Αντε παιδια βγαλτε τα σωψυχα σας εδω...
Αν μας διαβαζει καποιος μαγαζατορας - αντιπροσωπος σιγουρα θα εχει πολλα να πει η αν καποιος εχει καλες γνωριμιες ας ρωτησει.
Μια φορα κ εναν καιρο...
Για να επιστρέψουμε λοιπόν στην ιστορία βρισκόμαστε στο σχολικό έτος 1988/1989 και η ανυπομονησία για την αγορά του επομένου μοντέλου κορυφώνεται μιας και το προηγούμενο είχε φτιαχτεί «σωστά» και με τα απαραίτητα υλικά.
Δυστυχώς όμως επειδή τα πράγματα έχουν αρχίσει να δυσκολεύουν (τρίτη γυμνασίου πλέον) από πολλές απόψεις όπως για παράδειγμα το χαρτζιλίκι, δεν υπάρχει η δυνατότητα για αγορές πολλών μοντέλων.
Το πλεονέκτημα είναι πως σε αυτήν την ηλικία βρήκα στο σχολείο μου και αλλά παιδιά που τους ενδιέφερε το συγκεκριμένο χόμπι. Επίσης οι νέες γνωριμίες σε βοηθούν καμιά φορά να μπεις πιο «βαθιά» στον χώρο και στο χόμπι
Συγκεκριμένα, ενός παιδιού ο πατέρας είχε βιβλιοπωλείο στην Ηπείρου (για όσους μένουν στην Αθήνα ξέρουν που βρίσκεται αυτή η οδός), η οποία Ηπείρου είναι κοντά στην Δεριγνύ και στο τότε κατάστημα «Μοντελιστής» που το είχε ο Νίκος Σπανός (μετά το πήρε ο Χρήστος Παπαθανασίου).
Κοπάνα λοιπόν από το σχολείο χωρίς να το γνωρίζει η μαμά και βουρ με όλη την παρέα να δω τι ήταν αυτό το περίφημο «μοντελιστικο κατάστημα» που μου λέγανε αλλά που δεν μπορούσα να φανταστώ το τι με περίμενε και τι θα βλέπανε τα ματάκια μου !!!
Φτάνοντας λοιπόν στον ʼγιο Παντελεημονα και περνώντας απέναντι για να πάμε στην Δεριγνυ. Φτάνοντας στο κατάστημα και κοιτάζοντας σε πρώτο στάδιο την βιτρινα του... Ε πιστεύω τα λόγια είναι περιττά. Ήμουν στον παράδεισο - αυτό που βλέπανε τα ματιά μου και αυτό που ένιωθα εκείνη την στιγμή δεν περιγράφεται. Δεν υπήρχε κάτι με το οποίο θα μπορούσα να το συγκρίνω και να πω να αυτό είναι καλύτερο από αυτό που βλέπω !
Μπαίνουμε μέσα και αρχίζει η περιπέτεια. Όχι αυτό να πάρω, μα όχι όχι το άλλο πρέπει να πάρω... και πάει λέγοντας. Αφού λοιπόν καταλήξαμε όλοι στο τι θέλαμε να πάρουμε πάμε στον Κυρ Νίκο να του τα πληρώσουμε. Το αρνητικό στην όλη εμπειρία ήταν πως δεν είχα σκεφτεί ποσά χρήματα έπρεπε να πάρω μαζί μου έτσι βρέθηκα να μην μου φτάνουν και σαν άτομο που δεν δεχόταν βοήθειες δεν δέχτηκα να συμβάλλουν οι φίλοι μου για να έπαιρνα αυτό που ήθελα. Βεβαία από μια άλλη άποψη ήταν ευτύχημα το ότι δεν πήρα τίποτα εκείνη την ημέρα γιατί πως θα το δικαιολογούσα στην μητέρα μου. Από την άλλη βεβαία αυτό μου έδινε την ευκαιρία να πήγαινα πάλι και κυρίως με τους γονείς μου για να βλέπανε και αυτοί με τι μου άρεσε να ασχολούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο.
Φεύγουμε λοιπόν από το κατάστημα του μοντελιστη «χορτασμένοι» όλοι μας από κάθε άποψη και μέσα σε πελάγη ευτυχίας παίρνουμε το λεωφορείο της επιστροφής.
Το Σάββατο πλησίαζε και επειδή δεν έβλεπα την ώρα να ξαναπάρω αλλά και φοβούμενος μην τυχόν πάει κάποιος άλλος και μου πάρει το μοντέλο μου πάω και λέω στην μητέρα μου ότι και καλά ένας συμμαθητής μου ο πατέρας του έχει βιβλιοπωλείο στην Αθήνα και εκεί κοντά είναι και ένα κατάστημα με είδη μοντελισμού. Η μητέρα μου απόρησε γιατί δεν καταλάβαινε τι είδους κατάστημα ήταν αυτό ε και επειδή της είχα κινήσει την περιέργεια προσπαθώντας να της εξηγήσω τι ήταν αποφάσισε να πάμε. Κάτι άλλο που λειτούργησε υπέρ μου είναι πως οι δικοί μου γνώριζαν τους δρόμους και την Αθήνα μιας και πηγαίνανε συχνά και για διασκέδαση αλλά και γιατί ο πατέρας μου με τον αδελφό του είχαν συνεργείο αυτοκινήτων στο κέντρο της Αθήνας.
Φτάνοντας λοιπόν στο κατάστημα του Κυρ Νίκου με την μητέρα μου καθώς ο πατέρας μου έψαχνε να βρει για να παρκάρει, μπαιιιινουμε μέσα στο κατάστημα.
Ο ΧΑΜΟΣ ! Ο ΧΑΜΟΣ ! θα πρέπει να ήταν και 25 άτομα στριμωχμενα εκεί μέσα (για όσους το έχουν προλάβει ξέρουν πόσο μικρό ήταν).
Αυτές ήταν και οι καλές μέρες του μοντελισμού στην Ελλάδα, όπου μπορούσες να βρεις συναδέλφους και να ανταλλάξεις απόψεις μέσα στο «περιβάλλον» σου αλλά και γιατί ένιωθες πως αυτό με το οποίο ασχολιόσουν ήταν ζωντανό - υπήρχε ενδιαφέρον, ο κόσμος ψώνιζε και ασχολιόταν, και μιλάμε για διάφορες ηλικίες.
Ενώ όμως εγώ κοίταζα ξανά και ξανά αυτό που ήθελα να αγοράσω στην μητέρα μου δεν άρεσε ο κόσμος που ήταν μέσα στο μαγαζί γιατί ήταν «μαλλιαδες» όπως τους έλεγε, αξύριστοι και με κάτι αλυσίδες. Ε εντάξει τι να κάνουμε τώρα το χόμπι μας δεν έχει όρια ούτε κανόνες για το ποιοι πρέπει να ασχολούνται με αυτό. Αλλά δυστυχώς έτσι το έβλεπε η μητέρα μου τότε. Παρόλα αυτά το πρώτο «επαγγελματικό» μου μοντέλο και λέω επαγγελματικό λόγω της ποιότητας που προσέφερε, ήταν το F-16C της Hasegawa και στην 1/48 παρακαλώ !!!
Ας είναι καλά ο Κυρ Νίκος που είχε πάντα την διάθεση να βοηθήσει και να εξηγήσει το κάθε τι. Φυσικά, εκείνη την ημέρα δεν αγόρασα μόνο το πρώτο μου «επαγγελματικό» μοντέλο αλλά και όλα τα συναφή ! Ε τι τσιγκουνιές θα κάναμε !!!
Πιστεύω πως θα μπορούσα να συνεχίσω και να γραφώ πολλά πράγματα και εμπειρίες που έχω στα 20 περίπου χρόνια που ασχολούμαι με τον μοντελισμό δηλαδή από τότε που αγόρασα κάποιο μοντέλο και τα απαραίτητα υλικά για την σωστή του κατασκευή, αλλά ήδη έχω γράψει αρκετά και σας έχω κουράσει.
Στόχος μου αυτήν την στιγμή είναι να πιάσω στην επέτειο των 20 αυτών χρονών που είναι το ερχόμενο Μάιο, τα 100 μοντέλα και επιτέλους να αγοράσω μια μεγαλύτερη βιτρίνα για να μπορέσω να τα βάλω όλα μέσα.
Καλή συνέχεια σε όλους και σας ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιερώσατε για να διαβάσετε τα λεγόμενα μου.
