Αν και δεν σας ξέρω απο κοντά, εκτός απο δυό τρείς που ήταν στο ΤατόΙ το 2006 στην γιορτή της Αεροπορίας οπου στη παρέα και ο Αντώνης ο Τσαγκαράτος. Ενας απο εσας που είχε δώσει και τυπωμένο το site σε ενα φύλλο Α4, και απο τότε γράφτηκα μέλος. Κλείνει η παρένθεση.
1967. Ενας νέος συνάδελφος του πατέρα μου φτάνει στο Μεγάλο Πέυκο και πάμε να τον δούμε. Ο μπαμπάς ιπτάμενος της ΑΣ με Piper L-21B, U-17A, U-6A.
Μπαινουμε σπίτι του και μένω με το στόμα ανοιχτό. Πίσω απο το γραφείο μια μεγαλη βιβλιοθήκη με καταπληκτικά μοντελάκια. Dakota, Spitfire, Hurricane, Me-262, Meteor, B-58 Hustler, C-130 και άλλα που δεν θυμάμαι... Πρώτη κίνηση. Πέρνω δειλά-δειλά ένα. Ο ιδιοκτήτης με αφήνει αλλα να προσέχω. Και σε ηλικία 11 χρονών γίνομαι πιλότος . Αρχίζουν οι απογειώσεις και οι προσγειώσεις και βροοοουμ βροοοοουμ ο κάθε κινητήρας... Ερχεται του Αγ.Δημητρίου και μου χαρίζει το πρώτο μοντέλο FW-190D της Lindberg 1/72. Το φτιάχνω απ'ευθείας απο το κουτί. Χακί χρώμα είχε το πλαστικό. Βάζω και τις χαλκομανίες και το βάζω να καθίσει πάνω στη βάση του, και να καμάρι ο δικό σου... Το δεύτερο δώρο είναι το He-162 σε 1/72 της Lindberg. Μου δανείζει τα χρώματά του και μου δείχνει πως να πιάνω το πινέλο και πως να βάφω... Υπέροχα χρώματα, σε μπουκαλάκια όπως των μελανοδοχείων, και στέγνωναν σε χρόνο dt. Λόγω κάποιου οικογενειακού προβλήματος κάθε Σάββατο ανεβαίνω Αθήνα και επιστρέφω Δευτέρα να πάρω το λεωφορείο για τα Μέγαρα για να πάω σχολείο. Ετσι καποια μέρα φρενάρω στη Σταδίου 50, το πρώτο μαγαζί του Καλφάκη. Αν ήθελες να μπείς, πήγαινε εκείνος στο βάθος και περνούσες την πόρτα για να αρχίσεις να χαζεύεις... Και ξεκινήσαμε... Auster της Airfiix σε σακκουλάκι, Fi-156 σε ίδια συσκευασία, F-4K/M της FROG όπως και F-104G με μια φαρδυά καλύπτρα της ίδιας εταιρίας, A-7A, πολλά ε'ίναι ακόμη στα κουτιά τους και έχουν το άρωμα της εποχής εκείνης.
Και το χαρτζιλίκι μοιραζόταν μεταξύ των μοντέλων και των κουρού (γιατί πεινάγαμε που και που). Και για να μπεί ενα καινούργιο μοντελάκι στο σπίτι ήταν διαδικασία. Επειδή το στολ μεγάλωνε σιγά σιγά και χώρος δεν υπήρχε, υπήρχε λίγη μουρμούρα για νεες αγορές. Ετσί το νέο μοντέλο οταν πλησίαζε το σπίτι και λόγω θέσης (υπερειψωμένο ισόγειο) προσγειωνόταν σε μια γωνιά του μπαλκονιού που δεν ελιχε κίνηση. Μετα έμπαινα στο σπίτι και σε κάποια στιγμή το μάζευα απο έξω και πήγαινε κάτω απο μία πολυθρόνα με κάλυμμα μακρυά απο αδιάκριτα μάτια. Επρεπε όμως και να το θαυμάσεις ... Ε!, όλοι μας πρέπει να πάμε και στην τουαλέττα. Μαζί με το μοντελάκι κλειδωνόμουνα μέσα και το περιεργαζόμουνα... Ε, μετά το "ΠΕΤΟΎΜΕΝΟ¨ έιχε πάρει το βάπτισμα του σπιτιού. Ανήκε στην οικογένεια. Ανέβαινε σε πρώτη φάση στο πατάρι με τα υπόλοιπα... και μετά το έβγαζα και το έκανα οτι ήθελα μέχρι να το φτιάξω.. Πολλά βέβαια ειχαν μικρή ζωή γιατι η μητέρα μου ήθελε να τα καθαρίζει μαζί με τα υπόλοιπα αντικείμενα του σπιτιού. Και τοτε το άτιμο το ξεσκονόπανο μπλεκόταμν παντο. Σκέλη προσγείωσης, κεραίες, σωλήνες pitot... Κλάμα, φωνές, τσακωμοί. Το 1975 το καινούργιο μας σκρίνιο εχει και ανεξάρτητη μικρή βιτρίνα με καθρέπτες και σποτάκια, και συρώμενα τζάμια για να μην μου τα πιάνει κανένας. Κοιτάτε όλοι αλλά ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ....
Καλοκαίρι 1975 αναχώρηση για Γαλλία μετα απο αποτυχία στις εισαγωγικές. Αφήνω πίσω το στόλο μου στο έλεος των μετακομίσεων... και σπουδές μοντελιστικές σε μια πιό προηγμένη χώρα. Εκεί αγοράζω και το πρώτο που αερογράφο Paasche (απλής λειτουργίας) μετα απο πειράματα με badger 250 (?) και μετα απο χρόνια και το αθόρυβο compressair με δύο ταχυσυνδέσμους για δύο αερογράφους ταυτόχρονα. Ετσι δουλευω και μεταμεσονύχτια χωρίς να ενοχλώ κανένα. Θυμάμαι τα πρώτα μοντέλα που δεν βγήκαν και άσχημα τότε οπου πειραματίστικα με αερογράφο: F--104 της Matchbox (Ιαπωνικό), F-5A της Airfix ασημένιο (σήματα ΤαΪβάν ή αλλοιώς Εθν.Κίνα), DC-3 της Airfix (νοσοκομειακό Αυστραλιανό κατα τον Β" ΠΠ). Και το στοκ συνεχίζει να μεγαλώνει. Η Heller βγάζει το TF-104G και το Mirage F-1B (και τα δύο γίνονται και μονοθέσια) καθώς επίσης και το T-33. Είναι ακόμη στα κουτιά και καμαρώνουν...
Αρχίζω σιγα-σιγα να αγοράζω διάφορα αξεσουάρ, καθίσματα της Aeroclub σε 1/72 , χαλκομανίες, χρώματα. Θυμάμαι οι πρώτες παραλλαγές σε low vis γκρί και να ψάχνω να βρώ τις διάφορες αποχρώσεις ... Τοτε η μάρκα Compucolor έβγαλε και αυτά και τα περισσότερα FS που χρησιμοποιούταν τότε, τα διάφορα σετάκια δηλαδή... Σουηδική παραλλαγή, ισραηλινή, όλες οι αμερικάνικες κτλ οπως κάποια στιγμή είχε ξεκινήσει η Humbrol...
Μετα και απο μιά θητεία 10 μηνών στο Γαλλικό Στρατό (εκεί να δείτε διαφορές προς το καλύτερο που υπήρχαν τότε σε σύγκριση με εδώ...) το 1986 παίρνω το αποθεματικό μου και επίστρέφω στα πάτρια εδάφη... Μέχρι σήμερα απο τον φόβο των μετακομίσεων λίγα πράγματα εχω φτιάξει. Οπως ένα Beaver της ΑΣ (ΕΣ 314). Ομως απο πέρυσι είμαι στο δικό μου σπίτι. Μου λείπει βέβαια ενα δωμάτιο ακόμη αλλά θα κάνω και χωρίς αυτό.
Τα 300+ κουτάκια περιμένουν υπομονετικά, τα χρώματα της Heller, Revell, Hubrol, Compucolor, Paktra περιμένουν, οι έξτρα χαλκομανίες επίσης, πινέλα, λίμες, ταινίες μασκαρίσματος. Βιβλιογραφία που έχει σκαναριστεί γιατι αρχισε να πιάνει όγκο.
Αλλά η ομορφιά του μοντελισμού είναι εκπληκτική. Παλια δημιοργούσαμε περισσότερο... Τώρα στα 51 μου έχω ακόμη την ίδια χαρά μόλις τελειώνω ένα μοντελο εστω και με αργούς ρυθμούς. Κάνω την πρωτη πτήση σαν δοκιμαστής πιλότος και το μοντελάκι σκίζει τον αέρα του δωματίου πριν προσγειωθεί για πάντα στην βιτρίνα. Δεν με νοιάζει αν το τάδε χρώμα είναι ακριβώς το FS που πρέπει και αν είναι ακριβώς υπο κλίμακα (το χρώμα) ή θέλει δύο σταγόνες bright White για να ανοίξε... Η σημασία είναι οτι το φχαριστιέμαι και με ικανοποιεί...
Α, και πριν τελειώσω της 1/72 είμαι και μου αρέσουν τα ελικόπτερα...η ζωή είναι ωραία με ενα "μοντελο" την νύχτα παρέα (ζωντανό ή όχι) .
Ελπίζω να συναντηθούμε στο στέκι μας κάποιο Σάββατο.
Σας χαιρετώ όλους και καλές εμπνέυσεις για τα μοντέλα σας...
