Ως λαός είμαστε από τη φύση μας καχύποπτοι και φυσικά μας αρέσουν τα διάφορα σενάρια όπως και η γκρίνια. Δεν κακίζω τα παιδιά που εξέφρασαν τα σχόλια αφού και εγώ έχω γκρινιάξει στο παρελθόν. Απλά θα ήθελα να εκφράσω και εγώ την άποψή μου για τα διάφορα σενάρια που παρουσιάστηκαν, όχι για να έρθω σε αντιπαράθεση, αφού πιστέυω ότι και αυτοί οι ίδιοι αν είχαν την ευκαιρία να παραστούν σε αυτή την πολύ όμορφη εκδήλωση και να δουν το κλίμα στο οποίο διεξήχθη, σίιγουρα θα συμφωνούσαν μαζί μου.
ʼποψη 1: "Δεν επιτρέπεται η δημοσίευση των φωτογραφιών για να βγουν αυτές πρώτα στα περιοδικά". Η απλή λογική λέει ότι αν αυτός ήταν ο σκοπός της Μοίρας, θα επέτρεπε την είσοδο μόνο σε δημοσιογράφους, όπως είχε γίνει τόσες φορές στο παρελθόν. Αντίθετα μας έδωσε την ευκαιρία να παραστούμε. Αυτό και μόνο δείχνει τις προθέσεις της ως προς το συγκεκριμένο θέμα.
ʼποψη 2: "Σου δείχνω κάτι, αλλά κάνε πως δεν το είδες". Αντίστοιχο παράδειγμα: καλώ έναν φίλο σπίτι μου και του ανακοινώνω ότι θέλω να κάνω μια έκπληξη σε κοινό μας γνωστό, την οποία και του περιγράφω. Αν αυτός φύγει από το σπίτι μου και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να τον πάρει στο κινητό να του το ανακοινώσει, ο κακός της ιστορίας είμαι εγώ ή αυτός?
ʼποψη 3: "Γιατί η εκδήλωση ήταν ανοιχτή μόνο σε συλλόγους, γκρούπ γνωστών και φίλων κλπ." Νομίζω ότι εδώ με κάλυψε πλήρως ο hellenicairforce. Κατανοώ ότι για κάποιους ήταν πρακτικά αδύνατον να παραβρεθούν στην εκδήλωση, ή δεν είχαν το χρόνο να το ψάξουν λίγο παραπάνω, για το πως θα μπορούσε αυτό να γίνει, αλλά δεν μπορώ να δω που φταίει η Μοίρα ή η ΠΑ στην όλη ιστορία. Αν κάποιος ήθελε και μπορούσε να πάει, όπως τόσοι άνθρωποι που βρέθηκαν εκεί από όλα τα μέρη της Ελλάδας, τότε, ειδικά όντας μέλος του modelclub, θα μπορούσε να το κάνει με μερικές απλές ενέργειες.
ʼποψη 4: "Δηλαδή όλοι εμείς που δεν μπορέσαμε να πάμε δεν έχουμε δικαίωμα να δούμε φωτό του αεροπλάνου?". Ας μην παρουσιάζουμε τόσο δύσκολα τα πράγματα. Η Μοίρα είπε "μην κυκλοφορήσει το υλικό σε ανοιχτή πρόσβαση στο ίντερνετ". Δεν είπε σε κανέναν μας "μην δείξεις τις φωτό που τράβηξες στους φίλους σου". Όλοι μας χρησιμοποιούμε το ίντερνετ και ξέρουμε ότι το ποστάρισμα των φωτογραφιών σε κοινή θέα δεν είναι ο μόνος τρόπος να μοιραστούμε τις φωτογραφίες. Ένα pm, ένα e-mail ή μια βόλτα στα γνωστά στέκια συνάντησης των μελών του modelclub ανά την Ελλάδα, αρκεί για να έχουν πρόσβαση στο φωτογραφικό υλικό όσοι δεν κατάφεραν να παραβρεθούν στην εκδήλωση.
Αυτά με εντελώς φιλική διάθεση και επαναλαμβάνω, επειδή όποιος ήταν στην εκδήλωση μπορεί να σας επιβεβαιώσει ότι το κλίμα που επικρατούσε μόνο μυστικοπάθεια και συνομωτική διάθεση δεν έβγαζε προς τα έξω. Η πρώτη κουβέντα που μας είπε ο Μοίραρχος μόλις τον συναντήσαμε ήταν "κινηθείτε ελεύθερα". Και επι αρκετές ώρες το πράξαμε επακριβώς χωρίς κανείς να μας εμποδίσει. Δεν θα ήταν δίκαιο απέναντι στη συμπεριφορά αυτών των ανθρώπων να δουν σε αυτή τη συζήτηση να κυκλοφορούν σενάρια (υποθέσεις καλύτερα), σαν τις παραπάνω.
Και μιας και δεν είχα την ευκαιρία να μιλήσω επί του κυρίως θέματος στο συγκεκριμένο topic, επιτρέψτε μου να συνεχίσω το "post-έκθεση ιδεών" που ξεκίνησα με το να μοιραστώ λίγα από τα δύσκολο-περίγραφτα συναισθήματα που με διακατείχαν κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης εκδήλωσης. Καταρχήν η όλη ιστορία ξεκινάει για μένα με γκρίνια (το δήλωσα εξαρχής ότι και εγώ ανήκω στην κατηγορία των γκρινιάρηδων), χωρίς να έχω ιδέα τι μου επιφύλασσε το μέλλον:
http://www.modelclub.gr/forums/index.php?topic=7314.msg151077#msg151077Δύο περίπου δεκαετίες πριν θεωρούσα τη ζωή πολύ άδικη, αφού για λόγους για τους οποίους δεν ευθυνόμουνα εγώ, αλλά η μητέρα φύση (βλέπε μυωπία), δεν μπορούσα να πραγματοποιήσω το μεγάλο μου όνειρο, την είσοδο στη ΣΙ. Είκοσι και κάτι χρόνια μετά, οφείλω να ομολογήσω ότι η ζωή είναι εντελώς απρόβλεπτη και ίσως όχι τόσο άδικη. Τη δεκαετία του '80 δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί κάτι που για την κοινή λογική φαντάζει εφικτό, η είσοδος δηλαδή ενός τελειόφοιτου λυκείου στην Σχολή Ικάρων. Το 2008 πραγματοποιήθηκε κάτι που για τα ελληνικά δεδομένα και την εσωστρέφεια που διέκρινε για πολλά χρόνια την ΠΑ φάνταζε κάτι παραπάνω από ανέφικτο. Σε λίγες μέρες, στο μεγαλύτερο airshow της ηπείρου μας θα προσγειωθεί ένα Phantom που στη θυρίδα του ρινιαίου θα έχει γραμμένο το όνομα ενός πολίτη. Ό καθένας σας μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει αυτό για τον συγκεκριμένο πολίτη. Όσο και να το θέλω δεν μπορώ να περιγράψω το πως αισθάνομαι αυτή τη στιγμή. Θα ήθελα απλά να ευχαριστήσω τους ανθρώπους της 348 και ιδιαίτερα τον Μοίραρχο κύριο Καραμεσίνη, καθώς φυσικά και τον Γιώργο και τα υπόλοιπα παιδιά του team που με την σκληρή δουλειά τους κατάφεραν να πρωτοτυπήσουν και (από την σκοπιά του porfiler τουλάχιστον) να πάμε ανάποδα απ' ότι συνηθίζεται. Αυτή τη φορά η πλάγια όψη του αεροσκάφους προηγήθηκε του πραγματικού.
Τους ευχαριστώ όλους τους από τα βάθη της καρδιάς μου για την απίστευτη τιμή που μου έκαναν.
