ένα στρατηγικό καταδιωκτικό, όπως το φαντάστηκαν οι σχεδιαστές του το 1934, δεν είχε καμία τύχη στους εχθρικούς ουρανούς του 1944.

Πολλές χώρες θα ακολουθήσουν την ιδέα του στρατηγικού καταδιωκτικού, οι άγγλοι με το Beaufighter, οι Γάλλοι με αρκετά πρωτότυπα όπως το Multiplace de combat, οι Ιάπωνες με το Ki-45. Μέχρι το τέλος του πολέμου το μοναδικό δικινητήριο καταδιωκτικό το οποίο μπόρεσε να πλησιάσει τις θεωρητικές επιδόσεις του στρατηγικού καταδιωκτικού παρέμεινε το αμερικανικό Lockheed P-38 και αυτό μόνο μέσα από τη χρήση των σωστών τακτικών μάχης. Οι θεωρητικοί του αεροπορικού αγώνα θα πρέπει να περιμένουν μέχρι την έλευση του F-15 για να έχουν ένα αεροσκάφος ικανό να σταθεί στις προδιαγραφές ενός στρατηγικού καταδιωκτικού, όπως αυτό μορφώθηκε σαν ιδέα στη δεκαετία του 1930.

Το μοντέλο.

Ανοίγοντας το κουτί η πρώτη εντύπωση είναι πως έγινε κάποιο λάθος και το κουτί θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο! Το μοντέλο αυτό ανήκει στην κατηγορία των μοντέλων που αν βγάλεις τα πλαίσια από το κουτί είναι πολύ δύσκολο να τα ξαναβάλεις με τη σωστή σειρά και το ασφυκτικά γεμάτο κουτί να κλείνει σωστά.

Τα πλαίσια είναι από καφέ-γκρί πλαστικό, χαρακτηριστικό των τελευταίων κυκλοφοριών της εταιρείας. Η ποιότητα χύτευσης είναι κορυφαία και οι συνδέσεις των κομματιών με τα πλαίσια είναι πολύ μικρές. Η επιφανειακή λεπτομέρεια είναι χαραγμένη και εξαιρετικής ποιότητας, παραμένοντας στην κλίμακα αλλά δίνοντας και επαρκές βάθος έτσι ώστε να μη χαθεί με το πρώτο τρίψιμο. Παρά τον προσεκτικό έλεγχο δεν μπόρεσα να βρω κανένα sink mark, ούτε σημάδι από το καλούπι σε κανένα σημείο του μοντέλου. Οι πτέρυγες λόγω μεγάλου μεγέθους θα ήταν υποψήφιες για παραμοσφώσεις αλλά κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Από τα 210 περίπου κομμάτια που αποτελούν το κιτ, μερικά είναι απίστευτα μικρά και απαιτούν προσοχή κατά την αφαίρεσή τους από τα πλαίσια και τον μετέπειτα χειρισμό τους. Προσοχή επίσης πρέπει να δοθεί σε όλα τα πλαίσια κα να μη βιαστεί κανείς να τα πετάξει γιατί μπορεί να υπάρχουν ακόμα πάνω τους μικρά κομμάτια όπως πχ στο πλαίσιο Α των πτερύγων υπάρχουν και 2 μικρότατα κομμάτια των 3-4mm που μπορούν να διαφύγουν της προσοχής.

Στο cockpit η λεπτομέρεια είναι κορυφαία, το ίδιο και στο χώρο των όπλων και στο ρύγχος και στο πάτωμα του cockpit. Τα κομμάτια έχουν εξαιρετική ανάγλυφη λεπτομέρεια και τα δεκάδες ήδη βαμμένα photoetched προσθέτουν λεπτομέρειες όπως μοχλοί χειρισμού, ποδωστήρια, εξαιρετικές ζώνες και πίνακας οργάνων σε μορφή σάντουιτς. Το κάθισμα του πίσω πολυβολητή μπορεί να περιστραφεί και το κάθισμα του ναυτίλου μπορεί να τοποθετηθεί κλειστό ή ανοικτό. Πέρα από τα πυροβόλα των 20mm που είναι ορατά στο πάτωμα του cockpit, δίνονται έξη έξτρα γεμιστήρες των 20mm και δέκα (!) για το πίσω πολυβόλο των 7.92. Στο χώρο του ναυτίλου δίνονται έξη συσκευές ασυρμάτου με πολύ καλή ανάγλυφη λεπτομέρεια που κυριολεκτικά παρακαλούν για ένα καλό βάψιμο. Το καλύτερο όλων είναι πως τα εξαιρετικά σε ποιότητα και καθαρότητα διαφανή αφήνουν όλες αυτές τις λεπτομέρειες να φανούν ακόμα και αν ο κατασκευαστής επιλέξει τη λύση της κλειστής καλύπτρας. Στο χώρο του οπλισμού στο ρύγχος δίνονται τέσσερα πολύ καλά MG17 με τους οδηγούς των ταινιών τροφοδοσίας και το κάλυμμα του ρύγχους το οποίο έχει και εσωτερική λεπτομέρεια και μπορεί να τοποθετηθεί ανοικτό.

Στο υπόλοιπο αεροσκάφος δίνονται άτρακτοι και την έκδοση C και οι πιο μακριές για την έκδοση D. Εντύπωση μου έκανε η πλούσια λεπτομέρεια στις φωλεές του συστήματος προσγείωσης αν και τα λάστιχα μάλλον είναι σωστά για την έκδοση Ε ενώ για τις C/D οι ζάντες θα πρέπει να είναι μικρότερες, ελέγξτε τις πηγές σας για το αεροσκάφος που κατασκευάζετε. Τα πηδάλια κλίσης είναι ξεχωριστά κομμάτια ενώ τα flaps είναι μονοκόμματα με την πτέρυγα. Αν κάποιος θελήσει να τους αλλάξει θέση απαιτείτε επέμβαση αν και στις περισσότερες φωτογραφίες εποχής τα flaps στα παρκαρισμένα αεροσκάφη είναι στην θέση άνω. Το εσωτερικό των ψυγείων είναι photoetched ενώ αρκετά photoetched και μη κομμάτια δίνονται για εσωτερική λεπτομέρεια στα διάφορα τμήματα της καλύπτρας. Η καλύπτρα μπορεί να τοποθετηθεί ανοικτή ή κλειστή και ξεχωριστά δίνετε το εμπρόσθιο θωρακισμένο τζάμι με το μεταλλικό πλαίσιό του σε photoetched! Για να αποφύγετε το δύσκολο μασκάρισμα μιας τέτοιας μεγάλης και πολύπλοκης καλύπτρας η Eduard δίνει ένα σετ από κίτρινες μάσκες μέσα στη συσκευασία. Προσοχή στην τοποθέτηση των εξατμίσεων, αυτές στην εξωτερική πλευρά των κινητήρων πρέπει να κοιτάνε προς τα πάνω ενώ οι εσωτερικές προς τα κάτω. Τέλος σαν φορτία δίνονται δύο βόμβες με τον αντίστοιχο φορέα ETC 250, δύο εξωτερικές δεξαμενές καυσίμου των 198Imp gallons και η χαρακτηριστική ξύλινη δεξαμενή Dackelbauch των 264Imp gallons.

Οι οδηγίες είναι σαφείς με ξεκάθαρες οδηγίες βαφής και τοποθέτησης των κομματιών. Επίσης είναι εύκολο να επιλέξεις τα κομμάτια που απαιτούνται για κάθε ένα από το πέντε συνολικά αεροσκάφη που μπορούν να κατασκευαστούν. Τα σήματα είναι γυαλιστερά και σωστά τυπωμένα όσον αφορά στη σύμπτωση των χρωμάτων, σβάστικες δίνονται σε δύο κομμάτια εκάστη και οι επιλογές που παρέχονται είναι:.

• Bf-110D, W Nr 3341, 2./Erpr.Gr.210, στις 15/08/1940 κατά τη μάχη της Αγγλίας.
• Bf-110D, 6./ZG 76, Αργος, Ελλάδα, Απρίλιος 1941. Το αεροσκάφος φέρει πραλλαγή RLM02, RLM71 και RLM76 ενώ το άνω μέρος του ρύγχους είναι λευκό ή κίτρινο, ανάλογα πως μεταφράζετε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες εποχής. Στο κάτω μέρος του ρύγχους φέρει σχέδιο με δόντια καρχαρία.
• Bf-110D, W Nr 3146, 2./ZG 76, Νορβηγία, άνοιξη 1940. To αεροσκάφος φέρει παραλλαγή RLM70, RLM71 και RLM76 όπως επίσης και εξωτερική δεξαμενή Dackelbauch.
• Bf-110D, 4./ZG 26, Μεσόγειος, Ανοιξη 1941. To αεροσκάφος φέρει παραλλαγή RLM02, RLM71 και RLM76 και κίτρινο RLM04 ρύγχος.
• Bf-110D, W Nr 3406, 5./ZG 76, Trapani, Σικελία 1940. To αεροσκάφος φέρει παραλλαγή RLM02, RLM71 και RLM76 και κίτρινο RLM04 ρύγχος.

Πέρα από τα παραπάνω σήματα περιέχονται και πλήρη stencils για ένα αεροσκάφος.

Διαφωνία υπάρχει στην πρόταση των οδηγιών για το βάψιμο του εσωτερικού του cockpit εξ ολοκλήρου με RLM66. Από όσα βρήκα στη σχετική βιβλιογραφία η διαταγή L.Dv 521/1 του RLM το Νοέμβριο του 1941 επιβάλλει το βάψιμο του cockpit εξ ολοκλήρου με RLM66 ενώ η προηγουμένη διαταγή (L.Dv 521/1, 22/03/1938) προβλεπε το βάψιμο του cockpit με RLM02 και χρήση του RLM66 μόνο στον πίνακα οργάνων και στο εσωτερικό του σκελετού της καλύπτρας για αποφυγή ανακλάσεων του ηλιακού φωτός. Αρα τα αεροσκάφη μέχρι και τα τέλη του 1941 το πιθανότερο θα ήταν να είχαν τα cockpit τους βαμένα με RLM02. Επίσης σαν χρώμα για τις κάτω επιφάνειες επιφάνειες προτείνετε το RLM76 κάτι με το οποίο διαφωνώ για τα αεροσκάφη μέχρι και τη μάχη της Αγγλίας. Τα Bf110C και D, όπως και όλα τα υπόλοιπα επιχειρισακά αεροσκάφη της Luftwaffe, αρχικά έφεραν παραλλαγή με RLM70, RLM71 και RLM65 (βάση της L.DV 521/1, 22/03/1938) και κατά την περίδο της μάχης της Αγγλίας τα αεροσκάφη δίωξης άρχισαν να αλλάζουν το RLM70 με RLM02 διατηρώντας το κάτω μέρος του RLM65. Αεροσκάφη με τις κάτω επιφάνειες RLM76 καταρρίφθηκαν πάνω από την Αγγλία το καλοκαίρι του 1940, αλλά ήταν πειραματικές εφαρμογές και όχι γενική κατέυθυνση στην παραγωγή. Σε κάθε περίπτωση ελέγξτε τις πηγές σας για το αεροσκάφος που κατασκευάζετε.

Συμπέρασμα.

Η Eduard κατάφερε να βγάλει στην αγορά το καλύτερο μέχρι στιγμής κιτ για το Bf-110D. Η εξαιρετική ποιότητα των κομματιών σε συνδιασμό με την πολύ καλή λεπτομέρεια αλλά και τις πολλές επιλογές στα σήματα και όλα αυτά σε λογική τιμή καθιστούν το κιτ μέτρο σύγκρισης στην κατηγορία του. Είναι προφανές οτι ο μεγάλος αριθμός κομματιών σε συνδιασμό με το μικρό μέγεθος αρκετών εξ αυτών δεν κάνουν το κιτ κατάλληλο για κάποιον αρχάριο αλλά συνιστάται ανεπιφύλακτα σε μοντελιστές με μέτρια εμπειρία και πάνω.

Βιβλιογραφία

• Luftwaffe colours 1935-1945, Michael Ullmann, 2002, Hikoki Publications.
• Messerschmitt Bf110 Zerstorer in Action, Jerry L. Campbell, 1977, Squadron/Signal Publications, ISBN 0-89747-029-X.
• Messerschmitt Bf110 Zerstorer aces of WWII, John Weal, 1999, Osprey Publishing, ISBN 1-85532-753-8