Θέμα: "Δεν έχει σημασία το μέγεθος...", Obyekt 292 (1:72)

[ΑρηςΚ]

Κρεμλίνο, 1930
-"Σύντροφε Γραμματέα, αυτό είναι το αντιαρματικό πυροβόλο των 37mm που αγοράσαμε από τους Γερμανούς!"
-"Πολύ ωραία. Κατασκευάστε ένα ίδιο, αλλά 45mm."

Κρεμλίνο, 1939
-"Σύντροφε Γραμματέα, μάθαμε ότι οι Γερμανοί θα εξοπλίσουν τα τανκς τους με πυροβόλα των 50mm!"
-"Μάλιστα. Φτιάξτε ένα δικό μας τανκ με κανόνι των 76mm."

Κρεμλίνο, 1943
-"Σύντροφε Γραμματέα, οι Γερμανοί βάζουν στα τανκς τους ένα κανόνι των 75mm που είναι καλύτερο από το δικό μας των 76mm!"
-"Κατάλαβα. Βάλτε στα δικά μας ένα των 85mm και το πρόβλημα λύθηκε."

Κρεμλίνο, 1945
-"Σύντροφε Γραμματέα, οι σύμμαχοί μας Αμερικάνοι κατασκευάζουν ένα τανκ με κανόνι 90mm!"
-"Έπρεπε να το περιμένουμε. Να σχεδιάσετε ένα καινούριο δικό μας με κανόνι 100mm."

Κρεμλίνο, 1959
-"Σύντροφε Γραμματέα, οι ΝΑΤΟϊκοί αντίζηλοί μας έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν τανκς με πυροβόλα 105mm!"
-"Ανησυχητικό. Βρείτε μου κάποιον που έχει σχεδιάσει ένα κανόνι των 115mm."

Κρεμλίνο, 1965
-"Σύντροφε Γραμματέα, οι ʼγγλοι σταμάτησαν να μετρούν το διαμέτρημα των πυροβόλων τους σε λίβρες!"
-"Επιτέλους. Θα τους καταλαβαίνουμε πλέον. Πόσο είναι σε χιλιοστά;"
(αμήχανη παύση)
-"...120mm, σύντροφε Γραμματέα."
-"Θέλω ένα κανόνι 125mm στα δικά μας μέσα στα επόμενα τρία χρόνια."

Κρεμλίνο, 1985
-"Σύντροφε Γραμματέα, οι Αμερικάνοι, Γάλλοι και Γερμανοί έχουν βάλει και αυτοί κανόνια 120mm στα τανκς τους!"
-"Περεστρόικα-ξεπερεστρόικα, αυτό δεν θα περάσει έτσι. Ποιό είναι το μεγαλύτερο κανόνι που έχουμε που δεν ζυγίζει περισσότερο από ένα τανκ;"
-"Νομίζω των 152mm, σύντροφε Γραμματέα."
-"Θα βάλουμε ένα τέτοιο στο καλύτερό μας άρμα, και θα έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο."

Κάπως έτσι προέκυψε το Obyekt 292 (λειτουργικά θα το μεταφράζαμε "Σχέδιο 292"), σαν τελευταία πράξη στη συνεχή κούρσα αρμάτων ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τους ανταγωνιστές της. Το πυροβόλο-τέρας ΛΠ83 των 152,4 χιλιοστών θεωρητικά θα μπορούσε να τρυπήσει την θωράκιση ακόμα και των πιο πρόσφατων τύπων ΝΑΤΟϊκών αρμάτων σε αποστάσεις που το σοβιετικό άρμα θα ήταν ακόμα ασφαλές. Για δοκιμές το τέρας εγκαταστάθηκε σε ένα Τ-80, με κάποιες αλλαγές μιας και το άρμα ήδη ίσα-ίσα που χώραγε το μικρότερο Δ-81 των 125 χιλιοστών και τρεις κοντούς για πλήρωμα. Η συμφιλίωση με την Δύση και η οικονομική κατάρρευση της ΕΣΣΔ σταμάτησαν το πρόγραμμα το 1990, αλλά όχι πρωτού τροφοδοτήσει μια σειρά από φήμες -ακριβείς και ανακριβείς- για τα υποθετικά FST-1 και -2 (Future Soviet Tank) και πολλές άγρυπνες νύχτες για τα πληρώματα των ΝΑΤΟϊκών αρμάτων στα γερμανικά σύνορα που δεν ήξεραν αν στην απέναντι πλευρά υπήρχε ένα βλήμα των 152 με πέντε-έξι ονόματα πάνω του.

Το 292 θα είχε ίσως ξεχαστεί εντελώς αν η Ρώσσικη ψυχή περιοριζόταν μόνο στην λατρεία των τεράστιων πυροβόλων. Αλλά οι Ρώσσοι έχουν και ένα ακόμα χαρακτηριστικό. Δεν πετούν τίποτα. Τί-πο-τα. Μάλιστα είναι τόσο βαθιά ριζωμένο αυτό το χαρακτηριστικό που στα ρώσσικα υπάρχει και μια λέξη που σημαίνει "σωρός από ξεχασμένο στρατιωτικό εξοπλισμό": Κουμπίνκα. Στην "Κουμπίνκα" λοιπόν υπάρχει ακόμη το πρωτότυπο που φτιάχτηκε το '90, και μάλιστα πότε πότε το βγάζουν και βόλτα.

Καλό θεματάκι για κατασκευή, έτσι δεν είναι;

Αρης Κ.

[ΑρηςΚ]

Το ξεκίνημα φυσικά θα είναι το παλιό κιτ της Revell/Matchbox στην 1:72. Είναι παλιό, απλό, με μερικά λαθάκια που ως μεγαλόψυχοι συγχωρούμε, και εύκολο να βρεθεί. Κατά καλή τύχη το σοβαρότερο πρόβλημά του, η ανακριβής αναπαράσταση της πίσω επιφάνειας του πυργίσκου, καλύπτεται από το ντουλάπι πυρομαχικών του τέρατος. Όλα τα προέβλεψαν οι σχεδιαστές του 292!

Επίσης οι εν λόγω σχεδιαστές ήταν κομματάκι σαδιστές, ή απλώς πολύ τσαντισμένοι που έπρεπε να χωρέσουν ένα κανόνι καταδρομικού σε άρμα μάχης, και για εκδίκηση δεν ξήλωσαν από το 292 τα στελέχη στήριξης των πλακιδίων της ενεργού θωράκισης.
Πρώτο βήμα, καταριόμαστε τους σχεδιαστές για την απόφασή τους.
Δεύτερο βήμα, παίρνουμε ταινιούλα μασκαρίσματος και φτιάχνουμε ένα πλέγμα με τις θέσεις των στελεχών.

Τρίτο βήμα, τρυπανάκι ανά χείρας και υπομονετική δουλειά.

Παραδοσιακή μέθοδος ελέγχου: let the daylight in.

Μετά απλώς περνάμε λεπτό πλαστικό από τις τρυπούλες, κολλάμε, και κόβουμε στο σωστό ύψος.
Ευτυχώς εκτός από το *&%^@$$%#! τρύπημα το πήγμα δεν χρειάζεται πάρα πολλή δουλειά, η μόνη σοβαρή διόρθωση είναι να αφαιρεθούν τα στηρίγματα για το βαρέλι καυσίμων απ'το κάλυμα της μηχανής (αριστερά ένα Τ-80 του κουτιού). Η υπόλοιπη εργασία και χαρά είναι στον πύργο του άρματος.


Αρης Κ.

[ΑρηςΚ]

Το πρώτο ζήτημα είναι να βρεθεί το ΛΠ-83, ή τουλάχιστον η κάνη του τέρατος.
Μία λύση είναι να φτιαχτεί από το μηδέν.



Ίσως όχι.

Ευτυχώς το διαμέτρημα των 152-155 χιλιοστών είναι αρκετά διαδεδομένο, οπότε μπορεί να αξιοποιηθεί η κάνη ενός άλλου κιτ. Μια αναζήτηση στην Bat-σπηλιά των άφτιαχτων μοντέλων οδήγησε στο παλιό Μ-40 της Matchbox, με λίγη καλή θέληση ώστε το 155mm στην 1:76 να χωνευθεί ως 152mm στην 1:72. Έπρεπε να αποχωριστεί μόνο ένα μικρό κομμάτι.

Ο πύργος χρειαζόταν και λίγο καθάρισμα από λεπτομέρεια, ειδικά η θυρίδα του διοικητή.

Το άνοιγμα για το πυροβόλο δεν χωρούσε το τέρας, και ανοίχτηκε παραπάνω. Ταυτόχρονα η κάνη μπήκε σε ένα κομμάτι τετράγωνου πλαστικού που θα αναπαριστούσε το ασπίδιο αλλά και θα βοηθούσε την εγκατάσταση στο καινούριο άνοιγμα.

Η θυρίδα του διοικητή ήταν ένα πρόβλημα. Είναι πολύ φαρδύτερη από αυτήν του κανονικού Τ-80 και σημαντικά πιο θολωτή από αυτήν των Τ-54/55, Τ-62 και Τ-72 που θα ήταν πιθανοί δότες.
Θα μπορούσε να φτιαχτεί από το μηδέν.



Ίσως όχι.

Τη λύση την έδωσε η Ανατολή: ένα Type 61 της Trumpeter που είχα αγοράσει σχεδόν από περιέργεια. Αν και υπήρχαν αρκετές διαφορές, το γενικό σχήμα και η διάμετρος ήταν πολύ κοντά στο ζητούμενο.

Με κόψιμο, τρίψιμο, πρόσθετα περισκόπια από φύλλο πλαστικού, και τον μηχανισμό από ένα Τ-62 της ESCi/Italeri, άρχισε να μοιάζει στην πραγματική.
Μόλις μπήκαν και τα πρώτα πλαστικά που οριοθετούσαν το ντουλάπι των πυρομαχικών, το σύνολο αποκτούσε σιγά σιγά τον αέρα του 292.


Αρης Κ.

[ΑρηςΚ]

Όσο προχωρούσε η κατασκεύη του ντουλαπιού πυρομαχικών, έμπαιναν και οι τελευταίες μεγάλες λεπτομέρειες στον πύργο. Οι σοβιετικοί βίδωσαν και κόλλησαν μπόλικο πρόσθετο μέταλλο πάνω στο 292, ίσως σαν εξομοίωση του βάρους της ενεργού θωράκισης στην έκδοση παραγωγής, ίσως επειδή το τέρας κλώτσαγε πολύ στην εκπυρσοκρότηση και ήθελαν να κρατήσουν τον πύργο στη θέση του. Το κομμάτι στην κορυφή του είχε ένα περίεργο σχήμα, για να αφήνει ακάλυπτη μια ημισφαιρική προεξοχή.

Το ντουλάπι πυρομαχικών πήρε την τελική του μορφή με αλεπάλληλα κομμάτια πλαστικού.

Ήταν πλέον ώρα να μπει το τέρας στη θέση του.

Το ασπίδιο και οι πλάκες που κλείνουν το άνοιγμα ήταν μια εύκολη κατασκευή από φύλλα πλαστικού.
Τα καμπύλα κομμάτια πλευρικά του ασπιδίου προήλθαν και αυτά από το Type 61- αρκετά τυχερό!

Η τελευταία σημαντική προσθήκη ήταν οι μεταλλικές πλάκες στην περιφέρεια του πύργου.

Και πλέον ήταν ώρα για τις τελευταίες λεπτομέρειες, μεταξύ των οποίων οι τέσσερις γάντζοι ανύψωσης του πύργου...

...και τα σκαλοπάτια στις μεταλλικές πλευρικές ποδιές.


Αρης Κ.

[ΑρηςΚ]

Το Obyekt 292 ήταν έτοιμο!


...για βάψιμο.
Πρώτα οι τροχοί και οι ερπύστριες, καθώς θα ήταν αρκετά δύσκολο αφού κλείσει από πάνω τους το υπόλοιπο μοντέλο. Επειδή το 292 κόβει ακόμα βόλτες, βάφτηκαν με καφεκόκκινα που θα δίνουν την εντύπωση της λάσπης.

Το υπόλοιπο περάστηκε με ένα σκούρο πράσινο, τυπικό για τα σοβιετικά άρματα.

Αν και ο πειρασμός να αφεθεί μονόχρωμο (δίχρωμο αν βάλεις τη λάσπη) ήταν μεγαλούτσικος, το ρώσσικο καμουφλάζ ήταν ακόμα μεγαλύτερος. Οπότε έπρεπε να σημειωθούν οι διαχωριστικές γραμμές στο μοντέλο...

...και να γεμιστούν.


Μετά από λίγη ακόμα δουλειά, το Obyekt 292 ήταν έτοιμο να πάρει την φυσική του θέση.



Γιατί καλό είναι να πηγαίνουμε στην έκθεση και να λέμε "Τσκ, τσκ, τσκ, το λουράκι στο ρολόι του πιλότου δεν έχει αρκετό weathering" ή "Αχ τί κρίμα, τόσο πολύ θα μου άρεσε αλλά όλοι ξέρουν ότι τον Νοέμβριο του '43 η καμπύλη στο έμβλημα της Hohenstaufen ήταν μισή μοίρα πιο στενή", αλλά καλό να βάζουμε και τον εαυτό μας στην καρέκλα του κρινόμενου πότε πότε...έτσι δεν είναι;

Αρης Κ.

[Blitz-X]

Φίλε ʼρη, χίλια μπράβο για το κουράγιο σου να πιάσεις το χρεπάκι της Matchbox και μάλιστα να προβείς σε τόσο εκτεταμένη μετασκευή, για να αναπαραστήσεις αυτό το τόσο ωραίο θέμα:!:
Στο κατασκευαστικό κομμάτι, το μοντέλο είναι πάρα πολύ καλό. Γι' αυτό και θεωρώ πως θα έπρεπε να του δώσεις την ανάλογη προσοχή και στο βάψιμο. Εννοώ πως θα το απογείωνε αν είχε βαφτεί με αερογράφο ή spray (με μασκάρισμα της παραλαγής) και αν του είχες κάνει έστω ένα wash
Όπως και νά 'χει, η προσπάθεια σου είναι αξιέπαινη και ελπίζω να δούμε από τα χέρια σου κι άλλα μοντέλα και μάλιστα με προσοχή στο τελικό φινίρισμα, ανάλογη του κατασκευαστικού

 
 ΜΦΧ

[Voroshilov]

Μπράβο!!
Διπλό μπράβο!!!
Τόσο για την κατασκευή, όσο και για το story!!!
Το εντόπισα στην έκθεση και το χάζεψα, προβληματιζόμενος «πώς στο καλό το έφτιαξε;»!!
Επικροτώ αυτά που είπε ο απο' πάνω και πιστεύω ότι μπορείς ακόμη και τώρα να το περιποιηθείς λίγο ακόμη!!!

[Dimitris 72]

ʼρη μοντελάρεις???? Και μάλιστα μετασκευή???? Το τέλος του κόσμου έρχεται - γρηγορείτε!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω με τον Μάνο και τον Ορέστη: Ωραία, ψαγμένη, πρωτότυπη και μερακλίδικη κατασκευή, υπέροχο κείμενο, αλλά το βάψιμό σου φίλε, αδικεί την όλη προσπάθειά (σου)...

ΔΚ

[ΑρηςΚ]

Ευχαριστώ για τα καλά και ενθαρρυντικά λόγια!

Το βάψιμο είναι όντως το αδύναμο σημείο μου. Αυτήν την φορά αποφάσισα να γίνω λίγο πιο proactive και αντί να αφήσω άλλο ένα άβαφτο μισοτελειωμένο μοντέλο να κάνω μια προσπάθεια. Είναι στο κάτω κάτω και ο μόνος τρόπος να βελτιώσω την τεχνική μου (ιδανικά πρωτού έρθει το τέλος του κόσμου  ).

Τώρα που ήρθαμε και από την έκθεση και ησυχάσαμε έβγαλα και μερικές λιγότερο άθλιες φωτογραφίες του μικρού τέρατος:





Αρης Κ.