Αποστολή από: Farao Mike στις Δεκεμβρίου 29, 2006, 08:15:02 πμ
Αν μας διαβαζει καποιος μαγαζατορας - αντιπροσωπος σιγουρα θα εχει πολλα να πει η αν καποιος εχει καλες γνωριμιες ας ρωτησει.
Μια φορα κ εναν καιρο...
Αποστολή από: Farao Mike στις Δεκεμβρίου 31, 2006, 11:03:56 πμ
Δεν θυμαμαι καθολου ποιο ηταν το κιτ,το επομενο ομως ηταν το Α-7 της Matchbox,κιτ το οποιο ολοκληρωθηκε σε ενα μεσημερι με τη βοηθεια ενος σωληναριου κοινης κολας UHU.
Εκεινη την εποχη βεβαια ουτε λογος για εργαλεια,χρωματα,βιτρινες και εργαστηρια,αλλωστε και μεις δεν ξεραμε καν οτι αυτα τα "παιχνιδια" δεν ειναι παιχνιδια αλλα πολλα περισσοτερα.
Και ετσι συνεχισα για κανα δυο χρονια,συναρμολογωντας και μολις τα βαριομουν τα εστηνα στη μαντρα του διπλανο οικοπεδου και τα "κατεριπτα"με την βοηθεια του αεροβολου !
Οι αγορες των κιτ γινονταν απο οπουδηποτε μπορει κανεις να φανταστει εκτος απο τα ελαχιστα (2-3 σχετικα μαγαζια) τα οποια ετσι κι αλλιως δεν τα ηξερα ακομα.
Κιτ λοιπον μπορουσαν να βρεθουν στα καταστηματα παιχνιδιων φυσικα -συνηθως Matchbox- σε καποια ψιλικατζηδικα -συνηθως Airfix και Matchbox αλλα δεν ελειπαν και εταιριες οπως η Οτακι,η Frog,η τοτε Italaerei,σπανιωτερα η Lindberg και η Monogram και μια εταιρια προφανως Ισραηλιτικη η Israeli !
Αλλα καταστηματα οπου μπορουσες να βρεις την...δοση σου ηταν τα ...ζαχαροπλαστεια αν και εκει η ποικιλια ηταν τραγικη εως αστεια.
Υλικα -τα βασικα παντα οπως κολα πολυστερινης και χρωματα-βερνικια - μπορουσες να βρεις σε καποια απο τα πιο πανω μαγαζια και σχεδον αποκλειστικα Humbrol -χρωματα- και Τεστορς κολα σε σωληναριο μονο η οποια μαλιστα ειχε και μια χαρακτηριστικη μυρωδια πορτοκαλιου απο καποια εποχη και υστερα.
Καπου γυρω στα '78-'79 γνωρισα και τον καλο μου φιλο Νινο (Αντωνη) γιο του μετεπειτα Ελληνα διοικητη της βασης του Ελληνικου τοτε Σμηναρχου η κατι τετοιο Μαλανδρακη.
Αυτη η γνωριμια υπηρξε καταλυτικη,μιας και ολο το σοι -πλην τη μητερας- δηλ πατηρ,υιος και μεγαλος αδελφος (Βασιλης) ηταν μοντελιστες και μαλιστα προχωρημενοι για την εποχη με αερογραφο,κομπρεσσερ κλπ.
Πραγματα ανηκουστα δηλ για ενα παιδι που ακομα αντιμετωπιζε τα μοντελα του σαν παιχνιδια τα οποια απλως τα κατασκευαζε μονος του.
Τοτε λοιπον ανακαλυπτω το νοημα του μοντελισμου δηλ πρεπει ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΦΤΙΑΧΝΕΙΣ αλλα και οτι για να φτασεις στο τελος χρειαζεσαι κι αλλα εκτος των εργαλειων και χρωματων μεταξυ αλλων και βιβλιογραφια.
Μετα την ανακριση στην οποια υπεβαλα τον αδερφο και εχωντας αποσπασει πολυτιμες πληροφοριες ηξερα οτι ειχα βρει το χομπυ που ηθελα και ξεκινησα το στησιμο του εργαστηριου μου.
Δυστυχως μια ακομη μετακομιση ηρθε για να μου χαλασει τα σχεδια για την μονοκατοικια οπου μεναμε τοτε φερνοντας με ταυτοχρονα και πιο κοντα στο κεντρο της Αθηνας κανοντας εφικτη και την πρωτη επισκεψη στο καταστημα -θρυλο της εποχη Καλφακη,στην οδο Σταδιου 60 εντος της στοας οπου και σοκαρομαι κυριολεκτικα απο αυτο που βλεπω.
Εν τω μεταξυ με την δευτερη μετακομιση για την οποια γραφω πιο πανω επεστρεψα στην παλια μου γειτονια -τον Νεο κοσμο- και στο βιβλιοχαρτοπωλειο της γειτονιας -του κυρ Μιχαλη- υπαρχει ενα ραφι με κιτ και αλλο ενα με χρωματα,εργαλεια,βιβλια κ αλλα θαυμαστα καθως και μια μικρη βιτρινα με ετοιμα μοντελα.
Ειναι η προσθηκη του γιου του κυρ Μιχαλη στη εταιρια,Δημητρη,ο δρομος ειναι η οδος Βρεσθενης,ειμαστε στα 1982 και μιλαμε για τον καλο μου πλεον φιλο τον κυριο Λαροζα.
Καταφερνω και πιανω δουλεια στο μαγαζι του Δημητρη και μ 'αυτο τον τροπο ερχομαι σε επαφη με τα αλλα δυο μυθικα μαγαζια της εποχης το καταστημα Μακρυγιαννη στην οδο Φειδιου,πισω απο τον κινηματογραφο Ρεξ ο οποιος εφερνε κυριως Monogram χρωματα Molak και τηλεκατευθηνομενα των οποιων τις μαρκες δεν θυμαμαι πλην των κινητηρων Cox και την εταιρια Σαμουχος τοτε κοντα στην πλατεια Αμερικης αν θυμαμαι καλα και στην λεωφορο Βουλιαγμενης διπλα στα μετεπειτα πολυκλαδικα της Ηλιουπολης,ακριβως στο κτιριο οπου αργοτερα εγινε ο Εμπορικος Δεσμος και σημερα η Volvo Σαρακακη που εφερνε διαφορα περιεργα πραγματα απο space θεματα της Monogram και Lindberg και αλλα τα οποια δυστυχως δεν τα εχω συγκρατησει και που ποτε δεν τα ξανασυναντησα αλλου !
Μεχρι τοτε τα πραγματα πανε απ το καλο στο καλυτερο και η αγορα εχει πλεον ανοιξει για το χομπυ,ενω το νεο καταστημα Καλφακη και συντομα τα εγκαινια του Plastimodelismo αρχικα στον Νεο κοσμο και συντομα στην Ιπποκρατους κανουν την Αθηνα να φανταζει σαν γη της επαγγελιας στα στερημενα μεχρι τοτε ματια μας.
Επισης πολλα μικρα η μεγαλυτερα μαγαζια ανοιγουν περιφεριακα,στην παραλιακη στο υψος του Φαληρου,στην Νεα Σμυρνη στην οδο Ομηρου το Model one αν θυμαμαι καλα, στο Μαρουσι,στα Πατησια στην οδο Γ Σεπτεμβριου -στο τερμα της- αλλα και αλλα μικροτερα η απλως πιο αγνωστα στον πολυ κοσμο.
Δεν πρεπει να παραλειψω βεβαια και την εμφανιση του πρωτου καθαροαιμου μοντελιστικου περιοδικου -ΜΟΝΤΕΛΟ- την ιδια εποχη καθως και την καθοριστικη συμβολη της Ελληνοαμερικανικης ενωσης η οποια καθε χρονο προσφερε τους χωρους της για την διεξαγωγη της εκθεσης-διαγωνισμου στη νεα τοτε IPMS Ελλαδος
Τα υπολοιπα ειναι απλως ιστορια οπως λενε...
Αυτα για αρχη,αυτη την στιγμη η μνημη μου δεν με βοηθαει αλλο και δυστυχως δεν εχω καποιο ημερολογιο η κατι αλλο που να βοηθαει σχετικα αν καποιος εχει να προσθεσει κατι ας το κανει πριν το ξεχασει κι εκεινος
Αποστολή από: Wildcat στις Δεκεμβρίου 31, 2006, 02:51:02 μμ
Η δική μου ιστορία ξεκινά γύρω στο '80, με τις αμυδρές αναμνήσεις ενός λευκού (άβαφτου φυσικά) F-5 που περίμενε να στεγνώσουν οι χαλκομανίες του επάνω στο τζάκι... Πρέπει να ήμουν 6-7 χρονών και θυμάμαι οτι δέν μπορούσα να περιμένω να το πάρω στα χέρια μου! Κάποια στιγμή που δέν με έβλεπαν :mrgreen: το έπιασα και θυμάμαι την έκπληξή μου που τα σήματα "κουνιόντουσαν" επάνω στο μοντέλο :!: :!: :!: Θυμάμαι επίσης τη γκρίνια του πατέρα μου που το μοντέλο ήταν πολύ μικρότερο απο το κουτί του και ότι η κόλλα (στη μικρή πράσινη αμπούλα :mrgreen: :D) ήταν "άχρηστη" :D Θυμάμαι επίσης πολύ έντονα το όνομα "μέσεσμιτ" έως ότου (αρκετά χρόνια αργότερα) ανακάλυψα τα... υπολείματά του σε κάποια σακούλα με παλιά παιχνίδια. Μαζί βρήκα και τη καλύπτρα ενός ελικοπτέρου Cobra...
...Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1987, σκάει μύτη στο σχολείο ένας συμμαθητής μου με το 4ο τεύχος του Μοντέλου στα χέρια... Σόκ :shock: αυτά είναι συναρμολογούμενα :?: Αποκλείεται :!: Στο εξώφυλλο ήταν το 48άρι F-4 του Μέγα, φωτογραφημένο σε βάση αεροδρομίου με ένα 72άρι F-4 στο βάθος για προοπτική... Εγώ πάντως είχα "κολλήσει" με το Willys jeep :!: που υπήρχε στο ίδιο τεύχος. Το ίδιο απόγευμα έτρεχα στη Ν. Ερυθραία, όπου υπήρχε ένα βιβλιοπωλείο με "συναρμολογούμενα" να το αναζητήσω... Εκεί υπήρχε μια αρκετά μεγάλη ποικιλία απο Matchbox όπου βρήκα και το σετάκι Morris C.8.MK II/17pdr GUN/Willy's jeep στην 1/76 :!:
Το τζιπάκι βέβαια ήταν λίγο μεγαλύτερο απο... εικοσάρικο :!: αλλά μετά την πρώτη απογοήτευση, κολλήθηκε με logo και βάφτηκε κιόλας :!:, με χρώματα σμάλτου παρακαλώ (που είχε πάρει η αδερφή μου για κάτι χειροτεχνίες που κάνανε στο σχολείο) :D
Σύντομα ανακάλυψα το περιπτερο-ψιλικατζο-παιχνιδάδικο :!: του Στάικου στην Κηφισιά (εκεί που σήμερα είναι τα Everest) που έφερνε Airfix, Esci (νομίζω και Τamiya/Hasegawa αλλά ήταν απλησίαστα τότε) και χρώματα Molak. Στη συνέχεια βρήκα και το Model One στο Μαρούσι που ήταν πίσω απο το Σταθμό του ΗΣΑΠ (απο την πάνω μεριά, πίσω απο εκεί που είναι σήμερα τα Goody's). Ήταν το πρώτο μοντελιστικό κατάστημα που επισκέφθηκα, με σχεδόν όλες τις εταιρείες και χρώματα της Gunze & της Molak. Εκεί βρήκα και τα υπόλοιπα μοντέλα που μου "χτύπησαν" στο προαναφερθέν τεύχος του Μοντέλου, το P-47 της Monogram (το πρώτο μου αεροπλάνο 8)) και το Μ21 Half Truck της Tamiya :!:
Λίγο καιρό αργότερα παράγγειλα απο το Plastimodelismo στην Ιπποκράτους τον πρώτο μου αερογράφο (με τη μπουκαλίτσα του :wink:). Τότε μου φαινόταν (και ήταν :mrgreen:) ολόκληρο ταξίδι να κατέβω Αθήνα με τα λεωφορεία... Όταν όμως το επιχείρησα και βρέθηκα στο ολοκαίνουργιο κατάστημα του Καλφάκη στην Ιπποκράτους, καταλαβαίνετε τί έπαθα... :D :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
Αργότερα καθώς μεγάλωνα (μαζί μου και η μοντελιστική αγορά στην Ελλάδα :D), το Tour of... Duty :!: ξεκινούσε με πρώτη στάση στη Ν. Ερυθραία όπου παραλάμβανα τον ξάδερφό μου (καθώς μοντελότσαρκα χωρίς παρέα δέν ενοούνταν :mrgreen:), επίσκεψη στα δύο τοπικά καταστήματα (Fasma & Casper) και μετά Κηφισιά, στον Στάικο (που είχε μετακομίσει προς το Ζηρήνειο και αργότερα το πήρε ο Καλφάκης). Ακολουθούσε στάση στο Model One στο Μαρούσι και μετά ηλεκτρικός για πλατεία Βικτορίας και επίσκεψη στο Model Shop στη 3ης Σεπτεμβρίου και στον Μοντελιστή στη Δεριγνύ :!: Ξανά ηλεκτρικός για Ομόνοια και ανηφορίζουμε για Ιπποκράτους - Καλφάκη και μετά (αγκομαχώντας :lol:) έως πάνω στο τέρμα για Plastimodelismo :!:. Επιστροφή στην Κάνιγγος, λεωφορείο για Κηφισιά και στάση (ανάλογα τα κουράγια και την τσέπη μας :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:) στο Παράδεισο στο εμπορικό κέντρο "Αγορά" (Εκει που είναι ο ΑΝΤ1- απέναντι απο τα Carefour) όπου βρισκόταν ο Μακρυγιάννης :!: (Το κατάστημα στη Φειδίου το ανακάλυψα αρκετά αργότερα - το '95 - καθώς η σχολή μου βρισκόταν στο διπλανό κτήριο... άμα το 'χει η τύχη σου... :mrgreen: :twisted:)
Έ ρε τρέλα που μας
Αργότερα οι φίλοι μου εγκατέλειψαν τον μοντελισμό :( και εμένα με τα στρατά/σχολές/computer/νέες φιλίες κλπ ατόνησε η ενασχόληση με το άθλημα... Παρ'ολα αυτά, δέν έχασα τεύχος απο τα περιοδικά που βγήκαν απο τότε (Μοντέλο, Modelling, Take Off, Super Μοντελιστής, Model Expert και πολλά ξένα), ούτε και τις εκθέσεις της IPMS (απο το '88-89 περίπου που έγινα μέλος) στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση στη Μασσαλίας, στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Αθηναίων (στον Ευαγγελισμό) και στη Καισαριανή που ήταν και το "αγαπημένο" μου μέρος...
Αποστολή από: Farao Mike στις Δεκεμβρίου 31, 2006, 06:04:29 μμ
Θυμαμαι και γω μια φορα -ηταν το '81 αν θυμαμαι καλα- κατακαλοκαιρο δουλευα σ ενα βαφειο αυτοκινητων για να βγαλω το χαρτζηλικι και ενα πρωι Σαββατου πηγα στον Καλφακη και πηρα το ολοκαινουργιο τοτε F-18 της Hasegawa στην 1/32 που μολις ειχε κυκλοφορησει και 2-3 χρωματα + κανα δυο ακομη πραγματα,δεν θυμαμαι τι και ειχα πληρωσει 120 δρχ !!!
Ηταν το πρωτο κιτ που εβαψα με το πρωτο μου Badger spray gun -μεγαλειο...
Αποστολή από: nick2 στις Δεκεμβρίου 31, 2006, 07:06:12 μμ
Πάντως κι εγώ θα ήθελα να διαβάσω την ιστορία των μοντελιστικών καταστημάτων από τους ίδιους τους ανθρώπους που τα έφτιαξαν.Κύριε Καλφάκη,όχι μόνο στενάχωρα μηνύματα.Πείτε κι εσείς την ιστορία του κοινού μας παρελθόντος.Απ΄την σκοπιά σας βέβαια.
Επίσης κάποια στιγμή θα ήθελα να ακούσω και το Νίκο,τον υπάλληλο του κ.Καλφάκη,να μιλάει για όλους εμάς που τόσα χρόνια τώρα του πρήζουμε τα συκώτια.
Και ο Νίκος είναι μέρος της ιστορίας του hobby και τη γνωρίζει σχεδόν από την αρχή.
Αποστολή από: mirrage στις Δεκεμβρίου 31, 2006, 08:13:10 μμ
Μπραβο Wildcat τον Μοντελιστη στην Δεριγνυ τον ειχα παραλειψει.
Θυμαμαι και γω μια φορα -ηταν το '81 αν θυμαμαι καλα- κατακαλοκαιρο δουλευα σ ενα βαφειο αυτοκινητων για να βγαλω το χαρτζηλικι και ενα πρωι Σαββατου πηγα στον Καλφακη και πηρα το ολοκαινουργιο τοτε F-18 της Hasegawa στην 1/32 που μολις ειχε κυκλοφορησει και 2-3 χρωματα + κανα δυο ακομη πραγματα,δεν θυμαμαι τι και ειχα πληρωσει 120 δρχ !!!
Ηταν το πρωτο κιτ που εβαψα με το πρωτο μου Badger spray gun -μεγαλειο...
120 δρχ για F-18 στην 1/32????? :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock: :shock:
Ωραίες εποχές...
Αποστολή από: kostas στις Δεκεμβρίου 31, 2006, 08:59:14 μμ
Προφανώς τότε η αξία τησ δραχμής ήταν άλλη. Η μητέρα μου με έστελνε στο φούρνο της γειτονιάς και αγόραζα το ψωμί με 6 δραχμές, άρα αναλογικά πο 120 δραχμές ήταν πολλές, και αν θυμάμε καλά το ενοικιο που δίναμε για το σπίτι δεν ξεπερνούσε τις 900......
Αποστολή από: ramfighter στις Ιανουαρίου 06, 2007, 10:56:28 μμ
το τρελό είναι οτι γνωρισα τον μοντελισμό από γειτόνισσα συμμαθητρια μου, που έφτιαχνε μόνο αυτοκίνητα matchbox 1/32 (και αυτή τα άφηνε άβαφτα). Και ένα μεσημερι, γυρίζω απο το Δημοτικό και τα βρίσκω σπασμένα, γιατί ο μικρός αδελφός μου ήθελε να παιξει με τα "ανθρωπάκια" = τους πιλότους δηλαδή. (από τότε δεν ξεναέχω φτιαξει ελικοφόρο!!)
Θυμαμαι το περιοδικό Μπλεκ κυκλοφόρησε χαλκομανίες με σήματα της ελληνικής αεροπορίας, οπότε αποφασίζω με το ελάχιστο χαρτζηλικι που έιχα (μαλλον 6η δημοτικού ημουν ) να πάρω και να βάψω το πρωτο μου τζετ!! Πηγαίνω στον γείτονα μου τον κο Λαρόζα (ακόμα στην βρεσθενης μενω) και αγοράζω 1/72 ιταλερι F-5 και χρώματα για παραλλαγή βιετναμ.
το μικρόβιο του μοντελιστή δεν είχε μπεί ακόμα στον οργανισμό μου. Παρόλο που πηγαινα στις εκθεσεις μοντελισμού στην Μασσαλίας (ηταν τα γαλλικά μου παραδίπλα), ασχολιόμουν σποραδικά. Αγόραζα πτηση και μοντέλο τακτικά. Μέχρι που ένα καλοκαιρινό σάββατο, την κανω κοπάνα από το φροντιστήριο και αποφασίζω μην έχοντας τι να κανω να παω να βρώ εκείνο το μαγαζί στην 3η σεπτεμβρίου που είχα δεί σε διαφήμιση. Και από τότε κόλλησα... Με τον Κυριο Κωστα τον Αντωνόπουλο γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι από την 3η φορά που πηγα, οτνα εμφανίστηκα με μία δισέλιδη λίστα 27 ερωτήσεων. Οταν τέλειωσα την πρώτη σελίδα γυρίζει και μου λέει "Γιαννάκη μου έλεος δεν σε αντέχω άλλο, κράτα τις επόμενες για την άλλη φορά".
Αν και έγινα πελάτης σε όλα τα μοντελιστικά καταστήματα της κεντρικής Αθηνας, την ζεστή ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Model Shop καθε Σάββατο δεν την βρήκα σε κανενα άλλο. Νομίζω οτι και ο stavros έχει ακριβως τις ίδιες αναμνησεις από εκεί.. Τωρα θυμηθηκα ένα σάββατο που ο κυριος Κωστας μας έδειχνε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ενός τουρκικού F-104 που ο γιος του το στόχευε με το F-4 του (ήταν προτού μετατεθεί στα Μ2Κ) και πως πανηγυρίζαμε όλοι..
Αυτή η ατμόσφαιρα είναι κάτι που λείπει από τα σημερινά μεγάλα καταστήματα της Ιπποκρατους - 'ίσως να έχουν γίνει περισσότερο εμπορικά απο οτι θα πρεπε.. Τα υπόλοιπα τα έχω αναφέρει στα θεματα "ο μοντελισμός στην Ελλάδα" και "500"
Αποστολή από: mirrage στις Ιανουαρίου 06, 2007, 11:04:32 μμ
Είσαι κορυφαίος!Έχω ξελιγωθεί σπό
τα γέλια!
Αποστολή από: ramfighter στις Ιανουαρίου 06, 2007, 11:21:10 μμ
Λίστα? :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:
Είσαι κορυφαίος!Έχω ξελιγωθεί σπό
τα γέλια!
γιατί γελάς βρε αντικατοπτρισμέ? εσύ οταν ήσουν νέος δεν είχες απορίες?? Προσωπικά ακόμα έχω γιαυτό και γράφτηκα στο forum
Αποστολή από: ALEX_SSGTi στις Ιανουαρίου 07, 2007, 12:13:57 πμ
Ας ξεκινήσω και εγώ την δική μου!
Το πρώτο μου κιτ, μου το έφερε ο πατριός μου, όταν ήμουν 8 χρονών. Δεν θυμάμαι τι ήτανε, πάντως σίγουρα ήταν ελικοφόρο και φυσικά Matchbox!
Κάθε μέρα μου αγόραζε από ένα τέτοιο μοντέλο, το οποίο εννοείται ότι κατασκευαζότανε μέσα σε ένα απόγευμα και για χρώματα, ούτε λόγος!
Στα 13 με 14, ένας φίλος, μου πήρε δώρο το Β26 Marauder της Matchbox το οποίο ήταν και το πρώτο μου βαμμένο μοντέλο!!!
Σειρά είχε ένα F15 στην 1/48 της Monogram, αγορασμένο από τον Μακρυγιάννη στον Πειραιά και ακολούθησε ένα Α4 πάλι της Monogram στην 1/48. Τότε, είχε ανοίξει ένα νέο μαγαζί στον Πειραιά, το Model One και ο πωλητής λεγότανε Μπάμπης. Μια φορά είχα αγοράσει το C130 της Italeri, το 72άρι, όχι τον αγωγό φυσικού αερίου το 48άρι, και το έφτιαξα μέσα σε 2 μέρες! Θυμάμαι που κάθε Σάββατο, όταν είχα λεφτά έπαιρνα τον ηλεκτρικό και ανέβαινα Ομόνια και από εκεί με τα πόδια μέχρι την Ιπποκράτους, για έφοδο σε Καλφάκη, Plastimodelismo και Airwaves 107 (θυμόσαστε τη διαφήμιση στο Modelling που έλεγε, ελάτε να πιούμε καφέ?).
Στο μεταξύ το Model One στον Πειραιά άλλαξε πωλητή και ήρθε ο Παντελής. Τότε το είχα μπει και στο σωστό δρόμο και κατασκεύαζα άρματα, κάποια Χριστούγεννα είχα αγοράσει και τον Τίγρη της Tamiya, με της ερπύστριες κομμάτι-κομμάτι! Τα χρόνια περνάγανε, ο Airwaves 107 πήγε εκεί που είναι τώρα το Plastimodelismo και μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έγινε ΣΙΣΑΣ. Κάπου εκεί, ήμουνα 24-25 σταμάτησα για λίγο το χόμπι αυτό, με μόνες εξαιρέσεις τα καλοκαίρια που ανέβαινα Αθήνα και αγόραζα ένα κιτ για να το φτιάξω στην άδειά μου από τη δουλειά.
Στο όμορφο και ηλιόλουστο καλοκαίρι του 2005, αγόρασα στην άδειά μου μερικά κιτ παραπάνω, αλλά έκανα και της εξής ανακαλύψεις! Ο ΣΙΣΣΑΣ έγινε Fasma Models και πήγε στην απέναντι γωνία, ο Plastimodelismo πήγε στη θέση που τον ξέρουμε σήμερα, ο Καλφάκης έμεινε εκεί που ήτανε με το χαρακτηριστικό άρωμα χώρου που μου θυμίζει κάθε φορά που μπαίνω μέσα τα κιτ της Tamiya και ειδικά τον Τίγρη τον καλό, ενώ μερικά μέτρα απέναντι άνοιξαν δύο ακόμα καταστήματα!
Το καλοκαίρι του 2006 έξι λοιπόν ανακάλυψα αυτό το υπέροχο club, και από τότε κόλλησα περισσότερο και από εποξική κόλλα των δύο συστατικών!
Αποστολή από: mirrage στις Ιανουαρίου 07, 2007, 12:34:25 πμ
Λίστα? :lol: :lol: :lol: :lol: :lol:
Είσαι κορυφαίος!Έχω ξελιγωθεί σπό
τα γέλια!
γιατί γελάς βρε αντικατοπτρισμέ? εσύ οταν ήσουν νέος δεν είχες απορίες?? Προσωπικά ακόμα έχω γιαυτό και γράφτηκα στο forum
Βρε και είχα και έχω ακόμη.
Απλά ήταν ωραίος ο τρόπος που το έγραψες.
Τον έπρηξες τον άνθρωπο όμως! :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
Φιλικά τα λέω και οχι για δούλεμα.
Αποστολή από: nick2 στις Ιανουαρίου 07, 2007, 12:43:43 πμ
Αποστολή από: Stavros στις Ιανουαρίου 07, 2007, 01:27:39 πμ
άφησε τον προηγούμενο ενοικιαζόμενο χώρο και πήγε στο νέο που είναι μικρότερο αλλά ιδιόκτητο. η γυναίκα του Ειρήνη δεν ζει πια και το μαγαζί το έχει με την κόρη του.
τα πλαστικά στατικά κιτ, συνυπάρχουν πια με τα έτοιμα μεταλλικά (αυτοκίνητα και άρματα και αεροπλάνα) που έχουν γίνει της μόδας παντού.
προσωπικά περνώ απο κει σπανίως για να πω ένα γεια, διότι λόγω υποχρεώσεων δεν προλαβαίνω (και μέσα μου ντρέπομαι γι αυτό, διότι εκεί ενηλικιώθηκα μοντελιστικά).
το μόνο που έχω προς το παρόν να προσθέσω για εκείνη την εποχή είναι ότι οι μοντελοσυνάξεις που τώρα γίνονται στην Ιπποκράτους, τότε γίνονταν στο Model Shop στη Γ' Σεπτεμβρίου και στο Μοντελιστή στη Δεριγνύ.
καφέ, τυρόπιτα και μοντελοσυζήτηση ανάμεσα σε μοντέλα - στις βιτρίνες και στα ράφια - και με μοντελιστές να πηγαινοέρχονται.
Σ.Σ.
Αποστολή από: Farao Mike στις Ιανουαρίου 07, 2007, 08:51:29 πμ
Εγω εμενα στην οδο Κλαδα στην ιδια πολυκατοικια με τον Δ.Λαροζα και ειχα εργαστει και στο βιβλιοπωλειο πριν γινει Plastimodelismo αλλα και στο Plastimodelismo No1 -στην Ιπποκρατους ψηλα-
Πιθανον να υπηρξαμε γειτονες η να σε ειχα εξυπηρετησει στο μαγαζι ...
Οσο για μοντελοσυναξεις λιγο πολυ γινονταν ακριβως οπως τις περιγραφει ο Stavros στα περισοτερα μαγαζια της εποχης και ισως γινονται ακομα σε μερικα.
Αποστολή από: ramfighter στις Ιανουαρίου 07, 2007, 01:50:03 μμ
Και είμασταν και γείτονες (κοίτα κατι εκπλήξεις που κρύβει το modelclub!!).
Για το modelshop αισθανομαι και εγώ άσχημα που λογω υποχρεώσεων και εργασίας δεν μπορώ να το επισκεπτομαι πλέον όπως παλιά.
Αποστολή από: Stavros στις Ιανουαρίου 07, 2007, 07:08:33 μμ
Έμενα στην Καισαριανή και από το Σύνταγμα είχα πάει εκεί με τα πόδια.
Έπαθα σοκ την πρώτη φορά όταν στην πολύ μικρή βιτρίνα του είδα "ζωντανά" τα καταπληκτικά για την εποχή μοντέλα που διάβαζα στο ασπρόμαυρο μοντελιστικό ένθετο της Πτήσης.
Μιλάω για ένα F-4E της Esci 1/48 με παραλλαγή Βιετνάμ του Θ.Μουχταρίδη, ένα υπέροχο PB-4Y Privateer Matchbox 1/72, το A-10 Tamiya 1/48 με παραλλαγή με βούλες του Σ.Κ. κατι Mig-23/27 Flogger F και Mig-21 "τιγρέ" ινδικό από Esci 1/48 και διάφορα άλλα.
Οπως καταλαβαίνετε εκείνα τα χρόνια ήμουν "της πτέρυγας και της έλικας" και όχι ακόμη "της ερπύστριας και της λάσπης" η οποία προέκυψε λίγο μετά τα μέσα της δεκαετίας του '80.
Ανάλογο σοκ έπαθα μετά την πρώτη επίσκεψη στο Modelling Centre του Γ. Παπανικολάου στην Ομήρου στη Ν. Σμύρνη (με το τρόλεϊ από Σταδίου) όπου είδα τις θρυλικές - μέσω του Μοντέλου - για την εποχή δημιουργίες του Γιάννη που κοσμούσαν τις πολλές βιτρίνες του μαγαζιού.
Με ανάλογο τρόπο (από διαφήμιση στο πρώτο Μοντέλο νομίζω) προέκυψε και η γνωριμία με το Model Shop (ταξίδια με το 224 από Καισαριανή μέχρι το Πεδίο του ʼρεως και μετά ποδαράτο και το αντίστροφο) που ήταν και η πιο σημαντική από όλες.
(συνεχίζεται)
Σ.Σ.
Αποστολή από: LIVERPOOL στις Ιανουαρίου 07, 2007, 10:51:20 μμ
Επειδή έχω δεί και σε άλλα ποστ τέτοιες σχετικές αναφορές στο παρελθόν, ακόμα και με φωτογραφίες απο μοντέλα που φτιάχτηκαν τόετε, πιστεύω το καλύτερο θα ήταν, αν αυτό γίνεται βέβαια, να συγκεντρωθούν αυτά όλα μαζί σε ένα. Και γιατί όχι, κάποια στιγμή θα βγεί αυτό και σε έντυπη μορφή.
Αποστολή από: Vorlon στις Ιανουαρίου 07, 2007, 11:08:13 μμ
Αποστολή από: Nikos Tsitsos στις Ιανουαρίου 08, 2007, 01:10:52 πμ
...Ανάλογο σοκ έπαθα μετά την πρώτη επίσκεψη στο Modelling Centre του Γ. Παπανικολάου στην Ομήρου στη Ν. Σμύρνη (με το τρόλεϊ από Σταδίου) όπου είδα τις θρυλικές - μέσω του Μοντέλου - για την εποχή δημιουργίες του Γιάννη που κοσμούσαν τις πολλές βιτρίνες του μαγαζιού...
Μια από της πιο κολληματικές βιτρίνες των παλιών καλών καιρών.
Έχω περάσει ώρες ατελείωτες να χαζεύω τα μοντέλα του Γιάννη ακόμα και όταν ήταν κλειστός. :mrgreen:
Και όπως λέει ο σοφός λαός "με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις" με έκανε και εμένα λασπουριάρη σε ένα απόγευμα!!!!!!
Αποστολή από: Viper στις Ιανουαρίου 08, 2007, 02:15:41 πμ
Κατα τα τελη του 1991 ολος ο κοσμος ειχε στραμμενο το βλεμα του στο περσικο πολεμο (Κουβέιτ) και φυσικα εκεινη την εποχη εμπασα για τα καλα τον εαυτο μου στα αμυντικα θεματα,ενω αγορασα και το πρωτο μου περιοδικο (Αμυντικα θεματα) κι εκτοτε οι αγορες των σχετικων περιοδικων (Πτηση κ.λ.π) γινοντουσαν σωρηδον :!: (μοναστηρακι ειδικα λογω καλων τιμων :mrgreen:)
Ξεφυλιζοντας λοιπον τη Πτηση μια ωραια ημερα επαθα ενα μικρο σοκ γυριζοντας σελιδα....διαφημιζε ενα τευχος του ΜΟΝΤΕΛΟΥ :o :shock: ξεκινα λοιπον ο δικος σας και παει να το παρει....κι οπως το τσιμπαει απο το περιπτερο ερχετε και το δευτερο σοκ :arrow: ενα περιοδικο ονοματι Μodelling φαρδυ πλατυ ποζαρε διπλα στο Μοντελο :shock: Ε, τη συνεχεια τη καταλαβαινετε παραμασχαλα τα δυο περιοδικα και βουρ στο πατσα. :lol: :lol: :lol:
Θυμαμε ακομα δειλα δειλα τις πρωτες βολτες μου στην Ιπποκρατους,να κοιτω αποσβολωμένος τις βιτρινες,τερμα πανω Ιπποκρατους στο Plastimodellismo κι επειτα ξανα κατω ποδαρατο Kαλφακη και στα αλλα :twisted: κι αυτη την Eλευθερη σκεψη την ειχα ξεκατινιασει,ολα τα μεροκαματα (και οικοδομη ο δικος σας ελεω father 8)) εκει πηγαιναν, στα βιβλια!!! :mrgreen:
Eνα αλλο που θυμαμαι ειναι οτι ειχα κερδισει σε ενα διαγωνσμο ενα Playstation 1 :!: :!: Μαλιστα τοτε ειχε πρωτοβγει το μαραφετι κι εκανε θραυση :!: ολοι οι πιτσιρικαδες αυτο αγοραζαν :!: :roll: που λετε ο δικος σας ειχε αλλα...σχεδια για το εργαλειο :twisted: γραφω μια λιστα λοιπον με ολα τα εργαλεια που θα χρειαζομουν (κοφτες-πενσες-κολλες-χρωματα κι οτι αλλο υπηρχε σε ενα μοντελιστικο καταστημα) πουλαω το καταραμενο playstation :!: :lol: και αγοραζω με ολα τα χρηματα εργαλεια και υλικα! :twisted: :twisted:
Απεταξαμεν το σατανα,ΑΠΕΤΑΞΑΜΕΝ,ΑΠΕΤΑΞΑΜΕΝ :twisted: :twisted: :twisted:
Ξεκινησα λοιπον συστηματικο μοντελαρισμα κι ομολογουμενως ειχα κανει μια αρκετα μεγγαλη συλλογη απο 72αρια κυριως, ομως δυστυχως ο μεγαλος σεισμος του 1999 οχι μονο τα κατεστρεψε αλλα με αφησε και χωρις σπιτι. :evil:
Any way καλοι μου φιλοι η ζωη συνεχιζετε, την υγεια μας να εχουμε παντοτε και δουλιτσα βρηκαμε και εις γαμου κοινωνια ηρθαμε και δοξα το Κυριο να λεμε. :wink:
Αφησα για το τελος το καλυτερο μοντελιστικο project μου κι αυτο δεν ειναι αλλο απο το...Modelclub :!: :wink: οταν το πρωτοεφτιαξα το φορουμ η αληθεια ειναι πως...ημουν το μοναδικο μελος :!: :!: :!: σκεφτομουν μαλιστα οπως το ανοιξα ετσι και να το εκλεινα,ψυχη δε παταγε :lol: :lol: :lol: ελα ομως που σιγα-σιγα ολο και ερχοντουσαν νεα μελη,ολο και κουβεντουλα γινοταν,ολο και πληθαιναν τα μελη,σκανε μυτη κατι μελπες και κατι mmaker,μπουκαρει κι ο brutalακος στη παρεα,βοηθανε τα παιδια κι αυτα οσο μπορουνε και να μαστε εδω που ειμαστε να τα λεμε παρεουλααααα 8)
Κι ετσι να παραμεινουμε :!: μια παρεουλα που "κολλαει αεροπλανακια και αρματακια" με τον αστειρευτο χαβαλε μας αλλα και την ευγενεια που μας χαρακτηριζει :wink:
Δε σας κρυβω πως οραμα μου ειναι το modelclub να αποτελεσει κι αυτο μερος της μοντελιστικης ιστοριας αυτου του τοπου διαδιδοντας το χομπυ και στηριζοντας καθε Ελληνα μοντελιστη μεσα απο τη παρεα του. :wink:
Keep modelling φιλοι μου,keep modelling :wink:
Αποστολή από: melpas1013 στις Ιανουαρίου 08, 2007, 10:42:43 πμ
Μετακόμιση στην Πάτρα και σοβαρότερη ενασχόληση πια με την ΠΑ και σκοπός ζωής, μια θέση στα Ελληνικά πιλοτήρια, αλλά μακριά από τα μοντελιστικά δεδομένα πλέον... Αποτυχία για εισαγωγή στην ΠΑ, αλλά την επόμενη χρονιά, βρήκα το μοντελιστικό κατάστημα στην Πάτρα(ούτε ψύλλος στον κόρφο μου...) και αγόρασα ένα Μ2Κ 1/48 της Heller, που πήρε ένα μήνα να το φέρω βόλτα(είχα μάθει να πινελοβάφω, να κολλώ χαλκομανίες και έμαθα να ψεκάζω βερνίκι με σπρέυ. Αποστολή στην Αθήνα και φοιτιτική ζωή, με ένα ακόμα F-16 Ιtalery από το Plastimodellismo ψηλά στην Ιπποκράτους, , να συμπληρώνει τη συλλογή, με εξέλιξη και στις τεχνικές κτλ... Και τα δύο κοσμούν πλέον το χώρο δεξιά και αριστερά από το παράθυρό μου... Λίγο αργότερα τα παράτησα, αφού είχα συγκεντρώσει και πολλές Πτήσεις, Αμυντικά Θέματα και τα πρώτα τεύχη του Model Expert... Μείνανε όλα στο χρονοντούλαπο, μέχρι που στη Λήμνο, σε ένα συρτάρι του γραφείου μου βρέθηκε ένα τεύχος του Modelling, χωρίς να ξέρω πώς...
Μπήκε πάλι το μικρόβιο, και έμεινε υποβόσκον, μέχρι το χειμώνα του 2004, όπου σε μια κρίση πανικού μπροστά από τον υπολογιστή και στοιχηματικές σελίδες το έταιρον ήμισυ, μου πρότεινε να ασχοληθώ με κάτι άλλο... "Κανά χόμπι δεν είχες ποτέ???" Τι ήθελε και το είπε... Καλφάκης και M-113, Plastimodellismo και BMP1, και το πρώτο διόραμα ήταν γεγονός... Μ-48 για τη συνέχεια και αναζήτηση φωτογραφιών στο ίντερνετ και κάπου εκεί το Μάη του 05, μπήκε το Modelclub στη ζωή μου...
Η ζωή συνεχίζετε πιο ενδιαφέρουσα και χαρούμενη...
Αποστολή από: Jet72 στις Ιανουαρίου 08, 2007, 10:50:40 πμ
http://www.modelclub.gr/forums/index.php?topic=1052.0 (http://www.modelclub.gr/forums/index.php?topic=1052.0)
Αποστολή από: ramfighter στις Ιανουαρίου 10, 2007, 12:56:04 πμ
Εχει ερθει στην Ελλάδα monogram 1/48 F-20 Tigershark. Εντυπωσιακό στο σχήμα αεροσκάφος , αλλά δεν το αγόρασε κανείς. Κατά την "αγορά του αιώνα" μαλιστα, φέρεται να μας το είχαν προτείνει για συμπαραγωγή.
Τελος παντων, κυκλοφορούσε σε 2 χρωματικές παραλλαγές: Μια διχρωμη κόκκινη ασπρη και μία σε ένα πρωτότυπο για την εποχή γκρίζο. Η monogram χαρακτήριζε αυτό το γκρίζο ως ascot grey. Το συγκεκριμένο χρώμα το είχαν ως επίσημο χρώμα στον κατάλογο τους 2 τουλάχιστον εταιρίες αυτοκινητων. Η RR και η ΒΜW.
Προβληματισμένος και αποφασισμένος μοντελιστής ροβολεί πρός αντιπροσωπία ΒΜW κατά Κηφισιά μεριά (σιγά μην τολμουσε να μπεί στην τότε αντιπροσωπία της Rols Roys). Χαζεύει λίγο τα προς πωληση αυτοκίνητα και ζητά να δεί τα προτεινόμενα χρώματα. Ζητά να δεί το ascot grey. Και τότε ο πωλητής της αντιπροσωπείας του πετά το μεγαλειώδες:
- Και εσύ το F-20 φτιάχνεις??
Αποστολή από: mirrage στις Ιανουαρίου 10, 2007, 01:35:43 πμ
Αν έγινε ήταν θεός ο πωλητής!
Αποστολή από: sotiris στις Ιανουαρίου 12, 2007, 12:15:11 μμ
Αποστολή από: Βαγγέλης στις Αυγούστου 30, 2007, 01:16:25 μμ
Ξεκίνησα να συναρμολογώ κίτ το 1974 όταν σε μιά επίσκεψη σε φαρμακείο της γειτονιάς (Ανω Ιλίσια) βλέπω ένα μικρό μοντελάκι του Santa Maria μέσα σε σακουλάκι αν θυμάμαι καλά της Airfix. Το άρπαξα και από τότε έφαγα κόλημα. Επισκέψεις σε ψιλικατζίδικα και βιβλιοπωλεία και αγορές Matchbox , Revell, Starfix με ότι χατζηλίκι υπήρχε. Καθότι η ποικιλία ήταν ελάχιστη, μόλις έφτιαχνα όλα τα υπάρχοντα κίτ, ξανάρχιζα την ίδια σειρά απο την αρχή . Αυτό το Mig-21 της Matchbox πρέπει να το έχω φτιάξει 5-6 φορές. Υλικά υπήρχαν μόνο η κόλα UHU, ψαλίδι κοινό και από χρώματα εγώ έβρισκα μόνο Revell , ότι υπήρχε. Τα πάσης φύσεως βελτιωτικά δεν έίχαν ακόμα ανακαλυφθεί !
Αργότερα , αρχές δεκαετίας 80' ξεκινήσαν οι πρώτες βόλτες στη ποντικότρυπα του Καλφάκη (Σταδίου) και στου Λαρόζα τέρμα Ιπποκράτους όπου με δέος ανακάλυψα οτι υπήρχαν κι άλλες εταιριες, χρώματα, κοπίδια και ένα παράξενο πράμα που λεγόταν αερογράφος !!!. Εγώ μέχρι τότε έβαφα με πινέλο κατευθείαν στο μοντέλο, χωρίς αραίωση,βερνικια κτλ. Αγόρασα τον πρώτο μου αερογράφο Badger 200 το 1983 από τον Καλφάκη με τα λεφτά που μου είχε δώσει ο πατέρας μου για αγορά ποδηλάτου. Ο αερογράφος αυτός συνεχίζει ακόμα να προσφέρει τις υπηρεσίες του........ Βέβαια μέχρι να τον μάθω πρέπει να είχα καταστρέψει τουλάχιστον 20-30 μοντέλα (αυτό το κουσούρι μου έχει μείνει και ακόμα και σήμερα πιο πολλά πετάω στα σκουπίδια παρά τελειώνω ). Σιγά-σιγά μέχρι το 84-85 είχα στήσει ολοκληρο εργαστήριο στο δωμάτιό μου συντροφιά με τεύχη της ΠΤΗΣΗΣ και αργότερα του ΜΟΝΤΕΛΟΥ . Μετά ήρθαν και οι επισκέψεις σε εκθέσεις, βιβλιογραφία, εξειδικευμένα εργαλεία, κι'άλλοι αερογράφοι και μιά φιάλη διοξειδίου γιατί βερέθηκα να πληρώνω αέρα κοπανιστό τόσο ακριβά.
Μιά διακοπή την περίοδο 1990-1996 λόγω σχολής, στρατού, γκομενιλικίου και από το 1999 μ.Γ (όπου μ.Γ. το μετά γάμου), ξανά αρχίζω σιγά σιγά το μοντελάρισμα σε μη μόνιμο εργαστήριο, κοινώς "εμείς οι βλάχοι όπου λάχει" και συνήθως λαχαίνει στην τραπεζαρία . Το 2005-2007 μικρή διακοπή λόγω γεννήσεων (δίδυμα παρακαλώ) και ενόψη μετακόμισης και ονείρων για χώρο αποκλειστικά για μοντελάρισμα, ξαναρχίζω να ακονίζω τα λεπίδια μου και ο θεός βοηθός
Απο τότε που ξεκίνησα μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά στο χώρο και πλέον το χόμπυ έχει περάσει σε άλλα επίπεδα στην Ελλάδα. Ωστόσο την χαρά που αισθανόμουν τότε πιτσιρίκι που έφτιαχνα μοντέλο σε 2 βράδυα με τα απλοικά υλικά που διέθετε η εποχή, ομολογώ οτι δεν την έχω ξαναζήσει και ακόμα την αναπολώ κάθε φορά που επισκέπτομαι το παλιό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου.
Αποστολή από: nino1969 στις Αυγούστου 30, 2007, 01:53:11 μμ
:shock: :shock: ʼνω Ιλίσια!!!! :shock: :shock: στα ψιλικατζίδικα μήπως πήγαινες στην κυρα-Χρυσούλα ή στην κυρα-Μαρίκα :lol: για μοντελάκια (Matchbox-Airfix κλπ) για δώσε στίγμα βρε Βαγγέλη μου γιατί και γείτονες είμασταν από ότι βλέπω και σε ηλικία παίζουμε κοντά .... μπας και ξεραινόμαστε :lol: βρε φίλε. Για στείλε κανα πμ και δώσε στίγμα ::salut::
Αποστολή από: gkontog στις Αυγούστου 30, 2007, 01:56:32 μμ
Ωχ ωχ ωχ. Παπουδοσυνάντηση ::glossa:: ::glossa:: ::glossa:: ::glossa:: ::glossa::
Αποστολή από: OANNHSEA στις Αυγούστου 30, 2007, 02:16:54 μμ
Παράθεση
Ωστόσο την χαρά που αισθανόμουν τότε πιτσιρίκι που έφτιαχνα μοντέλο σε 2 βράδυα με τα απλοικά υλικά που διέθετε η εποχή, ομολογώ οτι δεν την έχω ξαναζήσει και ακόμα την αναπολώ κάθε φορά που επισκέπτομαι το παλιό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου.Δεν ξέρεις πόση μεγάλη αλήθεια έγραψες...
Αποστολή από: nino1969 στις Αυγούστου 30, 2007, 02:31:48 μμ
Όσο γι'αυτό δυστυχώς κι εγώ θα συμφωνήσω :(
Δεν ξέρω, ή μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να γερνάμε χάνοντας την παιδική ανεμελιά, πλακωμένοι και κυνηγημένοι από τις μύριες όσες έγνοιες και άγχη ή κάτι άλλο φταίει, δεν ξέρω κι εγώ τι... :(
Αποστολή από: Βαγγέλης στις Αυγούστου 30, 2007, 02:47:15 μμ
Ο θεός της εποχής ήταν ο Σωτ. Κωνσταντινίδης που έκανε τότε πολύ καθαρή δουλειά σε αντίθεση με μάς που τα κάναμε μπάχαλο. Και ναι, είμαι κι εγώ από αυτούς που κολούσαν τις χαλκομανίες μαζί με το χαρτί . Επειδή είδα οτι πολλοί το έκαναν αυτό, παιδιά δεν μπορεί να είμασταν όλοι κούτσουρα, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΑΦΕΣ απο τις εικόνες πως τις έβαζες :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: :lol: Εγώ το κατάλαβα τυχαία όταν έπεσε κατα λάθος νερό στη καρτέλα με τα σήματα που άρχισαν ως δια μαγείας να κινούνται :shock: :shock: :shock: :shock: :shock:
Αποστολή από: Βαγγέλης στις Αυγούστου 30, 2007, 02:57:15 μμ
ΠαράθεσηΩστόσο την χαρά που αισθανόμουν τότε πιτσιρίκι που έφτιαχνα μοντέλο σε 2 βράδυα με τα απλοικά υλικά που διέθετε η εποχή, ομολογώ οτι δεν την έχω ξαναζήσει και ακόμα την αναπολώ κάθε φορά που επισκέπτομαι το παλιό ψιλικατζίδικο της γειτονιάς μου.Δεν ξέρεις πόση μεγάλη αλήθεια έγραψες...
Όσο γι'αυτό δυστυχώς κι εγώ θα συμφωνήσω :(
Δεν ξέρω, ή μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να γερνάμε χάνοντας την παιδική ανεμελιά, πλακωμένοι και κυνηγημένοι από τις μύριες όσες έγνοιες και άγχη ή κάτι άλλο φταίει, δεν ξέρω κι εγώ τι... :(
Όλα οσα έγραψες, δεν είμαστε πιά παιδιά και έχουμε μπλέξει με υποχρεώσεις (στη δουλειά, στην οικογένεια, στην κοινωνία, στις τράπεζες και χίλια δυό άλλα). Θα χάριζα όλο μου το στόκ από κίτ + τα υλικά + τα εργαλεία + τα φτιαγμένα για να γινόμουν για 1 εβδομάδα ξανά 10χρονος και να γύριζα πίσω στο 1978 , στα Matchbox και στα πολύχρωμα όνειρα.........................................
Αποστολή από: Raw_Shooter στις Αυγούστου 30, 2007, 03:37:29 μμ
Ο παππούς "ενίσχυε" τους δεσμούς με το hobby απο το κατάστημα "Νίκος" που βρισκότανε γωνία Ερμού και Αγίας Σοφίας......Η μητέρα μου του ξύλινου ναυτομοντελισμού γάρ δεν ήξερε πολλά απο πλαστικά μοντέλα....έτσι θυμάμαι μια Κυριακή, που πάντα τρώγαμε κοτόπουλο (το καλό φαγητό της εποχής) στου "Βάσω" στην παραλιακή, περάσαμε περπατώντας απο το κατάστημα του "Ηνίοχου". Παράδεισος για μένα μιάς και έβλεπα τόσα μοντέλα για πρώτη φορά :shock: :shock: Την επομένη η μητέρα μου με πήγε ώς εκεί, με γνώρισε και μου πήρε το νέοαφιχθέν τότε italaerei sr-71 1/72 στο παλιό κουτί με την προπέλα απ' έξω.......δώρο απο το κατάστημα ενα βιβλίο με σκληρό εξώφυλλο αποκλειστικά για το Sr-71.
Ο παράδεισος του μοντελιστή τότε ήταν ο "Τζήκος".... ο κος Μπενβενίστε στην στοά του ΤΟΤΤΗ στο κέντρο......πρώτη φορά άκουσα και είδα ρητινένια μοντέλα. Φίλος του Verlinden έφερνε κούτες απο κιτ verlinden και adv. Θυμάμαι πιτσιρίκι να κολλάω την μούρη στην βιτρίνα και να χαζεύω μαγεμένος τα μοντέλα και τα διοράματα. Μπαίνοντας δεξιά ήταν όλο βιτρίνες καρυδιά που ήταν γεμάτες μοντέλα και φιγούρες :shock: :shock: :shock: :shock: Ενώ απο κάτω ήταν συρτάρια γεμάτα μοντέλα......
Αργότερα έμαθα κολπάκια....... καλοκαίρι του '82 -'83 στο Λιτόχωρο προσπαθώ να φιτάξω ενα ρωσικό βομβαρδιστικό στην 1/72. Απο πάνω έμενε ενας κύριος, πιλότος αν θυμάμαι καλά, μοντελιστής :!: :!: και με τον γιό του έφτιαχναν μαζί ενα αεροπλάνο 1/48.....τότε γίναμε φίλοι με το γιό του και "μοντελάραμε" μαζί και μου έμαθε το στεγνό πινέλο - wash κτλ.
Στην Θεσ/νίκη γυμνάσιο πιά, ανακαλύπτω με ενα φιλαράκι απο το φροντιστήριο το μαγαζί που είχε μια κοπελιά στην Ιπποδρομίου. Αρχίζει πιά και η συστηματική πλέον συλλογή μοντέλων
Τα μοντέλα πολλαπλασιάζονται με γρήγορους ρυθμούς και η κατάσταση στο σπίτι γίνεται εκρηκτική :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen: Η μάνα μου απειλεί να τα πετάξει......ΑΡΕ ΜΑΝΑ ΑΦΟΥ ΕΣΥ ΜΟΥ ΚΟΛΛΗΣΕΣ ΤΟ ΜΙΚΡΟΒΙΟ...."θελέστα και παθαίστα" :mrgreen: :mrgreen: :mrgreen:
Αποστολή από: leopard στις Αυγούστου 30, 2007, 04:31:37 μμ
Στη συνέχεια, οι πρώτες μου αγορές γίνονταν αποκλειστικά από το ψιλικατζίδικο του Ιταλού (παρατσούκλι λόγω καταγωγής του ιδιοκτήτη) στη Δροσοπούλου, στο ύψος του Αγ. Λουκά. Αργότερα ανακάλυψα το MICHELINO στη Φ. Νέγρη και το άλλο το κατάστημα στο τέρμα της 3ης Σεπτεμβρίου όπου είχα πάθει την πλάκα μου με τις φώτος από αληθινά άρματα αλλά και από τα μοντέλα. Αρχικά, τα αεροπλάνα που απλά κολλούσα χωρίς να τα βάφω τα είχα κρεμάσει με πετονιά από το ταβάνι του δωματίου μου :!:
Αργότερα, μεγαλώνοντας ανακάλυψα τον Καλφάκη στη Σταδίου, το Μακρυγιάννη και το Plastimodelismo..................
Αποστολή από: dsamba στις Αυγούστου 30, 2007, 04:34:31 μμ
1967. Ενας νέος συνάδελφος του πατέρα μου φτάνει στο Μεγάλο Πέυκο και πάμε να τον δούμε. Ο μπαμπάς ιπτάμενος της ΑΣ με Piper L-21B, U-17A, U-6A.
Μπαινουμε σπίτι του και μένω με το στόμα ανοιχτό. Πίσω απο το γραφείο μια μεγαλη βιβλιοθήκη με καταπληκτικά μοντελάκια. Dakota, Spitfire, Hurricane, Me-262, Meteor, B-58 Hustler, C-130 και άλλα που δεν θυμάμαι... Πρώτη κίνηση. Πέρνω δειλά-δειλά ένα. Ο ιδιοκτήτης με αφήνει αλλα να προσέχω. Και σε ηλικία 11 χρονών γίνομαι πιλότος . Αρχίζουν οι απογειώσεις και οι προσγειώσεις και βροοοουμ βροοοοουμ ο κάθε κινητήρας... Ερχεται του Αγ.Δημητρίου και μου χαρίζει το πρώτο μοντέλο FW-190D της Lindberg 1/72. Το φτιάχνω απ'ευθείας απο το κουτί. Χακί χρώμα είχε το πλαστικό. Βάζω και τις χαλκομανίες και το βάζω να καθίσει πάνω στη βάση του, και να καμάρι ο δικό σου... Το δεύτερο δώρο είναι το He-162 σε 1/72 της Lindberg. Μου δανείζει τα χρώματά του και μου δείχνει πως να πιάνω το πινέλο και πως να βάφω... Υπέροχα χρώματα, σε μπουκαλάκια όπως των μελανοδοχείων, και στέγνωναν σε χρόνο dt. Λόγω κάποιου οικογενειακού προβλήματος κάθε Σάββατο ανεβαίνω Αθήνα και επιστρέφω Δευτέρα να πάρω το λεωφορείο για τα Μέγαρα για να πάω σχολείο. Ετσι καποια μέρα φρενάρω στη Σταδίου 50, το πρώτο μαγαζί του Καλφάκη. Αν ήθελες να μπείς, πήγαινε εκείνος στο βάθος και περνούσες την πόρτα για να αρχίσεις να χαζεύεις... Και ξεκινήσαμε... Auster της Airfiix σε σακκουλάκι, Fi-156 σε ίδια συσκευασία, F-4K/M της FROG όπως και F-104G με μια φαρδυά καλύπτρα της ίδιας εταιρίας, A-7A, πολλά ε'ίναι ακόμη στα κουτιά τους και έχουν το άρωμα της εποχής εκείνης.
Και το χαρτζιλίκι μοιραζόταν μεταξύ των μοντέλων και των κουρού (γιατί πεινάγαμε που και που). Και για να μπεί ενα καινούργιο μοντελάκι στο σπίτι ήταν διαδικασία. Επειδή το στολ μεγάλωνε σιγά σιγά και χώρος δεν υπήρχε, υπήρχε λίγη μουρμούρα για νεες αγορές. Ετσί το νέο μοντέλο οταν πλησίαζε το σπίτι και λόγω θέσης (υπερειψωμένο ισόγειο) προσγειωνόταν σε μια γωνιά του μπαλκονιού που δεν ελιχε κίνηση. Μετα έμπαινα στο σπίτι και σε κάποια στιγμή το μάζευα απο έξω και πήγαινε κάτω απο μία πολυθρόνα με κάλυμμα μακρυά απο αδιάκριτα μάτια. Επρεπε όμως και να το θαυμάσεις ... Ε!, όλοι μας πρέπει να πάμε και στην τουαλέττα. Μαζί με το μοντελάκι κλειδωνόμουνα μέσα και το περιεργαζόμουνα... Ε, μετά το "ΠΕΤΟΎΜΕΝΟ¨ έιχε πάρει το βάπτισμα του σπιτιού. Ανήκε στην οικογένεια. Ανέβαινε σε πρώτη φάση στο πατάρι με τα υπόλοιπα... και μετά το έβγαζα και το έκανα οτι ήθελα μέχρι να το φτιάξω.. Πολλά βέβαια ειχαν μικρή ζωή γιατι η μητέρα μου ήθελε να τα καθαρίζει μαζί με τα υπόλοιπα αντικείμενα του σπιτιού. Και τοτε το άτιμο το ξεσκονόπανο μπλεκόταμν παντο. Σκέλη προσγείωσης, κεραίες, σωλήνες pitot... Κλάμα, φωνές, τσακωμοί. Το 1975 το καινούργιο μας σκρίνιο εχει και ανεξάρτητη μικρή βιτρίνα με καθρέπτες και σποτάκια, και συρώμενα τζάμια για να μην μου τα πιάνει κανένας. Κοιτάτε όλοι αλλά ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ....
Καλοκαίρι 1975 αναχώρηση για Γαλλία μετα απο αποτυχία στις εισαγωγικές. Αφήνω πίσω το στόλο μου στο έλεος των μετακομίσεων... και σπουδές μοντελιστικές σε μια πιό προηγμένη χώρα. Εκεί αγοράζω και το πρώτο που αερογράφο Paasche (απλής λειτουργίας) μετα απο πειράματα με badger 250 (?) και μετα απο χρόνια και το αθόρυβο compressair με δύο ταχυσυνδέσμους για δύο αερογράφους ταυτόχρονα. Ετσι δουλευω και μεταμεσονύχτια χωρίς να ενοχλώ κανένα. Θυμάμαι τα πρώτα μοντέλα που δεν βγήκαν και άσχημα τότε οπου πειραματίστικα με αερογράφο: F--104 της Matchbox (Ιαπωνικό), F-5A της Airfix ασημένιο (σήματα ΤαΪβάν ή αλλοιώς Εθν.Κίνα), DC-3 της Airfix (νοσοκομειακό Αυστραλιανό κατα τον Β" ΠΠ). Και το στοκ συνεχίζει να μεγαλώνει. Η Heller βγάζει το TF-104G και το Mirage F-1B (και τα δύο γίνονται και μονοθέσια) καθώς επίσης και το T-33. Είναι ακόμη στα κουτιά και καμαρώνουν...
Αρχίζω σιγα-σιγα να αγοράζω διάφορα αξεσουάρ, καθίσματα της Aeroclub σε 1/72 , χαλκομανίες, χρώματα. Θυμάμαι οι πρώτες παραλλαγές σε low vis γκρί και να ψάχνω να βρώ τις διάφορες αποχρώσεις ... Τοτε η μάρκα Compucolor έβγαλε και αυτά και τα περισσότερα FS που χρησιμοποιούταν τότε, τα διάφορα σετάκια δηλαδή... Σουηδική παραλλαγή, ισραηλινή, όλες οι αμερικάνικες κτλ οπως κάποια στιγμή είχε ξεκινήσει η Humbrol...
Μετα και απο μιά θητεία 10 μηνών στο Γαλλικό Στρατό (εκεί να δείτε διαφορές προς το καλύτερο που υπήρχαν τότε σε σύγκριση με εδώ...) το 1986 παίρνω το αποθεματικό μου και επίστρέφω στα πάτρια εδάφη... Μέχρι σήμερα απο τον φόβο των μετακομίσεων λίγα πράγματα εχω φτιάξει. Οπως ένα Beaver της ΑΣ (ΕΣ 314). Ομως απο πέρυσι είμαι στο δικό μου σπίτι. Μου λείπει βέβαια ενα δωμάτιο ακόμη αλλά θα κάνω και χωρίς αυτό.
Τα 300+ κουτάκια περιμένουν υπομονετικά, τα χρώματα της Heller, Revell, Hubrol, Compucolor, Paktra περιμένουν, οι έξτρα χαλκομανίες επίσης, πινέλα, λίμες, ταινίες μασκαρίσματος. Βιβλιογραφία που έχει σκαναριστεί γιατι αρχισε να πιάνει όγκο.
Αλλά η ομορφιά του μοντελισμού είναι εκπληκτική. Παλια δημιοργούσαμε περισσότερο... Τώρα στα 51 μου έχω ακόμη την ίδια χαρά μόλις τελειώνω ένα μοντελο εστω και με αργούς ρυθμούς. Κάνω την πρωτη πτήση σαν δοκιμαστής πιλότος και το μοντελάκι σκίζει τον αέρα του δωματίου πριν προσγειωθεί για πάντα στην βιτρίνα. Δεν με νοιάζει αν το τάδε χρώμα είναι ακριβώς το FS που πρέπει και αν είναι ακριβώς υπο κλίμακα (το χρώμα) ή θέλει δύο σταγόνες bright White για να ανοίξε... Η σημασία είναι οτι το φχαριστιέμαι και με ικανοποιεί...
Α, και πριν τελειώσω της 1/72 είμαι και μου αρέσουν τα ελικόπτερα...η ζωή είναι ωραία με ενα "μοντελο" την νύχτα παρέα (ζωντανό ή όχι) .
Ελπίζω να συναντηθούμε στο στέκι μας κάποιο Σάββατο.
Σας χαιρετώ όλους και καλές εμπνέυσεις για τα μοντέλα σας...
Αποστολή από: OANNHSEA στις Αυγούστου 30, 2007, 07:14:38 μμ
Πολύ φτωχή η οικογένεια μου όμως και δεν μπορούσα να πέρνω πάρα μόνο ένα ή δύο το χρόνο κα αυτά machtbox. Πρώτη αποκάληψη για μένα η αγορά του He177 UHU της Airfix μετά από 7 χρόνια - το μοντέλο τότε, όμως κάτι έλειπε... Τρία χρόνια μετά άλλη αποκάλυψη - το Lysander της Machtbox στην 1/32...
Κατάλαβα τι έλειπε - τα χρώματα...
Όμως όταν δεν έχεις λεφτά, όταν μαζεύεις με κόπο τα χρήματα για ένα κιτ στην 1/72 και να σε κοροϊδεύει η υπάλληλος επειδή είναι ψιλά όταν γίνεται πόλεμος στο σπίτι να αφήσεις τα παιχνίδια και να σοβαρευτείς και όταν οι δημιουργίες σου "πέφτουν κάτω και σπάνε κατά το ξεσκόνισμα", που μυαλό για χρώματα και τεχνικές...
Κάποια στιγμή τα χρήματα άρχισαν να έρχονται.
Και αποφασίζω να αγοράσω ένα μοντέλο από ένα κατάστημα στον Πειραιά που είχε μοντέλα στην βιτρίνα του - στον Μακρυγιάννη - κατέβηκα στο υπόγειο του και τα ΕΧΑΣΑ... Ήταν ο παράδεισος εκεί...
Την ίδια εποχή άρχισα να αγοράζω την Πτήση. Μέσα στις σελίδες τις είδα και κάποια πλαστικά μοντέλα - υπάρχουν και άλλοι που ασχολούνται με αυτά και τα αγαπάνε και δεν τα θεωρούν παιχνίδια, τα θεωρούν δημιουργίες - ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ!!!
Το ηθικό μου όχι απλώς ανέβηκε στα ύψη, έγινα άλλος άνθρωπος - μετά από λίγο άρχισα να αγοράζω και το Μοντέλο...
Αγοράστηκε εκείνη την εποχή και το Quebec της ΙΜΑΙ από τον Μακρυγιάννη στον Πειραιά (κατάλαβα ότι δεν μου αρέσουν τα πλοία όπως δεν μου άρεσαν τα αυτοκίνητα...)
Κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι μου αρέσει η 1/72 και συγκεκριμένα τα άρματα...
Έλα όμως που ΚΑΜΙΑ από τις άχρηστες εταιρείες δεν τα φτιάχνει στα τέλη του 92 και μετά...
Αγοράζω μέσω φίλου το ΒΜΡ1 από μία γαλλκή εταιρεία ρητίνης που τώρα δεν υπάρχει πια - φόλα πρότου μεγέθους, να και ο φόβος για τα ρητινένια... (Χρόνια μετά η αγορά του ΒΜΡ της Ace δεν ήταν και η καλύτερη - ακόμα περιμένω...)
Αποφασίζω μετά, μια και υπάρχουν τα χρήματα, να κάνω σε ένα Μ40 της Matchbox superdetailing...
Έξι μήνες μου πήρε και όταν το κοίταξα ένοιωσα περήφανος.
Μετά από ένα χρόνο σκέψης το πέταξα - όχι δεν είμουν εγώ αυτός, εγώ ήμουν της απλότητας...
Μετά από 60 μοντέλα έτοιμα και 60 περίπου στα κουτιά (όλα πιασμένα και μισοτελειωμένα), ξέρω πια τι μου αρέσει και τι όχι. ʼλλα κάθε φορά σκέφτομαι εκείνη την λαχτάρα, να μαζέψω τα χρήματα, δραχμή προς δραχμή και να πάω να δω ΕΑΝ δεν το έχει πάρει κανένας άλλος από τα ψιλικατσίδικα της γειτονιάς να το πάρω εγώ...
Μετά από τόσα χρόνια ΚΑΝΕΝΑΣ στην ευρήτερη οικογένεια μου δεν τα βλέπει με καλό μάτι.
Μιλούν για έξοδα, μιλούν για παιχνίδια, λένε ότι είμαι ακόμα παιδί, αλλά κάνουν τα στραβά μάτια στον ξάδεφρο που χάλα ΟΛΑ του τα χρήματα στα μπουζούκια, στον ξάδερφο που περνά τουλάχιστον 3 ώρες κάθε μέρα στο στοίχημα...
Να είστε καλά συνμοντελιστές και φυσικά το modelclub...
Αποστολή από: Jet72 στις Σεπτεμβρίου 20, 2007, 02:37:48 μμ
... λένε ότι είμαι ακόμα παιδί ...Αν τα έχεις καταφέρει ως τα 35 σου να είσαι ακόμη παιδί τότε μπράβο. Γιατί αξίζει να "είσαι παιδί" μπροστά σε ένα κουτί πλαστικά κομμάτια. Αξίζει, για να μπορείς χωρίς κούραση να "είσαι μεγάλος" όταν απαιτείται, τις άλλες στιγμές.
Αλλιώς... μάλλον θα κουραστείς να είσαι απλώς "μεγάλος"!
Και τέλος πάντων γιατί να είναι πιο σοβαρό το να κάθεται κανείς στον καναπέ και να βλέπει τηλεόραση;
Αποστολή από: GEO στις Σεπτεμβρίου 20, 2007, 06:04:14 μμ
όταν της είπα ότι θέλω να φτιάξω άλλο ένα , έχοντας μπανίσει η ίδια δυο καταστήματα κοντά στη δουλειά της (3η Σεπτεμβρίου, Δεριγνή ) με πήγε μια βόλτα για να μάθω τι παίζεται ακριβώς αλλά και η ίδια ώστε να με βοηθά στις κατασκευές.
ε λοιπόν κόλησα , με το χόμπι και όλα τα χαρτζηλίκια με τρελή οικονομία ( ρε παιδιά πρέπει να είμαι ο μοναδικός που δεν έχω δοκιμάσει τυρόπιτα , κουλούρι κλπ σε όλα τα χρόνια της σχολικής περιόδου και δεν κάνω πλάκα ) καταλήγανε σε κιτ.
έχω φτιάξει τα πάντα χωρίς επιτυχία. 32άρια hornet eagle phantom apache 48άρια σύγχρονα τζετ , τα 76άρια της ματσμποξ , τελικά μετά από πολλά χρόνια , δηλαγή από το 95 και ύστερα κατάφερα να μπω στη λογική του σωστού βαψίματος και detailing .
αγαπημένα μαγαζιά για window shoping model shop ( από εδώ μόλις διάβασα ότι δεν έχει κλείσει ) , μακρυγιάννης , καλφάκης σταδίου.
τα περισσότερα μοντέλα πάνω από 200 τα έχω αγοράσει από model shop και μικρός πίστευα ότι ο κύριος που εργαζότανε στο μαγαζί ήτανε πιλότος.Πάντως σαν παιδί του δημοτικού τον έβρισκα πολύ αυστηρό και με ψάρωνε πολλές φορές. πχ
θέλω το φαντομ :D
έχεις ξαναφτιάξει φάντομ :x ?
εεεε όχι :oops:
θα πάρεις αυτό που είναι πιο εύκολο :wink:
μα εγώ θέλω το φαντομ :evil:
βάφεις με αερογράφο :x ?
όχι :oops: τι είναι αυτό :? ?
θα πάρεις λοιπόν αυτό που σου προτείνω :wink:
ωραίος τύπος ήτανε σαν να προστάτευε τόσο τα μοντέλα όσο και εμένα :)
μια φορά μου είχε αναλύσει πως να βάψω τα ακροφύσια ενός τομκατ και χάζεψα από τον τρόπο που το περιέγραφε.
τέλος πάντων ....
αυτοί οι γονείς δε παλέυονται ....ακόμα και τώρα ακούω , ... ακόμα αεροπλανάκια φτιάχνεις στην ηλικία σου ? .....
άσχετα αν βλέπουν μπροστά τους μια φιγούρα , ένα ιστιοφόρο , ένα άρμα , για αυτούς είναι αεροπλανάκια....
και αυτό το σχόλιο όμως έχει τη γλύκα του .....
δεν μπορώ να ξεχάσω ένα απίστευτο διόραμα στο model shop με Β17 και άλλο ένα με Α10 το οποίο είχε φιλοξενηθεί και τεύχος της "Π"
Υ.Γ. διάβαζα μάχη , έφοδο κλπ ο πατέρας μου λέει , ... μα διαβάζεις κόμικ ? και μου πήρε το τεύχος αν θυμάμαι καλά Νο 9 Πτήση .
Η Πτήση ενίσχυσε το ενδιαφέρον μου για modelling
αυτά από μένα .
Υ.Γ.1 λυπάμαι πολύ για τα κακοφτιαγμένα μοντέλα μου . Αν τα είχα τώρα θα τα έκανα όλα re build με όση λπτομέροια τους άξιζε και ιδιαίτερα τα :
χάριερ 1/24
f 15 Β 1/32
MIG 25 1/32
φαντομ 1/48
α7 1/72
Αποστολή από: Stavros στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 07:50:43 πμ
......
τα περισσότερα μοντέλα πάνω από 200 τα έχω αγοράσει από model shop και μικρός πίστευα ότι ο κύριος που εργαζότανε στο μαγαζί ήτανε πιλότος.Πάντως σαν παιδί του δημοτικού τον έβρισκα πολύ αυστηρό και με ψάρωνε πολλές φορές. πχ
θέλω το φαντομ :D
έχεις ξαναφτιάξει φάντομ :x ?
εεεε όχι :oops:
θα πάρεις αυτό που είναι πιο εύκολο :wink:
μα εγώ θέλω το φαντομ :evil:
βάφεις με αερογράφο :x ?
όχι :oops: τι είναι αυτό :? ?
θα πάρεις λοιπόν αυτό που σου προτείνω :wink:
ωραίος τύπος ήτανε σαν να προστάτευε τόσο τα μοντέλα όσο και εμένα :)
μια φορά μου είχε αναλύσει πως να βάψω τα ακροφύσια ενός τομκατ και χάζεψα από τον τρόπο που το περιέγραφε.
τέλος πάντων ....
αυτοί οι γονείς δε παλέυονται ....ακόμα και τώρα ακούω , ... ακόμα αεροπλανάκια φτιάχνεις στην ηλικία σου ? .....
άσχετα αν βλέπουν μπροστά τους μια φιγούρα , ένα ιστιοφόρο , ένα άρμα , για αυτούς είναι αεροπλανάκια....
και αυτό το σχόλιο όμως έχει τη γλύκα του .....
δεν μπορώ να ξεχάσω ένα απίστευτο διόραμα στο model shop με Β17 και άλλο ένα με Α10 το οποίο είχε φιλοξενηθεί και τεύχος της "Π"
Υ.Γ. διάβαζα μάχη , έφοδο κλπ ο πατέρας μου λέει , ... μα διαβάζεις κόμικ ? και μου πήρε το τεύχος αν θυμάμαι καλά Νο 9 Πτήση .
Η Πτήση ενίσχυσε το ενδιαφέρον μου για modelling
.....
αφού είσαι παλιός πελάτης του model shop,
σίγουρα θα σε έχω εξυπηρετήσει κι εγώ
διότι επι σειρά ετών πήγαινα εκεί σάββατα και διακοπές για να βοηθήσω και να περάσει η ώρα.
ο γιος του ιδιοκτήτη όντως ήταν πιλότος...
όσο για την Πτήση, εκείνα τα χρόνια, πολλούς πιτσιρικάδες βοήθησε για να ξεκινήσουν και να μάθουν κάποια πράγματα.
Σ.Σ.
Αποστολή από: Yellow_leon στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 11:01:48 πμ
Αποστολή από: Greg Filos στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 12:21:13 μμ
Το πρώτο μου μοντέλο πρεπει να το εφτιαξα γυρω στα 9-10 και ήταν ενα BF109 μιας εταιρίας starfix απο το στοκ του πατέρα μου (το κιτ ειχε και μια πράσινη φουσκα με κόλλα μέσα) .. Το ιδιο καλοκαίρι ο πατέρας μου με άφησε να χρησιμποποιήσω κατι χρώματα σε γυαλινα βαζάκια που του ειχαν φέρει τοτε απο την Αμερική (Pactra λεγότανε αν δεν κάνω λάθος).. Περιττό να σας πω οτι ατρακτος και καλύπτρα ειχαν το ίδιο χρώμα..
Ακολούθησαν πολλά μα πολλά matchbox και κυρίως αρματάκια σε 1/76 διότι πηγαιναν κουτί με τα μικρα στρατιωτάκια της matchbox.. Στο γυμνάσιο γυρίσαμε Θεσσαλονίκη και δεν ασχολήθηκα πολύ μέχρι που πάλι ο πατέρας μου γυρνωντας απο ενα συνεδριο στην Κυπρο έφερε μια βαλίτσα (κυριολεκτικά) Tamiya σε 1/35... Μεσα στο σωρό .. Ενα merkava.. Πισω πάλι στο χόμπυ οπου ανακάλυψα και κάποια μαγαζία... Το παιχνιδάδικο ο Νικος στην Αγίας Σοφίας και μετεπειτα η αποθήκη μοντελισμού "ΗΝΙΟΧΟΣ" στην Ορεστού 21.. Περιοδικο Modelling και μοντελο (τα οποια βγαίνανε οποτε θέλανε :lol: ) ... Ωραία χρόνια και στερημένα κυρίως απο χαρτζιλίκι.. Το κάθε κιτ ειχε αξία..
Κάπου στο 1989-90 (μαθητής ακόμη) πήγα συστημένος απο εναν φίλο του πατέρα μου στη στοά Χρυσικοπούλου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης... Εκεί για πρώτη φορά ειδα το μαγαζί του Τζίκου Μπενβενίστε "collectors items" και άλλαξε ο μοντελιστικός μου κόσμος.... Δεν πίστευα αυτό που έβλεπα, και για να σας δωσω να καταλάβετε τι εννόω φανταστείτε το miniature art του Λάλη σήμερα ΜΟΝΟ με απειρες βιτρίνες γεμάτες φιγούρες και διοράματα σε ποιότητα Verlinden για εκείνη την εποχή.. Εκεί συναντησα πολλούς μοντελιστες οι οποιοι με βοήθησαν και μου έμαθαν τι είναι το λάδι και πως βαφονται τα άρματα (οχι πως ακόμη ξέρω)..
Ο Τζίκος βεβαια , ο οποιος ενω ηταν γενικά πολύ περίεργος σαν ανθρωπος, περιέργως με άφηνε να κάθομαι και να χαζεύω με τις ώρες στο μαγαζί, λέγοντας μου οτι δεν χρειάζεται να αγοράσω κάτι για να πηγαίνω (αλλωστε μια φιγούρα της Belgo που ηταν και οι πιο φθηνές εκανε 1500 δρχ και εμενα το χαρτζιλίκι μου ηταν 500).. Εκεί λοιπον ακουγα κάθε συμβουλή και έγραφα σε χαρτί οτι μου λεγανε ο Τζικος, ο Θάνος ο Κοκκίνης και ενας νέος τοτε μοντελιστης ο Θοδωρής ο Καλαμάτας...
Το 1992 εφυγα εξωτερικό και ασχολήθηκα με την κλίμακα 1/1... Πάντα όμως αγόραζα (ασχετα αν δεν εφτιαχνα) μοντέλα και επαιρνα περιοδικά.. Οταν γύρισα αρχισα παλι να φτιάχνω αλλα η όρεξη περιορισμένη.. Καπου προς το 2003-4 περασα μια βόλτα τυχαία απο το hobby gallery oπου ο Παπαδημητρίου, που τον εγνωριζα απο παλιά, μου μίλησε για την εξελιξη του χομπυ και για την νεα σχολή (chipping,filters κτλ) και μου έδειξε κάποια πράγματα.. Πάλι ομως.. Ενω υπηρχε το μικρόβιο δεν επαιρνε μπρός το μηχανάκι...
Το 2006 κάποιος μου μίλησε για το model club και μπήκα να δώ τα 35αρια, για να πώ την αλήθεια τότε δεν μου εκανε κλικ και συνέχισα να παρακολουθώ ενα site (δεν υπάρχει πλέον) το www.ww2modelmaker ..
Κάποια στιγμη, μήνες μετά κόλλησα μαζί σας... Εκανα καλούς φίλους στο site και επιτέλους το μηχανάκι πήρε πάλι μπρός... Το έχω ξαναπεί και το πιστεύω, το φορουμ αυτό βοήθησε στο να κάνουμε ενα χόμπυ κατέξοχήν ατομικό, ομαδική υπόθεση..
Να είστε ολοι καλά και ευχαριστώ ::salut::
Αποστολή από: LAMPAKIAS στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 02:22:32 μμ
Το πρώτο μου μοντέλο πρεπει να το εφτιαξα γυρω στα 9-10 και ήταν ενα BF109 μιας εταιρίας starfix απο το στοκ του πατέρα μου (το κιτ ειχε και μια πράσινη φουσκα με κόλλα μέσα) ..
μονο που εμενα μου το εφερε δωρο ο νονος μου μοντελιστης και ζωγραφος ο ιδιος
Αποστολή από: Βαγγέλης στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 02:32:01 μμ
Το πρώτο μου μοντέλο πρεπει να το εφτιαξα γυρω στα 9-10 και ήταν ενα BF109 μιας εταιρίας starfix
STARFIX ??? Που τη θυμήθηκες αυτή βρέ ??
Κατάφερες να κολήσεις τα κομμάτια ? γιατί είχα πάρει εκείνα τα χρόνια 1-2 κίτ και ήταν απαράδεκτα έως αισχρά (ακόμα και με τα κριτήρια της εποχής εκείνης). Ήταν όμως πολύ φθηνά. Είχα πάρει ένα κίτ με 2 μοντέλα μέσα (έβγαζε και τέτοια) , αν θυμάμαι καλά ήταν Spitfire & Me-109 μαζί , πρός 30 δραχμές !!!! Η εταιρεία νομίζω ήταν από Ισραήλ αλλά δεν παίρνω και όρκο.
Αποστολή από: Stavros στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 02:36:13 μμ
.....τι μου θύμισες τώρα ρε φίλε,
Ο Τζίκος βεβαια , ο οποιος ενω ηταν γενικά πολύ περίεργος σαν ανθρωπος, περιέργως με άφηνε να κάθομαι και να χαζεύω με τις ώρες στο μαγαζί, λέγοντας μου οτι δεν χρειάζεται να αγοράσω κάτι για να πηγαίνω (αλλωστε μια φιγούρα της Belgo που ηταν και οι πιο φθηνές εκανε 1500 δρχ και εμενα το χαρτζιλίκι μου ηταν 500).. Εκεί λοιπον ακουγα κάθε συμβουλή και έγραφα σε χαρτί οτι μου λεγανε ο Τζικος, ο Θάνος ο Κοκκίνης και ενας νέος τοτε μοντελιστης ο Θοδωρής ο Καλαμάτας...
......
:)
κι εγώ είχα ακούσει για τις περιέργειες του Τζίκου
και είχα πάει στο μαγαζί του με επιφύλαξη την πρώτη φορά, σχεδόν φοβισμένος. :oops:
είχα παθει κι εγώ πλάκα από τι φιγούρες, ::eusa_clap:: τις βινιέτες , ::eusa_clap::τα διοράματα ::eusa_clap::
και απο τη συλλογή του με οχήματα του Ελληνικού Στρατού, ::eusa_clap:: ::eusa_clap::
πολλά από τα οποία ιδιοκατασκευασμένα. ::eusa_clap:: ::eusa_clap::
η συμπεριφορά του όμως ήταν άψογη
- αν και ως γνήσιος Σαλονικιός, αμέσως με κατάλαβε ότι ήμουν Αθηναίος και με ψάρωσε..-
και με άφηνε όποτε πήγαινα (ήμουν μαντράχαλος έτσι;, 16-19 χρονών...) να χαζεύω τις βιτρίνες αλλά και τον ίδιο που μοντελάριζε.
ακόμη μου έχει μείνει η εικόνα από το τριαξονικό FAUN που κατασκεύαζε τότε από ΦΠ... ::eusa_clap::
πολλές από τις σπάνιες νομίζω φιγούρες που έχω ποστάρει κάπου αλλού(ARA, Andrea, Belgo , ADV, κλπ.)
, τις είχα αγοράσει τότε...
::salut::
αιωνία του η μνήμη τώρα βέβαια. να είμαστε καλά οι υπόλοιποι που τον γνωρίσαμε για να τον θυμόμαστε. ::salut::
by the way
όποιος έχει κάποια πληροφορία (τηλ. επικοινωνίας κλπ.) σχετικά με τον άλλο εξαιρετικό φιγουρά,
τον Θάνο τον Κοκκίνη, ας μου τα στείλει με πμ. θέλω να επικοινωνήσω μαζί του.
εξαιρετικό παιδί, φοβερός μοντελιστής, τον οποίο θαύμαζα από το Military Modelling ¨οπου αρθρογραφούσε,
τον γνώρισα προσωπικά γύρω στο '91-'92, οπότε και μου έκανε πολλά "ιδιαίτερα" μαθήματα για βάψιμο με λάδια στην... Τρίπολη όπου συνυπηρετούσαμε τότε.
::salut::
::icon_thumright::
::eusa_clap::
::salut::
γρηγόρη, σε ευχαριστώ για την ανάκληση ευχάριστων αναμνήσεων.
Σ.Σ.
Αποστολή από: Greg Filos στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 04:26:13 μμ
Τον Θανο τον ειδα τελευταία φορά σε μια έκθεση του Πήγασου πριν χρόνια.. Δεν εχω τηλ. Επικοινωνίας αλλά θα του πω αν τον δω για εσένα..
Τώρα για τον Τζίκο θυμάμαι 2 περιστατικά απείρου κάλους..
1. Ο Τζικος είχε στην βιτρίνα ενα ΤΕΡΑΣΤΙΟ ξύλινο HMV Victory σε μια γυαλινη προστατευτική θήκη... Το μοντέλο λοιπον οπως ήταν λογικό δέσποζε στην βιτρινα.. Μπαινει λοιπόν ενας κύριος (40-45) μέσα μια μέρα και λέει:
" E, με συγχωρείτε, να κάνω μία ερώτηση" , ο Τζικος στο γραφείο του εβαφε κάτι με και με κοφτό βλέμα κάτω απο τα γυαλιά του λεέι:
"Παρακαλώ" (μαλλον ηξερε οτι θα ακούσει μαμακία αφού ειχε ακουσει πολλες- υπόψιν οτι το χόμπυ ήταν ακόμη πολυυυ πισω και αυτός πολύυυ μπροστα)
" Ποσο κάνει το πλοίο της βιτρίνας?" Και απαντά ο Τζίκος
" Καλύτερα να παρεις αληθινή βάρκα" και κατεβαζει το κεφαλι συνεχίζοντας να βάφει..
2. Μια αλλη φορά μια κυρία μπαίνει στο μαγαζί νομίζοντας οτι εχει μέσα και είδη καπνιστού...
¨Με συγχωρείται να σας ρωτήσω κάτι?"
¨Ναι¨ λεει ο Τζικος
" Πίπες έχετε?"
και απαντά ο Τζίκος
" οχι κυρία μου μόνο τσιμπούκια εχουμε" :lol: :lol: :lol: :lol:
Επισης ο Τζικος ειχε κολλημα με το ντύσιμο, ηθελε αυτοι που μπαινουν στο μαγαζί του να είναι καθαροι και περιποιημενοι... Οταν έβλεπε flyjacket και μαλλιά (μαλλιάδες εννοω ) να παει να μπει του έλεγε "Δεν εχω !!" ακόμη και να είχε 5 κιτ απο αυτό που του ζήτησαν...
Αλλες εποχές Σταύρο...
Το μεγαλύτερο μερος της συλλογής του παντος την αγόρασε ο Χαιτογλου.. Δυστυχώς οταν "εφυγε" δεν ημουν στην Ελλάδα, διαφορετικά ενα κομμάτι θα το αγόραζα σιγουρα.. Ηταν κομμάτι της μοντελιστικής ιστορίας της χωρας και απο το μαγαζί αυτό ξεπήδησαν κορυφαίοι μοντελιστές...
Αποστολή από: CNCman στις Σεπτεμβρίου 21, 2007, 04:39:48 μμ
Και ας μήν ξεχνάμε , το πρώτο Μ88 σε 1:35 το είδα εκεί το '91! SB και στόκος!
Αποστολή από: AlexanderTheGr στις Σεπτεμβρίου 29, 2007, 07:32:57 πμ
Στα περιοδικά που δίαβαζα έβλεπα τις δίαφορες διαφιμήσεις Καλφάκης, Plastimodellisimo, Μακρυγίαννης και πολλοι άλλοι. Απλησίαστο το κεντρο της αθήνας τοτε για μένα μέχρι ποθ γράφτικα σε μια σχολή στο κέντρο τής Αθήνας. Ετσι αλλώνισα όλα εκείνα τα μοντελομάγαζα απο την ποντικότρυπα του Καλφακη στην Στοά, στον μακρυγιάννη στην φειδίου και μετά διέσιζα όλη την Ιπποκράτους απο πάνω ως κάτω. Θυμάμε χαρακτηριστικά τοτε στο plastimodellismo είχε σε βιτρίνα ενα φοβέρο διόραμα που είχε κάνει μάλιστα και παρουσίαση το Modelling την πλώρη ενός γερμανικού Θωρηκτού με ένα ναρκαλιέυτικό σε κλίμακα 1/72.
Κάποια στιγμή για δίαφορους λόγους σταμάτισα το μοντελίσμο είτε λόγο στρατού είτε για λόγους ΤΕΙ και και εγώ δεν ξέρω τι. Γυρώ στο 2003 αρχισα πάλι αργα αργα αλλα και πάλι 3-4 μοντελα κατάφερα να φτίαξω. Α ναι καφερα να πάρω και έναν αερογραφό τότε (Graphotech) Και πάλι σταμάτησα αποτόμα λόγο δουλείας που πλέον δεν μου άφηνε χρονο να κάνω πολλα πολλα. Οτι μοντέλο είχα φτιαξε μέχρι τοτέ κατέληξε στο υπόγειο του σπιτιού μου. Μέχρι που αποφάσισε μια μέρα η μήτερα μου να δίωξει ότι σάβουρα είχε εκει κάτω. Παλια στρώματα ξυλά περίοδικά και οτι μπορει να βαλει ο νους σας. Παρεά με την σαβούρα, σαβούρα θεώρηθηκε και ότι μοντελα εργαλεια περιοδικά είχα μεχρι τοτε μαζεύει με ιδρώτα και αίμα μέχρι τότε. 3-4 μοντελα διασωθήκαν παρατήμένα χύμα σε ένα χαρτόκουτο.
Μέχρι που κάποια στιγμη πετυχένο αυτο το site και μου έδωσε το κουράγιο να κάνω μια νέα αρχή. Βέβαια για να γίνει αυτο θα πρέπει να διαμορφώθει ο χώρος κάτω στο υπόγειο το οποιό θα φιλοξενήσει και το μελλοντικο εργαστήρι Αλλα για να γινει αυτο πρέπει να τελίωσουν όλες οι εργασίες ανακάινησης που κανουμε στο σπιτι (ευτυχος τελίωνουν.... ελπίζω). Μέχρι τοτε ελπίζω να έχω αποκτήσει το νέο αερογράφο και επιτέλους ενα κομπρεσερ.
Αποστολή από: ALEX_SSGTi στις Οκτωβρίου 02, 2007, 12:43:41 μμ
...Θυμάμε χαρακτηριστικά τοτε στο plastimodellismo είχε σε βιτρίνα ενα φοβέρο διόραμα που είχε κάνει μάλιστα και παρουσίαση το Modelling την πλώρη ενός γερμανικού Θωρηκτού με ένα ναρκαλιέυτικό σε κλίμακα 1/72...
Το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον, μιας και μία βλαμένη αποφάσισε να μπει στο Plastimodelismo. Με το αυτοκίνητό της...
Αποστολή από: Greg Filos στις Οκτωβρίου 02, 2007, 12:57:03 μμ
...Θυμάμε χαρακτηριστικά τοτε στο plastimodellismo είχε σε βιτρίνα ενα φοβέρο διόραμα που είχε κάνει μάλιστα και παρουσίαση το Modelling την πλώρη ενός γερμανικού Θωρηκτού με ένα ναρκαλιέυτικό σε κλίμακα 1/72...
Το οποίο δυστυχώς δεν υπάρχει πλέον, μιας και μία βλαμένη αποφάσισε να μπει στο Plastimodelismo. Με το αυτοκίνητό της...
ΠΩΩΩΩ ναι,ναι το Bismarck ήταν και μάλιστα το είχε εξώφυλλο το θέμα...
Τι κρίμα που δεν υπάρχει πλέον...
Αποστολή από: AlexanderTheGr στις Οκτωβρίου 03, 2007, 03:28:10 μμ
Κριμα πολυ κρίμα
Αυτην να την δέσουμε σε ενα δέντρο και να μην την λύναμε ποτε!!! (Κάπου το διαβασα σήμερα αυτο)
Αποστολή από: Βαγγέλης στις Οκτωβρίου 03, 2007, 03:41:20 μμ
Από εκείνη την εποχή θυμάμαι και κάτι φανταστικά μοντέλα επιστ. φαντασίας που είχε από τον Πόλεμο των άστρων (X-wing και δε συμμαζεύεται)
Αποστολή από: Filippos στις Οκτωβρίου 13, 2007, 11:49:37 μμ
Το καλοκαίρι του 1997 όμως σπάω το πόδι μου.Δεν υπήρχε τότε Internet,ουτε κάν υπολογιστής και τότε δεν υπήρχε και κάτι της προκοπής στην τηλεόραση.Έτσι,για να με κρατάνε απασχολημένο,οι γονείς μου,μου αγόραζαν μοντέλα και τα έφτιαχνα μανιωδώς.Εξάλλου έκατσα 3 μήνες κλινήρης.Σιγά σιγά βελτιωνόμουν,δοκίμαζα μεθόδους κατασκευής και από τότε ασχολόμουν με τον μοντελισμό ανελλιπώς.
Αποστολή από: PanPan στις Οκτωβρίου 13, 2007, 11:54:21 μμ
Στα γενέθλειά μου,το 1992,δύο θείες μου πρέπει να ήταν συννενοημένες.Η μια μου αγόρασε ένα Τ-33 και ένα Gnat των Red Arrows και η άλλη μου αγόρασε ένα Β-727 της Alaska Airlines.Εταιρίες δεν θυμάμαι,αλλα τα έφτιαξα μεσα σε μερικές μέρες με την βοήθεια της μάνας μου χρησιμοποιώντας απλή υγρή κόλλα και λίγα χρώματα που βρίσκαμε σε βιβλιοπωλείο.Για κανα χρόνο ακόμα πρέπει να έφτιαχνα και μετά τα παράτησα.
Το καλοκαίρι του 1997 όμως σπάω το πόδι μου.Δεν υπήρχε τότε Internet,ουτε κάν υπολογιστής και τότε δεν υπήρχε και κάτι της προκοπής στην τηλεόραση.Έτσι,για να με κρατάνε απασχολημένο,οι γονείς μου,μου αγόραζαν μοντέλα και τα έφτιαχνα μανιωδώς.Εξάλλου έκατσα 3 μήνες κλινήρης.Σιγά σιγά βελτιωνόμουν,δοκίμαζα μεθόδους κατασκευής και από τότε ασχολόμουν με τον μοντελισμό ανελλιπώς.
Ουδέν κακόν αμιγές καλού!!!! ::icon_thumright:: ::icon_thumright:: ::icon_thumright::
Αποστολή από: Stratos Mavroudis στις Οκτωβρίου 14, 2007, 12:23:23 μμ
Θυμάμαι το χειμώνα του 1985, στην παλιά μου γειτονιά, στα Ιλίσια (Κρατερού 27), είχαμε πάει με τον φίλο μου, κατόπιν κουμπάρο μου, να πούμε τα κάλαντα της πρωτοχρονιάς. Μετά πήραμε το λεωφορία 550 για Κηφισιά και καταθέσαμε την είσπραξη, γύρω στα 6.000 χιλιάρικα έκαστος, στο μοντελάδικο λίγο πάνω από τον ''Βάρσο''. Έγώ πήρα έναν ''πάνθηρα'' της tamiya και ο κολητός ένα motorized Centurion της tamiya στην 1/35. Αλησμόνητες εποχές. Ο μοντελισμός ήταν τρόπος ζωής για μας τότε, και μας προφύλλαξε, στα μαθητικά χρόνια, από πολλές κακοτοπιές (ναρκοτικά, και άλλες επικίνδυνες ουσίες)... Μακάρι να γυρνούσαν ξανά αυτά τα αξέχαστα χρόνια... :cry: :cry:
Αποστολή από: kap στις Οκτωβρίου 18, 2007, 01:50:59 μμ
Το πρώτο μου μοντέλο θυμάμαι ήταν...του πατέρα μου ένα αμερικάνικο αεροπλανοφόρο (ήμουν δεν ήμουν 3 ετών τότε), το οποίο το φύλαγε ψηλά στη βιβλιοθήκη (γιατί άραγε; :mrgreen:). Η περιέργεια μου το οδήγησε στην πρώτη του και μοναδική πτήση αεροπλανοφόρου στην παγκόσμια ιστορία ::planeemoticon:: και η κατάληξη γνωστή σε όλους μας ::pop:: και ::tsekouri::. Από τότε ο πατέρας μου το παράτησε το άθλημα, ακόμη και σήμερα απορώ γιατί :lol:.
Από τότε πέρασαν κοντά στα 10 χρόνια, έχουμε μετακομίσει στη Λαμία και ένα ωραίο ΣΚ επισκεπτόμαστε οικογενειακώς τη θεία μου στην Αθήνα. Τότε συνέβει αυτό που με συνοδεύει μέχρι και σήμερα...κόλλησα το μικρόβιο του Modellismus asystolus !!!! Ο θείος και νονός μου είχε γυρίσει από την έκθεση της IPMS με μοντέλα και τον κατάλογο της Italeri (του 1986 αν θυμάμαι καλά). Από εκείνη τη στιγμή και κάθε φορά που κατεβαίναμε Αθήνα εγώ και ο ξάδερφός μου τη διαδρομή Πολύγωνο-Ιπποκράτους (Plastimodellismo και μετά Καλφάκη)-Σταδίου (Καλφάκης)-3ης Σεπτεμβρίου (Model shop)-Φ. Νέγρη (Michelino) και πίσω στο σπίτι την είχαμε για πλάκα. Ατέλειωτες ώρες για ατελείωτο χάζεμα. Αργότερα ανακαλύψαμε και το Μακρυγιάννη στη Φειδίου, ενώ σε αυτό το διάστημα είχαμε ανακαλύψει την Πτήση και το Μοντέλο και αργότερα και το Modelling, τα οποία δεν χάναμε με τίποτα κάθε μήνα (μου έχουν κάνει ζημιά μοντελιστές όπως ο Τσώνος και ο Παπανικολάου ::eusa_clap::).
Στη Λαμία με 2 ξαδέρφια μου και ένα καλό φίλο, που κόλλησαν από μένα, συχνά πυκνά και πάντα κρυφά από τους γονείς, εξορμούσαμε στο μοναδικό μοντελιστικό κατάστημα της πόλης (υπάρχει ακόμα!!!). Αγοράζαμε μοντέλα και τα κρύβαμε μην τα πάρουν χαμπάρι οι μανάδες μας (πολλές φορές χωρίς αποτέλεσμα, που τα ξετρύπωναν οι άτιμες :evil: :evil:). Εννοείται πως τις αγόρες τις κάναμε με το χαρτζιλίκι μας για τυρόπιτα στο σχολείο, στόκους και τεχνικές ούτε που τις ξέραμε και φυσικά ούτε λόγος για χώρο να βάλουμε τα μοντέλα. Κάπου στην πορεία χαθήκαμε, ο καθένας με τις σπουδές του...και εγώ κατέληξα ένας φτωχός και μόνος καουμπόι...εεε μοντελιστής!!!
Ευτυχώς το 1994 ξαναγύρισα στην Αθήνα για να σπουδάσω και έτσι συνέχισα τις μοντελότσαρκες στα γνωστά μαγαζιά και έζησα την εξέλιξή τους στο γνωστό Τρίγωνο του Διαβόλου :lol: :lol:. Από τότε ατέλειωτο μοντελάρισμα, ειδικά στις εξεταστικές με έπιανε απίστευτος οίστρος κατασκευών!!!!!, ταυτόγχρονα με ατελείωτη μελέτη τεχνικών βαψίματος και φθορών, πολλές από τις οποίες δεν έχω δοκιμάσει ακόμα. Αυτή είναι η εποχή όπου είδα το πραγματικό φως, το ένα και αληθινό...έγινα αθεράπευτος αρματάς ::fahr39:: ::fahr09::
Μέχρι το 2006 ο δρόμος ήταν μοναχικός, όσπου ανακάλυψα το Modelclub και κόλλησα απίστευτα με την πάρτη σας.
Να΄στε καλά όλοι σας
Αποστολή από: Βαγγέλης στις Οκτωβρίου 19, 2007, 09:32:40 πμ
Θυμάμαι το χειμώνα του 1985, στην παλιά μου γειτονιά, στα Ιλίσια (Κρατερού 27),
Γειά σου γείτονα !!!!!!! (Γρ. Αυξεντίου, 3η στάση) από το 1968 μέχρι το 1999, μετά γάμος και μετακόμιση
Αποστολή από: nino1969 στις Οκτωβρίου 19, 2007, 10:33:18 πμ
Είπαμε "μοντελομάνα" και τα Ιλίσια :wink: (Εθν.Αντιστάσεως, τέρμα) από το 1969 μέχρι (κι εγώ :( ) το 1999, μετά παρομοίως ... σώγαμπρος :mrgreen:
Αποστολή από: Stratos Mavroudis στις Οκτωβρίου 19, 2007, 12:02:54 μμ
Ιλίσια Γρηγορίου Αυξεντίου και Κρατερού 27, από το 1970-2004, μετά μετακόμιση , γάμος και αλλαγή σπιτιού.
Στη Μικράς Ασίας στο Γουδί, υπήρχε ένα μαγαζάκι (τώρα είναι σουβλατζίδικο αν δεν απατώμαι), που το έιχε ένας κύπριος και εκτός από πλαστικά μοντέλα είχε και τηλεκατευθυνόμενα.. Αχ αξέχαστα χρόνια, που κρύβαμε τα μοντέλα μας στην αποθήκη για να μην τα βρει η μάνα μας... :cry:
Αποστολή από: nikolas στις Νοεμβρίου 01, 2007, 03:56:28 μμ
Όλα ξεκίνησαν από ένα μονόστηλο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας με θέμα το μοντελισμό (τη θυμάται κανένας? πρέπει να ήταν κάπου στο 1989). Κάθε Κυριακή που έπαιρνε ο πατέρας μου την εφημερίδα περίμενα υπομονετικά να την αφήσει και να την πιάσω εγώ για τα αθλητικά :) και το μοντελισμό... Υπήρχε λοιπόν εκεί και μία καταχώρηση από ένα κατάστημα στη Θεσσαλονίκη κάπου ανάμεσα σε Βασ. Όλγας και Δελφων σε ένα στενό του θανατά... το οποίο δε θυμάμαι πως λέγεται (ο Ηνίοχος ήταν?) αλλά θυμάμαι ότι πηγαίναμε πιτσιρικάδες με τον αδερφό μου και χαζεύαμε μία κατασκονισμένη βιτρίνα γιατί τις περισσότερες φορές ήταν κλειστό..... Αρχικά ξεκίνησα με κάποια αεροσκάφη στην 1/72 αλλά γρήγοτα πήγα στην 1/35 και στα θέματα Β' ΠΠ. Στο Λύκειο είχα τη χαρά να γνωρίσω τον Γρηγόρη (greg filos) ο οποίος έμενε στην απέναντι οικοδομή. Πήγα στο δωμάτιό και έπαθα την πλάκα μου.... Παντού μοντέλα, χρώματα, πινέλα, κιτ.... Η μάνα μου δυστυχώς δεν συμμεριζόταν φάινεται τις ίδιες απόψεις με αυτή του Γρηγόρη.... Αφού έκανα μοντέλα με ανοιχτά παράθυρα μέσα στο καταχείμωνο για να μη μυρίζουν τα χρώματα.. Εκεί λοιπόν ο Γρηγόρης μου έμαθε τεχνικές drybrush, wash, πως να βάφουμε πρόσωπα σε 1/35 και άλλα πολλά για τα οποία τον ευχαριστώ. Τότε (αρχές δεκαετίας του 90) ψωνίζαμε κιτ και υλικά από ένα μαγαζί κοντά στην Καμάρα, ανάμεσα σε Εγνατία και Ερμού το οποίο με λύπη είδα όταν γύρισα από το εξωτερικό ότι έκλεισε. Και βέβαια θυμάμαι το κατάστημα με τις φιγούρες στη στοά που μας θύμισε ο Γρηγόρης. Στις καλές εκείνες εποχές είχα κατέβει στην Αθήνα αποκλειστικά για μία έκθεση στη Μασσαλίας, πήγα στον Καλφάκη και σήκωσα τότε καμιά δεκαριά κιτ σε 1/35 (με το μαθητικό μας χαρτζιλίκι...) κατέβηκα και σε κανα δυό εκθέσεις και μετά ... με κέρδισε η ορειβασία και ο αθλητισμός.....
Ώσπου πριν από κανένα μήνα ξαναπέτυχα τον Γρηγόρη τυχαία και μου είπε οτι ξαναξεκίνησε το μοντελισμό και είπα μέσα μου.... ρε μπας..... μπααααα.......... Είχα κάτι ξεχασμένες φιγούρες της Dragon (τότε είχαν ξεκινήσει να βγαίνουν οι πλαστικές φιγούρες της Dragon με πολύ καλή λεπτομέρεια) και ένα μισοτελειωμένο Μ16 halftrack της tamiya και ειπα να το ξαναξεκινήσω το άθλημα. Η συμβολή του forum είναι μεγάλη και βοηθά απίστευτα να μη τα ξαναπαρατήσω. H βοήθεια από το σπίτι ανύπαρκτη... Η γυναίκα (παντρεμένος γαρ.....) όταν με είδε το προηγούμενο Σάββατο να γυρνάω σπίτι από Ιπποκράτους με κάποια καινούρια κιτ και υλικά μου λεεί την εξής ατάκα....... "Ωραία, και εγώ να φέρω τις Barbie από το σπίτι...".... Τι να πεις.... Έχει χιούμορ η κοπέλα......
Εύχομαι να σηκώσω και εγώ στο forum φωτό από κάποιες βινέτες ή μικρά διοράματα από Β ΠΠ που έχω ήδη ξεκινήσει. Η θεματολογία μάλλον θα μείνει σ' αυτά καθώς από άποψη χώρου και αποθήκευσης το μέγεθος βοηθάει.....
Να' ναι καλά το forum και ο greg filos που με ξανατσίγκλισε.....
Αποστολή από: Jet72 στις Νοεμβρίου 01, 2007, 04:05:53 μμ
"Ωραία, και εγώ να φέρω τις Barbie από το σπίτι..."
Προσπάθησε να μπεις στην θέση της: όσο και αν νιώθεις καλλιτέχνης τελικά απλώς θα κόψεις από τον χρόνο που της αφιερώνεις για να φτιάχνεις "τανξάκια" και "στρατιωτάκια"...
Αποστολή από: nikolas στις Νοεμβρίου 01, 2007, 04:18:37 μμ
Από τα σχόλια πέρασε σε κούνημα κεφαλιού :lol: :lol: :lol:....
Αποστολή από: Greg Filos στις Νοεμβρίου 01, 2007, 04:24:08 μμ
Να γράψω και εγώ τη δική μου ιστορία....
Όλα ξεκίνησαν από ένα μονόστηλο της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας με θέμα το μοντελισμό (τη θυμάται κανένας? πρέπει να ήταν κάπου στο 1989). Κάθε Κυριακή που έπαιρνε ο πατέρας μου την εφημερίδα περίμενα υπομονετικά να την αφήσει και να την πιάσω εγώ για τα αθλητικά :) και το μοντελισμό... Υπήρχε λοιπόν εκεί και μία καταχώρηση από ένα κατάστημα στη Θεσσαλονίκη κάπου ανάμεσα σε Βασ. Όλγας και Δελφων σε ένα στενό του θανατά... το οποίο δε θυμάμαι πως λέγεται (ο Ηνίοχος ήταν?) αλλά θυμάμαι ότι πηγαίναμε πιτσιρικάδες με τον αδερφό μου και χαζεύαμε μία κατασκονισμένη βιτρίνα γιατί τις περισσότερες φορές ήταν κλειστό..... Αρχικά ξεκίνησα με κάποια αεροσκάφη στην 1/72 αλλά γρήγοτα πήγα στην 1/35 και στα θέματα Β' ΠΠ. Στο Λύκειο είχα τη χαρά να γνωρίσω τον Γρηγόρη (greg filos) ο οποίος έμενε στην απέναντι οικοδομή. Πήγα στο δωμάτιό και έπαθα την πλάκα μου.... Παντού μοντέλα, χρώματα, πινέλα, κιτ.... Η μάνα μου δυστυχώς δεν συμμεριζόταν φάινεται τις ίδιες απόψεις με αυτή του Γρηγόρη.... Αφού έκανα μοντέλα με ανοιχτά παράθυρα μέσα στο καταχείμωνο για να μη μυρίζουν τα χρώματα.. Εκεί λοιπόν ο Γρηγόρης μου έμαθε τεχνικές drybrush, wash, πως να βάφουμε πρόσωπα σε 1/35 και άλλα πολλά για τα οποία τον ευχαριστώ. Τότε (αρχές δεκαετίας του 90) ψωνίζαμε κιτ και υλικά από ένα μαγαζί κοντά στην Καμάρα, ανάμεσα σε Εγνατία και Ερμού το οποίο με λύπη είδα όταν γύρισα από το εξωτερικό ότι έκλεισε. Και βέβαια θυμάμαι το κατάστημα με τις φιγούρες στη στοά που μας θύμισε ο Γρηγόρης. Στις καλές εκείνες εποχές είχα κατέβει στην Αθήνα αποκλειστικά για μία έκθεση στη Μασσαλίας, πήγα στον Καλφάκη και σήκωσα τότε καμιά δεκαριά κιτ σε 1/35 (με το μαθητικό μας χαρτζιλίκι...) κατέβηκα και σε κανα δυό εκθέσεις και μετά ... με κέρδισε η ορειβασία και ο αθλητισμός.....
Ώσπου πριν από κανένα μήνα ξαναπέτυχα τον Γρηγόρη τυχαία και μου είπε οτι ξαναξεκίνησε το μοντελισμό και είπα μέσα μου.... ρε μπας..... μπααααα.......... Είχα κάτι ξεχασμένες φιγούρες της Dragon (τότε είχαν ξεκινήσει να βγαίνουν οι πλαστικές φιγούρες της Dragon με πολύ καλή λεπτομέρεια) και ένα μισοτελειωμένο Μ16 halftrack της tamiya και ειπα να το ξαναξεκινήσω το άθλημα. Η συμβολή του forum είναι μεγάλη και βοηθά απίστευτα να μη τα ξαναπαρατήσω. H βοήθεια από το σπίτι ανύπαρκτη... Η γυναίκα (παντρεμένος γαρ.....) όταν με είδε το προηγούμενο Σάββατο να γυρνάω σπίτι από Ιπποκράτους με κάποια καινούρια κιτ και υλικά μου λεεί την εξής ατάκα....... "Ωραία, και εγώ να φέρω τις Barbie από το σπίτι...".... Τι να πεις.... Έχει χιούμορ η κοπέλα......
Εύχομαι να σηκώσω και εγώ στο forum φωτό από κάποιες βινέτες ή μικρά διοράματα από Β ΠΠ που έχω ήδη ξεκινήσει. Η θεματολογία μάλλον θα μείνει σ' αυτά καθώς από άποψη χώρου και αποθήκευσης το μέγεθος βοηθάει.....
Να' ναι καλά το forum και ο greg filos που με ξανατσίγκλισε.....
A ρε Νικόλα τι μου θύμησες......Περάσανε 17 χρόνια βρε παλιόφιλε απο τότε.... :cry:
Αποστολή από: nikolas στις Νοεμβρίου 01, 2007, 04:33:11 μμ
A ρε Νικόλα τι μου θύμησες......Περάσανε 17 χρόνια βρε παλιόφιλε απο τότε.... :cry:
Πως μπόρεσες και μετακόμισες βρε???? Που με άφησε μόνο στη Ν. Εγνατία χωρίς ένα dry brush..... :lol: :lol: :lol: :lol:
Και ξαφνικά βλέπω τον Ισραηλινό με τη σαύρα και ::proskino:: ::proskino:: ::proskino:: ::proskino::
Αποστολή από: Greg Filos στις Νοεμβρίου 01, 2007, 04:37:22 μμ
Νικόλα της γυναίκας της πετάς μεταξύ σοβαρού και αστείου..
"Κοιτα να δείς μωρό μου, τι προτιμάς? Να κάθομαι σπιτι και να κάνω μοντέλα ή να πηγαίνω με τους φίλους μου έξω για ποτά, κτλ?"
Σε εμένα έπιασε και μάλιστα αρχισε να μου παίρνει και δώρο μοντέλα... Ασε που την έβαλα και ετριψε και ερπύστριες..
Στην επόμενη κρίση δοκίμασε το, το πολύ πολύ να κοιμάσαι με τις barbie αγκαλιά :wink:
Αποστολή από: nikolas στις Νοεμβρίου 01, 2007, 05:54:23 μμ
Τώρα για να τρίψει ερπύστριες... θέλω πολύ δουλειά ακόμη....
Αποστολή από: George R στις Νοεμβρίου 01, 2007, 06:07:07 μμ
Ε' όχι, κρίμα κι άδικο, διόραμα-οδηγός μόλις έφτιαχνα τις δύο τορπιλλακάτους της Airfix :cry: :cry: :cry:
Anyway...
Το δικό μου κουβάρι αναμνήσεων ξεκινά στην Γερμανία με τραινο-μοντελισμό το 1975, αφού εκεί είναι κάτι σαν φετίχ των Χριστουγέννων (ακόμη και σήμερα το λέω ...Χριστουγεννιάτικο τραίνο :D
Κάποια στιγμή το 1978 ο νονός μου, μου φέρνει δώρο ένα αμερικανικό διπλάνο της Matchbox, πολύ καλά λέω και με χαρά ανοίγω το κουτί και Ω' τι σόκ!!!
Το αεροπλάνο είναι σε κομμάτια!!!
Χμ, για να παίξεις με αυτό, πρέπει πρώτα να το φτιάξεις, οκ λοιπόν, συναρμολόγηση με ...σελοτέιπ, τα σήματα κόψιμο με το ψαλίδι και κόλλημα και αυτά στην άτρακτο με σελοτέιπ και βούρ για πτήσης στο δωμάτιο από κρεββάτι σε κρεβάτι :lol:
Κατόπιν αγοράζω με το πενιχρό μου χαρτζιλίκι το Prinz Eugen στην 1/700, ξανά Matchbox, αυτήν την φορά έκανα προόδους στην τεχνική με χρησημοποίηση κόλλας ...UHU :D
Μετακομίζουμε Ελλάδα - Γιάννενα και ξαφνικά ...kaput μοντελιστικά καταστήματα και γενικά μοντελάδικα :cry: Πέτρινα χρόνια λέμε...
Από διάφορα παιχνιδάδικα, αγοράζω το Me-109, He-111, Ju-87 και το τεράστιο Sea Venom, όλα Matchbox στην 1/72, μέχρι που γυρίζοντας από το σχολείο μια μέρα, όλα ...kaput από τον 2χρονο ανηψιό (τα βρήκα όλα μαζί μέσα σε μιά ...σακούλα :()
This is the end, λέω και τέρμα...
Κάπου βρίσκω το "ΜΟΝΤΕΛΟ" (αθάνατο περιοδικό) και το "Modelling" Νο1, μαζί με το πρώτο μαγαζί του Κύρου Ζιάγκα εδώ στα Γιάννενα σαν φοιτητής πλέον, βρίσκω και ένα μοντελάδικο στην Λάρισσα που σπούδαζα και...το μικρόβιο επανήρθε 8)
The rest is history...
Ζεστή μοντελοπαρέα στον Κύρο, must οι συναντήσεις μας κάθε Παρασκευή (πρίν το Ευρώ γινόταν κάθε βράδυ).
Internet, πληθώρα περιοδικών και κάτι ...ζουρλοί στον "Προμηθέα" το 2006 στο Τατόι με φέρανε εδώ στην άλλη μοντελοπαρέα ::icon_thumright::
Νά 'σται καλά και είπαμε:
Κερνάμε ποτάκι σε όποιον έρθει κατά τα μέρη μας στα Γιάννενα και keep on modelling !!!
Αποστολή από: AlexanderTheGr στις Νοεμβρίου 01, 2007, 06:19:37 μμ
Κοίταξε, έχω και εγώ τις άμυνές μου.... Επειδή εκνευρίζεται όταν βλέπει γρασίδι στην τηλεόραση... ανοίγω και εγω τυχαία στην τηλεόραση να δω και καλά Super Cup Ολυμπιακό - Λάρισα..... Οπότε είναι εύκολη η δική μου μετατόπιση σε άλλα θέματα μοντελιστικού ενδιαφέροντος..
Τώρα για να τρίψει ερπύστριες... θέλω πολύ δουλειά ακόμη....
Πλάκα πλάκα αυτό πιάνει με την μάνα μου οταν θέλει να δεί τα κατινό-προγράμματα (Λαμπίρη, Ανίτα Πάνια, κτλ κτλ κτλ). "Δεν πας κάτω στο 'εργαστήριο σου' να με αφήσεις να δώ και εγώ κάτι" :P.
Ευτύχως δεν ειμαί παντρεμένος.... ακόμα..... γιατι δεν την βλέπω πολυ θερμή ουτε την δικια μου με τον μοντελίσμο :!: :!:
Αποστολή από: George R στις Νοεμβρίου 01, 2007, 06:27:08 μμ
"Κοιτα να δείς μωρό μου, τι προτιμάς? Να κάθομαι σπιτι και να κάνω μοντέλα ή να πηγαίνω με τους φίλους μου έξω για ποτά, κτλ?"
Σε εμένα έπιασε και μάλιστα αρχισε να μου παίρνει και δώρο μοντέλα... Ασε που την έβαλα και ετριψε και ερπύστριες..
Στην επόμενη κρίση δοκίμασε το, το πολύ πολύ να κοιμάσαι με τις barbie αγκαλιά :wink:
Το ίδιο ...κόλπο έπιανε στην μητέρα μου και τώρα στην γυναίκα μου 8)
Προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει μα την κορβέτα στην 1/72, να μου κόψει ΟΛΑ τα κομμάτια από το sprue :shock: :shock: :shock:
Της είπα ευγενικά ότι η καλύτερη βοήθεια που μου δίνει είναι να με αφήνει να το φτιάχνω ΜΟΝΟΣ μου :lol: :lol: :lol:
Αποστολή από: Sernak στις Νοεμβρίου 05, 2007, 11:50:18 πμ
Αρε παιδιά τι αναμνήσεις μου ξυπνήσατε !!!
Αν καί είχα αρκετές δουλειές να κάνω σήμερα το πρωι, κάποια στιγμη λεω δεν μπαινω να δω και τα email μου ε και αφου είμαι μέσα δεν μπαίνω να δω τι νεο υπάρχει στην ιστοσελίδα του modelclub... KAI ΤΣΟΥΠ πέφτω πάνω στην σχετική σελίδα. Και να οι συγκινήσεις !!!
Θα ήθελα και γω να παραθεσω τις εμπειριες μου και το πως ξεκινησα αλλα λογω περιορισμενου χρονου δεν μπορω αυτη την στιγμη.
Πάντως, θα ηθελα να σας ευχαριστησω ολους για τις γλυκες αναμνησεις που μου επαναφερατε στο μυαλο.
Ελπιζω συντομα να "ποσταρω" και γω την δικη μου ιστορια.
Υ.Σ. Αν και καποιας ηλικιας ακομα εχω την μητερα μου να μου γκρινιαζει για τα "παιχνιδακια" !!!
Τροποποίηση:
Όπως είπα, θα ήθελα να "ποστάρω" καί γω την ιστορία μου. Αυτό είναι το πρώτο μέρος της ιστορίας.
Είμαστε στα 1982. Περιοχή δήμος Αχαρνών (κοινός Μενίδι).
Τότε δεν υπηρχαν καταστηματα αποκλειστικα με ενα η δυο ειδη συγκεκριμενης κατηγοριας αλλα με οτι μπορει να φανταστει κανεις επομενως σε ενα συνοικιακο βιβλιοπωλειο έβλεπες διάφορα. Στο δημοτικο τοτε, και τα υλικα για το σχολειο αρκετα... μολυβια, γομες, νερομπογιες...
Στην βιτρινα ομως του βιβλιοπωλειου υπάρχουν και άλλα πράγματα ΜΑΓΙΚΑ !!! ενα κουτι με ζωγραφισμένο ένα αεροπλανο πανω του (Μatchbox A-7 Corsair II 1/72). Δυστυχώς όμως δεν το αγορασα ποτε διοτι η τιμη του για "παιχνίδι" ηταν απαγορευτικη τοτε για τους γονεις μου.
Χειμώνας 1984.
Τελειώνοντας το μάθημα Αγγλικών στο φροντιστήριο Χριστοδούλου, βούρ με τους συμμαθητές στο ψιλικατζίδικο της Κυρα Μαρίας για Serenata γκοφρέτα !
Καθώς όμως πηγαίνουμε προσέχω στην βιτρίνα του ψιλικατζίδικου κατι κουτάκια με "ζωγραφιές" επάνω. Από μακριά δεν φαίνεται καθαρά τι είναι αλλά καθώς πλησιάζω τι να δώ; ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ !!! ΚΑΙ ΤΑΝΚΣ !!! ΚΑΙ ΦΙΓΟΥΡΕΣ !!!
Ουαουυυ όλα αυτά που έβλεπα στις ταινίες που έδειχνε η τότε ΕΡΤ κάθε κυριακή μεσημέρι, υπαάρχουν καί σε μινιατούρες !
Ήταν λες και έβλεπα κάτι εξωπραγματικό, λες και ταξιδευα πισω στον χρόνο.
Καί ενώ όλοι οι φίλοι μου ψωνίζουν γκοφρέτες και αυτοκόλλητα, εγώ δεν λέω να πάρω το βλέμμα μου απο την βιτρινα.
Φευγοντας εκείνη την ημερα απο κει, επιστρέφω την επομένη με την μητέρα μου για να πάρουμε κατι τετραδια και μολυβια που ήθελα για το σχολειο.
Κλασική ερώτηση πιτσιρικα προς την μητερα του "Μαμά... θα μου πάρεις αυτο το αεροπλανάκι;" Απάντηση μητέρας "ε ας πάρουμε ενα να το φτιαξεις μαζι με τον αδερφο σου" (ε ρε και που να ξερε τι "μικροβιο" εμπαινε μεσα στο παιδι της !!!)
Παρένθεση: Ο αδερφος μου 6 χρονια μεγαλυτερος μου εφτιαχνε και αυτος μοντελα αλλα οχι δικα του - ενος φιλου του.
Φυσικά δεν μπορώ να παραλήψω ποιο μοντέλο ήταν Μatchbox 1/72 Gloster Gladiator !!!
Apo τότε μου δημιουργήθηκε μια μεγάλη αγάπη για τα δίπλανα και είχα βάλει σαν στόχο να φτιάξω όλα τα αεροσκάφη ξεκινώντας απο τα διπλανα και φτάνοντας στα συγχρονα. Βέβαια, αυτό δεν έγινε ποτέ και οι λόγοι πιστευω ειναι κατανοητοι, ποικιλια θεματων βελτιωτικα σετ, μαθηματα, γυναικες κ.ο.κ.
Χειμώνας 1985, γενέθλια και πάρτι στο σπίτι με τους συμμαθητες. Καθώς άνοιγα ένα απο τα δώρα μου τι να δω;
Ένα Matchbox Μe 410 !!! Matchbox φυσικα !!! Το καλύτερο δωρο που μου ειχαν κάνει ποτέ !!!
Ομώς καθώς περνουν τα χρονια κάπου σβηνει αυτη η αγάπη και ο στόχος ωσπου φτάνουμε στα 1988 και συγκεκριμένα Μαιος του 88. Μόλις έχουν τελειώσει τα σχολεία. Συγκεκριμένα τελευταία μέρα στο σχολείο: ενώ όλα τα παιδια παίζουμε μπουγέλο ο καλύτερος μου φίλος ο Θοδωρής μου λέει πάμε να πάρουμε τα πράγματα μας; Μπαίνουμε στην τάξη παίρνουμε τα πράγματα μας και τι μου δειχνει;
ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ MATCHBOX 1988 !!!
Τα μάτια μου έχουν γουρλώσει ! οι χτύποι της καρδιας εχουν παει 200 ! "Τι ειναι αυτο βρε Θοδωρη;" ρωταω απάντηση "Κατάλογος με συναρμολογούμενα" άλλη ερώτηση "μπορώ να το δανειστώ;" απάντηση "ναί, αλλά το θέλω πίσω αυριο".
Την επομενη το απογευμα έρχεται ο φιλος μου σπιτι μου για να παρει τον καταλογο που μου είχε δανείσει.
Ερώτηση : "Βρε Θοδωρη που μπορουμε να τα βρουμε ολα αυτα (ολα αυτα οχι ενα ή δυο ΟΛΑ)"
Απάντηση: "ξέρω ένα κάστημα στην πλατεια που τα φέρνει και εχω αγορασει αρκετα σου αρεσει κανενα;"
Απάντηση: Δεν ξερω πιο να πρωτοδιαλεξω. Να αυτο το Τornado το εχει;
Aπάντηση: Το έχει αλλά και να μην το εχει μπορουμε να το παραγγείλουμε.
Με τον κατάλογο στα χέρια, τρέχουμε να προλάβουμε το κατάστημα ανοιχτο. Βεβαια το κατάστημα ήταν βιβλιοπωλειο και είχε 2-3 ραφια ομως με συναρμολογουμενα.
Ο κύριος που το ειχε το καταστημα γνωριζε τον φιλο μου γιατι απο οτι φαινεται ψωνιζε συχνα.
Για να μην πολυλογω και σας ζαλιζω το μοντελο που ηθελα δεν το ειχε στα ραφια του αλλα του το παραγγειλα.
Η μαγεια ομως στην ολη υποθεση δεν ειναι ουτε η ευρεση ενος καταστηματος που να εχει συναρμολογουμενα ουτε οτι μπορουσα να παραγγελνω αυτα που ηθελα. Η μαγεια ηταν στον καταλογο, στον ανθρωπο που ηξερε να μου πει πως να το φτιαχνω σωστα, στα χρωματα που επρεπε να χρησιμοποιήσω στην κόλλα που επρεπε να χρησιμοποιώ καί οχι UHU.
Σαν πρώτο μέρος αυτα θα ήθελα να καταθέσω και γω και ελπιζω να μην σας κουρασα
Ουτως η αλλος έπεται και η συνεχεια !!!
Αποστολή από: Sernak στις Νοεμβρίου 05, 2007, 02:35:07 μμ
Αντε παιδια βγαλτε τα σωψυχα σας εδω...
Αν μας διαβαζει καποιος μαγαζατορας - αντιπροσωπος σιγουρα θα εχει πολλα να πει η αν καποιος εχει καλες γνωριμιες ας ρωτησει.
Μια φορα κ εναν καιρο...
Για να επιστρέψουμε λοιπόν στην ιστορία βρισκόμαστε στο σχολικό έτος 1988/1989 και η ανυπομονησία για την αγορά του επομένου μοντέλου κορυφώνεται μιας και το προηγούμενο είχε φτιαχτεί «σωστά» και με τα απαραίτητα υλικά.
Δυστυχώς όμως επειδή τα πράγματα έχουν αρχίσει να δυσκολεύουν (τρίτη γυμνασίου πλέον) από πολλές απόψεις όπως για παράδειγμα το χαρτζιλίκι, δεν υπάρχει η δυνατότητα για αγορές πολλών μοντέλων.
Το πλεονέκτημα είναι πως σε αυτήν την ηλικία βρήκα στο σχολείο μου και αλλά παιδιά που τους ενδιέφερε το συγκεκριμένο χόμπι. Επίσης οι νέες γνωριμίες σε βοηθούν καμιά φορά να μπεις πιο «βαθιά» στον χώρο και στο χόμπι
Συγκεκριμένα, ενός παιδιού ο πατέρας είχε βιβλιοπωλείο στην Ηπείρου (για όσους μένουν στην Αθήνα ξέρουν που βρίσκεται αυτή η οδός), η οποία Ηπείρου είναι κοντά στην Δεριγνύ και στο τότε κατάστημα «Μοντελιστής» που το είχε ο Νίκος Σπανός (μετά το πήρε ο Χρήστος Παπαθανασίου).
Κοπάνα λοιπόν από το σχολείο χωρίς να το γνωρίζει η μαμά και βουρ με όλη την παρέα να δω τι ήταν αυτό το περίφημο «μοντελιστικο κατάστημα» που μου λέγανε αλλά που δεν μπορούσα να φανταστώ το τι με περίμενε και τι θα βλέπανε τα ματάκια μου !!!
Φτάνοντας λοιπόν στον ʼγιο Παντελεημονα και περνώντας απέναντι για να πάμε στην Δεριγνυ. Φτάνοντας στο κατάστημα και κοιτάζοντας σε πρώτο στάδιο την βιτρινα του... Ε πιστεύω τα λόγια είναι περιττά. Ήμουν στον παράδεισο - αυτό που βλέπανε τα ματιά μου και αυτό που ένιωθα εκείνη την στιγμή δεν περιγράφεται. Δεν υπήρχε κάτι με το οποίο θα μπορούσα να το συγκρίνω και να πω να αυτό είναι καλύτερο από αυτό που βλέπω !
Μπαίνουμε μέσα και αρχίζει η περιπέτεια. Όχι αυτό να πάρω, μα όχι όχι το άλλο πρέπει να πάρω... και πάει λέγοντας. Αφού λοιπόν καταλήξαμε όλοι στο τι θέλαμε να πάρουμε πάμε στον Κυρ Νίκο να του τα πληρώσουμε. Το αρνητικό στην όλη εμπειρία ήταν πως δεν είχα σκεφτεί ποσά χρήματα έπρεπε να πάρω μαζί μου έτσι βρέθηκα να μην μου φτάνουν και σαν άτομο που δεν δεχόταν βοήθειες δεν δέχτηκα να συμβάλλουν οι φίλοι μου για να έπαιρνα αυτό που ήθελα. Βεβαία από μια άλλη άποψη ήταν ευτύχημα το ότι δεν πήρα τίποτα εκείνη την ημέρα γιατί πως θα το δικαιολογούσα στην μητέρα μου. Από την άλλη βεβαία αυτό μου έδινε την ευκαιρία να πήγαινα πάλι και κυρίως με τους γονείς μου για να βλέπανε και αυτοί με τι μου άρεσε να ασχολούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο.
Φεύγουμε λοιπόν από το κατάστημα του μοντελιστη «χορτασμένοι» όλοι μας από κάθε άποψη και μέσα σε πελάγη ευτυχίας παίρνουμε το λεωφορείο της επιστροφής.
Το Σάββατο πλησίαζε και επειδή δεν έβλεπα την ώρα να ξαναπάρω αλλά και φοβούμενος μην τυχόν πάει κάποιος άλλος και μου πάρει το μοντέλο μου πάω και λέω στην μητέρα μου ότι και καλά ένας συμμαθητής μου ο πατέρας του έχει βιβλιοπωλείο στην Αθήνα και εκεί κοντά είναι και ένα κατάστημα με είδη μοντελισμού. Η μητέρα μου απόρησε γιατί δεν καταλάβαινε τι είδους κατάστημα ήταν αυτό ε και επειδή της είχα κινήσει την περιέργεια προσπαθώντας να της εξηγήσω τι ήταν αποφάσισε να πάμε. Κάτι άλλο που λειτούργησε υπέρ μου είναι πως οι δικοί μου γνώριζαν τους δρόμους και την Αθήνα μιας και πηγαίνανε συχνά και για διασκέδαση αλλά και γιατί ο πατέρας μου με τον αδελφό του είχαν συνεργείο αυτοκινήτων στο κέντρο της Αθήνας.
Φτάνοντας λοιπόν στο κατάστημα του Κυρ Νίκου με την μητέρα μου καθώς ο πατέρας μου έψαχνε να βρει για να παρκάρει, μπαιιιινουμε μέσα στο κατάστημα.
Ο ΧΑΜΟΣ ! Ο ΧΑΜΟΣ ! θα πρέπει να ήταν και 25 άτομα στριμωχμενα εκεί μέσα (για όσους το έχουν προλάβει ξέρουν πόσο μικρό ήταν).
Αυτές ήταν και οι καλές μέρες του μοντελισμού στην Ελλάδα, όπου μπορούσες να βρεις συναδέλφους και να ανταλλάξεις απόψεις μέσα στο «περιβάλλον» σου αλλά και γιατί ένιωθες πως αυτό με το οποίο ασχολιόσουν ήταν ζωντανό - υπήρχε ενδιαφέρον, ο κόσμος ψώνιζε και ασχολιόταν, και μιλάμε για διάφορες ηλικίες.
Ενώ όμως εγώ κοίταζα ξανά και ξανά αυτό που ήθελα να αγοράσω στην μητέρα μου δεν άρεσε ο κόσμος που ήταν μέσα στο μαγαζί γιατί ήταν «μαλλιαδες» όπως τους έλεγε, αξύριστοι και με κάτι αλυσίδες. Ε εντάξει τι να κάνουμε τώρα το χόμπι μας δεν έχει όρια ούτε κανόνες για το ποιοι πρέπει να ασχολούνται με αυτό. Αλλά δυστυχώς έτσι το έβλεπε η μητέρα μου τότε. Παρόλα αυτά το πρώτο «επαγγελματικό» μου μοντέλο και λέω επαγγελματικό λόγω της ποιότητας που προσέφερε, ήταν το F-16C της Hasegawa και στην 1/48 παρακαλώ !!!
Ας είναι καλά ο Κυρ Νίκος που είχε πάντα την διάθεση να βοηθήσει και να εξηγήσει το κάθε τι. Φυσικά, εκείνη την ημέρα δεν αγόρασα μόνο το πρώτο μου «επαγγελματικό» μοντέλο αλλά και όλα τα συναφή ! Ε τι τσιγκουνιές θα κάναμε !!!
Πιστεύω πως θα μπορούσα να συνεχίσω και να γραφώ πολλά πράγματα και εμπειρίες που έχω στα 20 περίπου χρόνια που ασχολούμαι με τον μοντελισμό δηλαδή από τότε που αγόρασα κάποιο μοντέλο και τα απαραίτητα υλικά για την σωστή του κατασκευή, αλλά ήδη έχω γράψει αρκετά και σας έχω κουράσει.
Στόχος μου αυτήν την στιγμή είναι να πιάσω στην επέτειο των 20 αυτών χρονών που είναι το ερχόμενο Μάιο, τα 100 μοντέλα και επιτέλους να αγοράσω μια μεγαλύτερη βιτρίνα για να μπορέσω να τα βάλω όλα μέσα.
Καλή συνέχεια σε όλους και σας ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιερώσατε για να διαβάσετε τα λεγόμενα μου.
Αποστολή από: Geo505Marines Bn στις Νοεμβρίου 15, 2007, 03:05:28 μμ
ολα ξεκινησαν στη δεκαετια του 80,πιτσιρικος τοτε εβλεπα τον ξαδερφο μου να φτιαχει αεροπλανα,τι να καταλαβαινα εγω τοτε τα εβλεπα σαν παιχνιδι,επρηζα κι εγω λοιπον τους δικους μου μου επαιρναν ενα δυο κιτ(διπλανα πρεπει να ηταν απ'οσο μπορω να θυμηθω)τα εδιναν στον ξαδερφο ο οποιος με ευλαβεια τα κατασκευαζε και μετα απο κανα δυο μερες αφου τα τελειωνε με το που τα επαιρνα στα χερια μου ηταν ζητημα λεπτων μην πω δευτερολεπτων να ξεκολλησει το πρωτο κομματι
το να πεσει υπερ πιστεως στα χερια ενος "καμικαζι" πιτσιρικα ηταν θεμα μιας το πολυ δυο ωρων
μετεπειτα το 1991 σε ηλικια 14 ετων πηρα την αποφαση θα φτιαξω κι εγω,πρωτο κιτ ηταν το F-101 Voodoo της Matchbox,το μοντελο συναρμολογηθηκε σε ενα μεσημερι(για στοκαρισματα βαψιμο κοκπιτ κτλ δε γινεται λογος) και βαφτηκε με νερομπογιες
λιγους μηνες μετα γνωρισα τον σημερινο κολλητο αλλα και κουμπαρο ο οποιος ηταν πιο μυημενος στα κολπα,διαβασα τα πρωτα περιοδικα για μοντελισμο,ΜΟΝΤΕΛΟ,Model Kit και modelling και μπηκα κ εγω στα κολπα σιγα σιγα
ακομα θυμαμαι τις μεσημεριανες μοντελοσυναντησεις για ομαδικες κατασκευες.
το 1993 πηγα για πρωτη φορα σε μοντελιστικο καταστημα,στα Γιαννενα στον Κυρο (ο οποιος σημειωτεον μας βοηθησε πολυ με συμβουλες κτλ) Με το που μπηκαμε μεσα παθαμε πλακα.Τοσα μοντελα μαζεμενα ουτε στον υπνο μας δε τα ειχαμε δει μιας και εμεις τα βρισκαμε σε παιχνιδαδικα(10-20 κιτ ολα κι ολα)
το 1995 πατησαμε με τον κολλητο για πρωτη φορα τη Μεκκα του μοντελισμου στην Ελλαδα,τον μοντελοδρομο της Ιπποκρατους,επιστρεφοντας απο την 5ημερη στη Ροδο.Με το που ειπαν οι καθηγητες εχετε τρεις ωρες ειχαμε ηδη βρει ταξι και ειχαμε φτασει στην Ιππορατους.τοτε πηρα το πρωτο κιτ hasegawa συμπτωση ηταν ενα F-14A Plus (τα σημερινα Β σαν αυτο που φτιαχνω τωρα) στην 1/72
τα χρονια περασαν,οι υποχρεωσεις αυξηθηκαν αλλα το μικροβιο βαθια ριζωμενο μεσα,οποτε εβρισκα την ευκαιρια δεν εχανα χρονα.Οπλισμενος με κοφτη κολλα κτλ εργαλεια συνεχιζα τους πειραματισμους μου
ακομα θυμαμαι τα χρονια εκεινα,τον ενθουσιασμο οταν παιρναμε ενα καινουριο κιτ,την απογοητευση οταν καναμε μ@#$%^α η οταν η αδερφη μου η οι φιλες τις ελεγαν τι ειναι αυτο γεματες απορια και μεχρι να γυρισω το μοντελο ειχε μπει σε τροχια
αυτη λοιπον ειναι η δικη μου ιστορια και οι δικες μου αναμνησεις