Μπραχάμι, δεκαετία του 80, ζάντες αλουμινίου κάργα, φιαγμένα Lada με μηχανή Spider, φουσκωμένα φτερά, κομμένα ελατήρια να γλύφει το δρόμο, διπλά Weber καθέτου ροής, Solex με πειραγμένα φλοτεράκια και πεταλούδες, σκάστρα να ξυπνάνε και οι φαραώ, λάστιχα πιο φαρδιά και από εμένα, RS 2000 με νίτρα, μισοδιαλυμένο ραδιόφωνο κάπου μέσα στο κατάστημα να παίζει τέρμα με παραμόιρφωση 80% (ΛεΠα, το 'πε, το 'πε ο παπαγάλος), το Σάββατο βράδυ στη Βούτα για κόντρες, πρώτη θέση πάνω στη γέφυρα, να μην προφταίνεις να γυρίσεις το κεφάλι σου και τα πειραγμένα να έχουν ήδη περάσει το ντεπόζιτο στην αμερικανική βάση και να λιώνουν τα φρένα (ταμπούρα είπαμε, ότι φρενάρει!) μήπως και σταματήσουν στο επόμενο φανάρι (Ιασωνίδου) και μετά σάντουιτς στο φονιά έξω από τον Κυριακόπουλο (Citroen, ακόμα εκεί είναι το μαγαζί) και disco Dorian Gray (DJ Palmer) μήπως και παιχτεί τίποτα με τις πιτσιρίκες που είχαν ξανανακαλύψει το μίνι και μας είχαν λιώσει στις φαντασιώσεις. Το έχω δει το μαγαζάκι σου, τέρμα Αγίου Βασιλείου, τότε... πολύ πίσω με γύρισες φίλε, πολύ πίσω πραγματικά...
Συνέχισε σε παρακαλώ όπως είναι!
