Διαβασα με προσοχη το θεμα και πραγματικα συμφωνω σε ολα με τον φιλο Forgotten_Shadow.
Πολλες φορες διαβαζοντας την χρηση οχι μονο lacquer thinner, αλλα και αζαξ ή οινοπνευματος, απορουσα. Την ιδια δουλεια κανει το νερακι του Θεου ή πολυ πολυ καποιο διαλυτικο medium με ακρυλικη βαση. Δεν καταλαβαινω το βιτσιο της διεθνους μοντελιστικης κοινοτητας (γιατι δεν ειναι μονο Ελληνικο φαινομενο) να καταπιανεται με δηλητηρια που εκτος την βλαβη στην υγεια, θετουν κι ενα σωρο περιορισμους στον χωρο που μπορει καποιος να μοντελαρει. Γιατι δεν νομιζω πως αν καποιος δεν εχει ειδικο περισσευουμενο δωματιο (κατι που σπανιζει στα καινουρια σπιτια σοβιετικα-κουτακια) ή εχει μικρα παιδια ή εστω οποιονδηποτε συγκατοικο, μπορει να βαφει με διαλυτικα λακας και να μυριζει το σπιτι σαν βαφειο.
Τα ακρυλικα χρωματα (τα οποια αρχικα ειχαν βιομηχανικη-οικοδομικη χρηση) οπως σωστα προαναφερθηκε, μπηκαν δειλα στον χωρο της τεχνης το 50. Μεχρι τοτε οποιος δημιουργος ηθελε καλυπτικοτητα, αδιαβροχοτητα, πολυ εντονα χρωματα και διαρκεια επρεπε να χρησιμοποιησει λαδια. Ενας πινακας με λαδια επαιρνε χρονο λογω του αργου στεγνωματος. Δεν ειναι υπερβολη να πουμε οτι για να στεγνωσει πληρως πρεπει να περασουν περιπου 6 μηνες (φυσικα δεν κανει 6 μηνες να παραδοθει

). Αν καποιος καλυτεχνης ηθελε να δουλεψει με διαφανειες χρωματος επρεπε να περιμενει 1-2 μερες για να προσθεσει το καθε στρωμα. Επισης επρεπε να δουλεψει πανω σε προετοιμασμενη επιφανεια με γκεσο γιατι αλλιως το λαδι σαπιζει οποιοδηποτε οργανικο υλικο.
Οταν εμφανιστηκαν τα ακρυλικα λοιπον, οι πρωτοποροι που τα χρησιμοποιησαν διαπιστωσαν οτι μπορουσαν να ζωγραφισουν ευκολα πανω σε πολλες επιφανειες. Τα χρωματα ηταν πολυ εντονα και καλυπτικα, με δυνατοτητα να χρησιμοποιηθουν αν χρειαζοταν σχεδον σαν ακουαρελες. Στεγνωναν πολυ γρηγορα. Κατι που ενθουσιασε τους εικονογραφους που μπορουσαν κυριολεκτικα σε μια ημερα να ολοκληρωσουν ενα εργο (και να πληρωθουν

). Φυσικα ειχαν αλλο τροπο αντιμετωπιση και γεννηθηκαν νεες τεχνικες, ομως ηταν πολυ πιο φιλικα απο τα λαδια με τα βαρια διαλυτικα τους. Μεχρι και την επικρατηση των ψηφιακων μεσων ηταν το Νο1 υλικο εικονογραφιας στον κοσμο της διαφημισης. Δεν προκαλει εκπληξη λοιπον που εισχωρησαν και στον χωρο του μοντελισμου.
Τωρα το γιατι πεταμε τον κοπο τοσων ανθρωπων που δουλεψαν για να δημιουργησουν ενα φιλικοτερο προς το χρηστη μεσο και επιμενουμε να δηλητηριαζομαστε, δεν το καταλαβαινω
