Έστω και καθυστερημένα: Σωτήρη συγχαρητήρια για την αποκλειστικότητα.
Ενδιαφέρουσα συνέντευξη.
Από τις διάφορες ερωτήσεις, να κρατήσω μια, την οποία έχουμε συζητήσει και εδώ: Στην ερώτηση τι είναι πιο σημαντικό, ίσως και λόγω μετριοφροσύνης, ο Tokunaga (και όχι κάποιος τυχαίος), δεν δίνει έμφαση στο ταλέντο, αλλά ούτε και στον εξοπλισμό!!! Αντίθετα, θεωρεί σημαντικό το "knowledge", και υποθέτω ότι εννοεί τις βασικές αρχές της φωτογραφίας (αλλά και του θέματος φαντάζομαι). Πρόσφατα είχα μια παρόμοια συζήτηση με κάποια συνάδελφο στη δουλειά, στην οποία εξέφρασα την ίδια πάνω κάτω άποψη. Εν ολίγοις, τις αρέσανε αρκετά οι φωτογραφίες μου (κυρίως φύση, τοπία και wildlife, όχι αεροπλάνα) και μου πρότεινε να κατεβάσω κάποιες σε τοπικό διαγωνισμό. Η απάντησή μου ήταν ότι "αυτά είναι για καλλιτέχνες, εγώ δεν είμαι". Και το πιστεύω, όπως νομίζω ότι το πιστεύει και ο Tokunaga. Με την έννοια ότι η αεροπορική φωτογραφία ανήκει κατά κανόνα στην κατηγορία "stock photos", παρά στην καλλιτεχνική. Δηλαδή άψογες τεχνικά φωτογραφίες, οι οποίες είναι πολύ καλές για να καλύψουν φωτογραφικά άρθρα εξειδικευμένων περιοδικών και να ενθουσιάσουν τους εξειδικευμένους αναγνώστες τους, ή να καλύψουν μια διαφημιστική καμπάνια, αλλά που δεν νομίζω ότι θα συγκινούσαν τους κριτικούς σε μια έκθεση φωτογραφίας (ειδικά αν είναι άσχετοι με το θέμα -αγνοώντας το βαθμό δυσκολίας- και τις βλέπουν σαν απλά σωστά φωτισμένες και με σωστή έκθεση φωτογραφίες). Και πιθανότατα οι κριτικοί να έχουν δίκιο, με την έννοια πως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες φωτογράφοι μπορούν να βγάλουν αντίστοιχες φωτογραφίες, αλλά προτιμούν να πάνε ένα βήμα παραπέρα (αντίστοιχο με το ότι όλοι οι μεγάλοι ζωγράφοι μπορούν να φτιάξουν άψογα πορτρέτα ή τοπία, αλλά προτιμούν να φτιάχνουν πίνακες που εκ πρώτης όψεως ίσως δείχνουν πολύ απλοί έως παιδικοί, αλλά αυτοί που ισχυρίζονται ότι "ξέρουν" θεωρούν ότι μπορούν να γράψουν μέχρι και διδακτορική διατριβή για το τι σκεφτόταν ο καλλιτέχνης όταν τους έφτιαχνε...).
Το (παρήγορο) συμπέρασμα λοιπόν από τη δήλωση του Tokunaga είναι, ότι η γνώση αποκτάται πολύ πιο εύκολα, ενώ δυστυχώς το ταλέντο ή το έχεις ή δεν το έχεις. Και το δεύτερο παρήγορο είναι ότι οι πρακτικοί άνθρωποι (και οι μοντελιστές για παράδειγμα ανήκουν σε αυτή την κατηγορία), μπορούν να αφομοιώσουν αν το θελήσουν πολύ εύκολα τις βασικές γνώσεις για τη φωτογραφία. Δεν είναι εύκολο, θέλει διάβασμα και προσπάθεια (για την απόκτηση εμπειριών), αλλά είναι εφικτό. Δεν πρόκειται να κερδίσουν ποτέ βραβείο σε κάποια έκθεση καλιτεχνικής φωτογραφίας, αλλά μπορούν να φτάσουν σε σημείο οι φωτογραφίες τους (έστω και από το έδαφος και όχι από τον αέρα όπως αυτές του Tokunaga) να μπορούν εύκολα να δημοσιευτούν σε ένα περιοδικό του χώρου. Και αυτό όμως για έναν κατά βάση χομπίστα και όχι επαγγελματία, είναι μια κάποια αναγνώριση των προσπαθειών του...
