Μια που το θέμα είναι αρκετά «ζεστό» και δημοφιλές, και οι πολλές γνώμες είναι υγεία και δημοκρατία , ας καταθέσω λιγάκι την αποψή μου, με την ταυτόχρονη παράθεση μιας μικρής ιστορίας πολλών χρόνων πίσω και διαφόρων άλλων γεγονοτών, νεώτερης εσοδείας.
Ξεκίνησα να μοντελλάρω στα 10 μου σχεδόν 30 χρόνια πίσω . Πέρασα από όλα τα στάδια και θέματα (αεροσκάφη, άρματα , διοράματα) για να καταλήξω τα τελευταία χρόνια με την ενασχόληση της ιστορικής μινιατούρας (φιγούρας) με την οποία σκοπέυω να παλεύω μέχρι του τέλους (α πα πα μακάβριο ).
Στις αρχές της δεκαετίας του 80, υπήρχε ενας γενικός μοντελιστικός αναβρασμός σχετικά με το θέμα των αδικιών στις εκθέσεις κ.λ.π. Ιδρύθηκε τότε η Ε.Ν.Ε.Μ. (Ενωση Ελλήνων Μοντελιστών ) ως αντίπαλο δέος στην ΙPMS με το «άρωμα» της άφθαρτης και αγνής μοντελιστικής ιδέας, χωρίς σκοπιμότητες και κλίκες.
Τελικά δεν προχώρησε ιδιαίτερα σαν εγχείρημα . Στην πρώτη αν θυμάμαι καλά έκθεση της ΕΝΕΜ (στο Παγκράτι κάπου σε ένα ημιυπόγειο , δεν είμαι και απόλυτα βέβαιος) αποφάσισα να κάνω την πρώτη μου εμφάνιση , μετά από παρότρυνση φίλων που μοντελλάραμε σε κοινό εργαστήριο (μιλάμε για θεική παρέα). Μετά από σκληρή καλοκαιρινή δουλειά σε εστιατόριο μάζεψα τα απαιτούμενα φράγκα, για να μεταβώ στην στοά της Σταδίου και να τα εναποθέσω στον γέρο Παράσχο για το κιτ που ήθελα (ΤΑΜΙΥΑ πάντα) χρώματα, πινέλα και τα βιβλία «βίβλους» του SHEPERD PAYNE.
Όλα πήγαν καλά και μόλις ολοκλήρωσα το Flakpanzer με το τετράκανο αντιαεροπορικό, με το σούπερ χειμερινό ασβεστοκαμουφλάζ(σύμφωνα με τα tips του Sheperd) , τις αντένες, τα στραβωμένα φτερά, με τα ελατήρια εξάρτησης, ακόμα και σταυρόνημα από ζεσταμένο τεντωμένο πλαστικό πρόσθεσα, ζημιές στην θωράκιση κ.λ.π. κατέβηκα στην εκθεση της ΕΝΕΜ. Το τοποθέτησα σε ένα τραπέζι εν μέσω πολλών άλλων εκθεμάτων στην 1/35. Έλαβα πολλά καλά σχόλια μόλις το έβγαλα από το ειδικά διαμορφωμένο κουτί, και σε σχέση με τα γύρω γύρω θέματα , στεκόταν πολύ καλά , παρά το νεαρό της ηλικίας μου (τότε όχι τώρα !)
Στην απονομή το άρμα μου δεν κέρδισε τίποτα. Αρχικά δεν περίμενα κάτι, αλλά όταν είδα τι βραβεύτηκε , κατάλαβα ότι είχα δικαίωμα να περιμένω κάτι .
Στην παραλαβή των μοντέλων , όπου πήρα την δουλειά μου με μια ασπασμένη αντένα και τον πύργο ελαφρώς ...τροποποιημένο από τα έμπειρα χέρια των κριτών, άκουσα 2 μέλη του Δ.Σ. (η απλώς μέλη της ΕΝΕΜ, δεν ενθυμούμαικαλώς) να κομπάζουν για τα βραβεία που απέσπασαν , με κάτι ομολογουμένως αθλια WILLYS τα οποία, .......τέλος πάντων .
Εκείνη ακριβώς την στιγμή, άρχισα να καταλαβαίνω, ορισμένα πράγματα, για όλα αυτά που ως τότε μονο άκουγα. Και αποφάσισα ότι θα μοντελλάρω σαν τρελλός, επειδή το γουστάρω ,αλλά δεν θα ξανακατέβω ποτέ σε έκθεση με τέτοιους όρους. Αποφάσισα να γίνω όσο καλύτερος μπορούσα σαν αυτούς που θαύμαζα, αλλά για μένα.
Τα χρόνια πέρασαν, συνέχισα να μοντελάρω και να εξελίσσω την δουλειά μου, έδινα διοράματα και άρματα σε βιτρίνες καταστημάτων για διακόσμηση, αλλά σε εκθέσεις δεν κατέβαινα. Από άποψη ,μάλλον και σύμφωνα με τα γεγονότα που συνέβησαν τότε.
Πρίν 4 περίπου χρόνια άρχισα να ασχολούμαι με την φιγούρα και μόνο κάνοντας μια ολοκληρωτική στροφή, στο θέμα του μοντελισμού, που όμως μου προσέφερε μια τρομακτική ανανέωση και προσέδωσε μεγάλο ενδιαφέρον στο χόμπυ. Παρακινούμενος ξαν;a από φίλους , άλλους αυτή τη φορά , κατέβηκα στον διαγωνισμό του STAR CLUB πριν 3 χρόνια, με την πεποίθηση και μόνο στο άκουσμα ονομάτων , ότι δεν είχα καμιά τύχη.
Όταν εξέτασα τα εκθέματα προσεκτικά, κατάλαβα πόσο πολύ δρόμο είχα. Στα μάτια μου είμουνα στο όριο του να κερδίσω κάτι, όπως και τελικά έγινε με 2 διακρίσεις που πήρα. Όμως το σημαντικό είναι ότι ήξερα πώς να προχωρήσω για να γίνω καλύτερος.
Συνέχισα, τον ίδιο χειμώνα μέσω ξένων φίλων, να στέλνω πολλές μινιατούρες, σε διαγωνισμούς στο Βέλγιο , την Ιταλία, την Ολλανδία και πάντα γυρνούσαν με κάποιο μετάλλιο. Αυτές οι διακρίσεις ήταν ένα κίνητρο , αλλά όχι το παν αφού δεν είμουν παρών να τις χαρώ.
Ταξίδεψα σε διαγωνισμούς στην Ιταλία και πέρσι ο καλός φίλος Γιάννης Λέκκας, με προέτρεψε να έρθω στην έκθεση της IPMS στο Πολεμικό Μουσείο. Έτσι ήρθα αντιμέτωπος με το φάσμα των παλιών συζητήσεων για το θέμα βραβεύσεων, αδικιών κ.λ.π.
Πραγματικά όμως δεν με ένοιαξε να το αντιμετωπίσω όντας πιο μεγάλος και πιο ώριμος και επειδή η φιγούρα σαν χόμπυ για μένα δεν μπαίνει στην ίδια διαδικασία με τα υπόλοιπα θέματα και εκθέματα.
Κοινώς αν εμένα μαρέσει και με «φτιάχνει» στην βιτρίνα μου, ας μην σώσει και πάρει βραβείο.
Ζαλώθηκα ένα σωρό κουτιά , εφαγα 8.5 ώρες ταξίδι στο πλοίο και έφερα ότι καλύτερο είχα ως τότε , για να συνεισφέρω στην αύξηση των θεμάτων της Έκθεσης και στην ευρύτερη δημοσιότητα του χόμπυ της ιστορικής μινιατούρας, κατά το κοινώς λεγόμενον φιγούρας.
Σημειώνω εδώ, ότι δεν είχα υπάρξει ποτέ μέλος της IPMS και δεν γνώριζα προσωπικά κανένα μέλος του Δ.Σ. κ.λ.π.
Γράφτηκα μέλος αφού μου κόστιζε όσο και η απλή είσοδος των θεμάτων στον διαγωνισμό. Στην απονομή πήρα κάποιες διακρίσεις φαντάζομαι επι δικαίω. Το βασικό ήταν ότι γνώρισα ζωντανά πολλά από τα παιδιά του modelclub.gr , κάναμε απίστευτη πλάκα είδικά στην απονομή και γενικά πέρασα πολύ πολύ καλά
Με το ίδιο σκεπτικό «ξανατράβηξα» την φετεινή ταξιδιωτική ταλαιπωρία από το νησί μου, για να συμμετέχω , να δω τους φίλους από το modelclub.gr και να θαυμάσω δουλειές άλλων συνχομπιστών.
Και έτσι και έγινε και φέτος
Διαπιστώσεις - Προτάσεις - Παράπονα - Κ.Λ.Π.
1. Είναι αλήθεια ότι το σύστημα της ψηφοφορίας από το κοινό ενέχει κινδύνους για την ορθότητα των αποτελεσμάτων, όχι όμως τόσο λόγω σκοπιμότητας , ίσως λόγω άγνοιας , ή αδιαφορίας κατά την ψηφοφορία.
Και για να στηρίξω αυτό που λέω, θα φέρω τα παραδείγματα του διοράματος του Γιάννη Λέκκα στις Αρδέννες που πήρε έπαινο, ενώ με αντικειμενικά κριτήρια (σαν διοραματιστής επι 20ετία) αξιζέ πολλά περισσότερα, αλλα και της δικής μου βινιέττας με τους 90αρηδες σταυροφόρους η οποία πήρε έπαινο, παρά την μεγάλη δυσκολία του εγχειρήματος και ενός σφιχτού εξαμήνου δουλειά που απαίτησε. Αντιθέτως μια μικρή βινιέττα που δεν μου πήρε πανω από 3 εβδομάδες, απέσπασε στην ίδια κατηγορία χρυσό.
Δεν νομίζω ότι μπορεί εκεί να υπάρχει καμμιά σκοπιμότητα. Απλά είναι θέμα γούστου και απόψεων. Και στη τελική όταν περιμένουμε να ψηφίσει το κοινό, θα πρέπει αυτά να τα αναμένουμε (αστοχίες ή ανορθογραφίες ή φαλτσοσφυρίγματα) και να τα αποδεχτούμε.
Πρόταση : να παραμείνει το σύστημα ως έχει . Το ζητούμενο είναι η αύξηση των συμμετοχών, και η ανάθεση σε κριτική επιτροπή, ίσως βελτιώσει τα αποτελέσματα με αντικειμενικά τεχνικά μοντελιστικά κριτήρια, αλλά θα διανθίσει την απονομή με άπειρως περισσότερες ομορφιές περί στησιμάτων.
Προσωπικά προτιμώ να αδικηθώ από κάποιον που αγνοει, παρά από κάποιον που γνωρίζει ότι ειμαι καλύτερος, αλλά «πρέπει» να στηρίξει κάποιον ποιοτικά κατώτερο επειδή κάνανε μαζί στρατό !
2. Η κρίση από Επιτροπή, έχει τους σαφείς κινδύνους που ελοχεύουν ες αεί στις εκθέσεις - διαγωνισμούς του μοντελισμού .
Καταρχήν η άποψη που ακούω ότι πρέπει να μπούν καταξιωμένοι μοντελιστές διεθνώς , που να είναι «πανεπιστημιακού» μοντελιστικού επιπέδου, μπορεί να χει διάφορες αστοχίες (υπερβολικά αυστηρή κριτική, πολλές γνωριμίες με κάποιους εκ των διαγωνιζομένων, επαγγελματικές σκοπιμότητες κ.λ.π.). Επίσης όπως το να'ναι καλός επιστήμονας κάποιος , δεν εξασφαλίζει ότι είναι και καλός καθηγητής (το νιωσα στα πετσί μου, στο Φυσικό της Πάτρας !!!) , το να είναι κάποιος μοντελιστής πολύ υψηλά διακεκριμένος ως κρινόμενος από άλλους , δεν τον κάνει και αυτομάτως τον τέλειο κριτή των πάντων. Και κατά καιρούς από τους περίφημους ειδήμονες κριτές έχουν συμβεί σημεία και τέρατα.
Αφήστε που δεν νομίζω ανάμεσα στα μέλη της IPMS ( αν υποχρεωτικά η επιτροπή θα είναι από αυτά ) να υπάρχουν «ειδικοί» σε 60 κατηγορίες. Ισως στα Γερμανικά Αεροσκάφη ΒΠΠ, ισως στα Αρματα, αλλά στο σιδηροδρομικό υλικό, στις φιγούρες, στα θέματα Φαντασίας υπάρχουν ?
Ειδικά δε στην Euromilitaire και στην κατηγορία των φιγουρών έχουν γίνει τα απίστευτα κατά καιρούς.
Πέρσι σε έκθεση της Ισπανία, όπου διαγωνίστηκα με την φιγούρα ενός σταυροφόρου, η Επιτροπή στην κλειστή της συνεδρίαση, έκανε ανοικτή συζήτηση για το τι μετάλλιο θα δωθεί στον καθένα . Για την δική μου φιγούρα, κάποιοι πρότειναν ασημένιο, κάποιοι χρυσό , και ενας Γάλλος διακεκριμένος μοντελιστής - κριτής είχε την άποψη, ότι επειδή η φιγούρα ήταν βαμμένη με ακρυλικά και όχι με λάδια (που ήταν η προσωπική του προτίμηση) έπρεπε να πάρει χάλκινο. Επέμενε σε κόντρα των υπολοίπων και του πέρασε. Το γεγονός μου το ανέφεραν, ξεχωριστά ο Ισπανός και ο Ιταλός κριτής, όταν βρεθήκαμε σε άλλη έκθεση του εξωτερικού, και με αποκάλεσαν «άτυχο».
Σε άλλη δε έκθεση της Ιταλίας, όπου είμουν καλεσμένος ως κριτής πέρσι τον χειμώνα, με διαγωνιζόμενους όλα τα Ιερά τέρατα της φιγούρας από Ιταλία, Ισπανία Γαλλία και λοιπά, μετά τα αποτελέσματα, «Μεγαλοπαράγοντας» του ιταλικού μοντελισμού , μας έκανε παρατήρηση γιατί κάποιος μοντελιστής (επαγγελματίας), πήρε χαμηλότερο μετάλλιο από ότι άξιζε σαν «όνομα», σε σχέση με έναν άλλο, ο οποίος με μικρότερο «όνομα» πήρε υψηλότερη διάκριση (γιατί μας παρουσίασε καλύτερη δουλειά με περισσότερη προσπάθεια).
Θέλω με αυτά τα κουραστικά παραδείγματα να αποδείξω ότι το έργο της επιτροπής μπορεί να είναι ανεπηρέαστο και όρθο, αλλά μπορεί και όχι.
Στην φετεινή έκθεση της IPMS είδα αρκετά από αυτά που πολλοί από τελούν αδικίες και εγώ αστοχίες . Ομως είδα και πολλά σωστά (π.χ. ο Ηρακλής του Γιάννη Δόξα, δεν άξιζε τις διακρίσεις που πήρε ?)
3. Πολύ καλό ήταν το κίνητρο απονομής ειδικών επάθλων, από τα καταστήματα, γιατί υπάρχει μια έξτρα παρότρυνση στους συμμετέχοντες.
Για το θέμα που πάντα όλοι πιπιλάμε, σχετικά με το αν πάμε ή θέλουμε το μετάλλιο ή το κυνηγάμε, θα πω το εξής .
Στην Ελλαδάρα ακόμα και το πρωινό κατούρημα (συγχωρήστε με για το λαικό της έκφρασης) είναι ανταγωνιστικό (διάρκεια , απόσταση κ.λ.π.). Οποιος είναι πραγματικά αδιάφορος για το θέμα διάκριση, ή δεν κατεβαινει, ή θέτει εαυτόν εκτός συναγωνισμού.
Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας τα ανταγωνιστικά εκθέματα, ενας μοντελιστής ακόμα και όχι τρομακτικά έμπειρος, καταλαβα είναι βαθειά μέσα του ποια είναι καλύτερα ή αρτιότερα από τα δικά του και ποια όχι . Μην κοροιδευόμαστε !!
Με το που γράφεις το ονοματάκι σου στο καρτελάκι και το έκθεμα και ακουμπας το εργαλείο σου (βλέπε έκθεμα) στον πάγκο είσαι σε διαδικασία διαγωνισμού.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να μπείς και στην ψυχοσύνθεση της μεταλλειολαγνείας. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταριέσαι τον άλλο που πήρε, καλύτερο μετάλλιο, να βρίζεις την μάνα της επιτροπής , και να καταριέσαι τον αερογράφο των μελών του Δ.Σ.. Μπορεί να κάνεις αυτό που πε ο Ντεμης ο Νικολαίδης , να φτιάξεις μια πολύ καλή ομάδα που να μην την επηρεάζει ούτε η διαιτησία του Κασναφέρη . Μπορείς? Καντο
4. Best of Show - The Crying Game
Πολλά έχουν ειπωθεί για το πολυθρύλητο Best of Show η BOS επι το μοντελιστικότερον (Η συζήτηση γίνεται πάντα επι του γενικότερου και όχι μονο για την φετεινη IPMS).
Υπάρχουν μοντελιστές που πιστέψτε το ή όχι ζούν με το στίγμα του BOShunter. Και τυχαίνει να γνωρίζω μερικούς από δαύτους. Υπάρχουν μοντελιστές που έπαιξαν ξύλο ή έκλαψαν για ένα χαμένο BOS
Εχουν γίνει άπειροι καυγάδες για αδικίες, υποτιθέμενες αδικίες, συνομωσίες και άλλα τέτοια. Η αλήθεια είναι στην μέση . Υπάρχουν BOS που είναι δίκαια, υπάρχουν και BOS που είναι "στημένα" ή «ψημένα» . Και αυτό αναγνωρίζεται .
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα . Στην WORLD EXPO της Βοστώνης πρίν 2 χρόνια , ο Κώστας Καριωτέλλης είχε κατεβάσει τον έφιππο Ισπανό, ένα εκπληκτικό έκθεμα, με πάνω από εξι μήνες δουλειάς. To Best of Show τότε απέσπασε μια βινιέττα με 5 έφιππα των Numitone - Cartacci η οποία σίγουρα ήταν καλή δουλειά άλλά όχι κάτι ξεχωριστό. Απόδειξη για την «αδικία» ότι το Αμερικανικό περιοδικό Historical Miniature που ως δόγμα μετά την εκάστοτε WORLD EXPO το τεύχος έχει εξώφυλλο το BOS αυτή τη μοναδική φορά έιχε το κομμάτι του Κώστα. Και αυτό πέρα από τα σχόλια όλων των παρευρισκομένων ...Ανευ λοιπών σχολίων
Για το BOS της φετεινής έκθεσης που βλέπω ότι γίνεται πολύ συζήτηση, το διόραμα με το υποβρύχιο ήταν μια μεγάλη δουλεία. Ισως όχι εντελώς προτότυπη , ισως όχι τέλεια. Απο την άλλη η μοτοσυκλέττες ηταν μια πολύ όμορφη και μινιμαλιστική δουλειά ως προς το μέγεθος. Δεν ξέρω αν μόνο αυτά τα 2 είχαν τις πιθανότητες να ναι BOS ισως και κάποια άλλα. Έχει όμως τόση σημασία?
Μήπως και αν οι μοτοσυκλέττες έπαιρναν την διάκριση , πάλι δεν θα υπήρχε μουρμούρα για κάτι άλλο. Εχει λήξει ποτέ ποδοσφαιρικός αγώνας χωρίς κανένα παράπονο, για καμμιά φάση που σφύριξε ο διαιτητής ? ΠΟΤΕ. Ακόμα και στα φιλικά σκοτωμός γίνεται.
Η προτασή μου είναι ένα BOS από την διοργανώτρια αρχή και ένα PCB (Peoples Choice Best)
5. Για την ματαίωση της κλήρωσης, τι να πω , λάθος και αδικία για όσους αγόρασαν λαχνούς , το να μην αξιοποιηθεί η τύχη τους επειδή δεν ήταν παρόντες την Κυριακή
Εγώ δηλαδή έπρεπε να χάσω 200 ευρώ εισιτήρια πλοίου, για να κάτσω την Κυριακή να παρακολουθήσω την κλήρωση που θα γινόταν κανονικά το Σάββατο.
Δεν είναι για τα 10 ευρώ των κλήρων, ετσι κι αλλιώς και να κέρδιζα κάτι θα το χάριζα σε κανενα πιτσιρικά (εκτός ίσως από το υποβρύχιο , που ήταν έτοιμο και δεν έχω την ορεξη να κάτσω να φτιάξω κάτι τέτοιο)
Για την ματαίωση του παζαριού - SwaP επίσης λάθος , γιατί έχει απίστευτο χαβαλέ και γέλιο μια τέτοια διαδικασία . Κρίμα
Για το χώρο ....Μαρεσε περισσότερο από το Πολεμικό Μουσείο. Θα θελα τα μαγαζιά έξω, η σε άλλη αίθουσα ώστε να υπάρχει άπλα, και οι επαγγελματίες να κάνουν καλύτερα την δουλειά τους. Η έλλειψη χώρου για καφεδοσυζήτηση ήταν ένα σοβαρό θέμα και αυτό . Νομίζω με μια άλλη διευθέτηση χώρων στον ίδιο κέντρο η Εκθεση μπορεί να πάει πιο όμορφα ακόμα του χρόνου .
6. Για το ζήτημα της υπαρξης θεμάτων στην κάθε κατηγορία. Η θέση του να είναι αυτομάτως εκτός μεταλλίων , κάποια συμμετοχή, αν δεν υπάρχουν τουλάχιστον 3 είναι λάθος.
Δηλαδή αν κάποιος φέρει ένα διεθνώς βραβευμένο άριστο θέμα και εφόσον είναι διαγωνισμός, περιμένει μια κρίση και το βγάλεις εκτός συναγωνισμού, αφενός ο συμμετέχων πολύ πιθανά δεν θα συμμετέχει , ξανά στην έκθεση , και με αυτό τον τρόπο οι κατηγορίες με μικρή συμμετοχή, θα συρρικνωθούν μέχρι εξαφάνισης.
Αντιθέτως είναι πολύ πιο πιθανό, παιδιά που δεν κατέβασαν κάποιο έκθεμα φοβούμενοι τον έντονο ανταγωνισμό και μια κακή παρουσία τους να ενθαρυνθούν και να συμμετέχουν την επόμενη φορά.
Οπότε όταν είναι ένα έκθεμα είτε παίρνει χρυσό εφόσον δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο, είτε αν η κρίση γίνεται από επιτροπή παίρνει το μετάλλιο που αντιστοιχεί στα στάνταρτντ που έχει θέσει η επιτροπή. Η εκ της τύχης του αριθμού συμμετοχών, τοποθέτηση εκτός διαγωνισμού του εκθέματος είναι ηθικά και θεσμικά άδικη κατά την ταπεινή μου άποψη.
Σε τελική ανάλυση αν κάποιος φτιάχνει κάτι σε μια κατηγορία που λόγω δυσκολίας ή ιδιαιτερότητας δεν είναι δημοφιλής, δεν κάνει την δουλειά του λιγότερο αξιόλογη από μοντέλα σε μια κατηγορία με 100 εκθέματα. Το αντίθετο θα λεγα !
7. Συμμετοχή μελών Οργανωτικής Επιτροπης
Αυτό θεωρώ ότι είναι ένα θέμα. Οσοι εμπλέκονται με την διοργάνωση της Εκθεσης, εχουν άμεση σχέση με κριτικές επιτροπές κ.λ.π. θα πρέπει να μην διαγωνίζονται στις κατηγορίες, για να αποκλείεται η υποψία κάποιου μαγειρέματος , γιατί δεν φτάνει να σαι μονο η γυναίκα του Κάισαρα....
8. Ένα πράγμα που ευχαριστιέμαι 2 χρόνια τώρα είναι η τελετή απονομής σαν διαδικασία και σόου, με την πλάκα του, τα καρτουνίστικα σκηνικά και τις ατάκες. Πραγματικά είναι διασκέδαση.
Γνωρίζω ότι όλα αυτά είναι μακροσκελή και κουραστικά , αλλά πιστεύω ότι έχω την πείρα και την καλή διάθεση να εκφράσω μια κατά το δυνατόν αντικειμενική άποψη στο θέμα.
Η πεμπτουσία της πολυλογίας μου συνοψίζεται ως εξής :
Ο μοντελισμός είναι χαρά , χόμπυ, διασκέδαση, δημιουργία και εκτόνωση.
Η μεγαλύτερη χαρά που έχω πάρει στα κοντά 30 χρόνια που ασχολούμαι, με τον μοντελισμό, είναι η λάμψη που είδα, στα μάτια της σε λίγο πεντάχρονης κόρης μου, όταν ανέβηκε στα σκαλιά του STAR CLUB να παραλάβει το βραβείο της για τις φιγουρίτσες που έβαψε στην JUNIOR , και την χαρά της την επόμενη μέρα να πάμε σπίτι στον πάγκο που της έχω στήσει κολλητά με τον δικό μου να βάψει τις επόμενες φιγούρες της.
Δεν πρόκειται να σταματησω να ασχολούμαι με τον μοντελισμό και θα παροτρύνω όσο μπορώ τους νεώτερους να το κάνουν και αυτοί.
Γίνεται μέρος της ζωής μας (από τα πιο απολαυστικά) και είναι κρίμα να το δηλητηριάζουμε (εμείς οι ίδιοι) αυτοπικραινόμενοι , για μια υποτιθέμενη, η πραγματική αδικία, σε κάθε έναν διαγωνισμό , με πραγματικά πολύ μικρή σημασία, μπροστά σε όλα όσα το χόμπυ μας δίνει όλο τον υπόλοιπο καιρό , εκτός από κείνες τις 2-3 μέρες . Ειδικά οι νεώτεροι καταλάβετε ότι η ζωή είναι πολύ μικρή , για να την μιζεριάζουμε με ασήμαντα πράγματα όπως τα προαναφερθεντα, και γίνεται πολύ πιο ενδιαφέρουσα με τα αγαπημένα μας πρόσωπα, και μετά με ένα κοπίδι και ένα πινέλο.
Να στε όλοι καλά
Κώστας
Ψηφοφορία