Ας μη γελιόμαστε: Είναι μετρημένοι στα δάκτυλα ενός χεριού (και αν) σε ολόκληρο τον πλανήτη, οι μοντελιστές (και σίγουρα ο υποφαινόμενος
δεν είναι ένας από αυτούς), που μπορούν να αναπαραστήσουν υπό κλίμακα το 100% ενός αντικειμένου. Όμως (για μας τους υπόλοιπους που είμαστε και η πλειονότητα), στο πως θα είναι τελικά, αυτό που θα φτιάξουμε, παίζουν ρόλο αρκετά πράγματα:
1) Το μέγεθος της γνώσης μας για το αντικείμενο αυτό,
2) Η μοντελιστική μας ικανότητα (τη συγκεκριμένη περίοδο της μοντελιστικής μας ζωής),
3) Ο (πραγματικός) χρόνος και κόπος, που προτιθέμεθα να αφιερώσουμε στο μοντέλο μας,
4) Το προσωπικό μας γούστο (σε σχεση με το τελικό αποτέλεσμα),
5) ʼλλοι παράγοντες που δεν μου έρχονται τώρα

.
Μέχρι εδώ εντάξει, και τα σκυλιά δεμένα και σχεδόν πάντοτε καταλήγουμε ευχαριστημένοι με το έργο μας (προσωπικά, ποτέ δεν ξεκίνησα ένα κιτ, έχοντας στο μυαλό μου τι βλακεία θα καταλήξει, αλλά
προσπαθώντας πάντοτε να κάνω ότι καλύτερο και ρεαλιστικότερο μπορούσα - το τι πραγματικά κατάφερα στο τέλος, δεν ενδιαφέρει την παρούσα συζήτηση).
Όταν όμως, το επιδεικνύουμε δημοσίως (σε γνώστες φίλους μας, σε μια έκθεση, σε ένα φόρουμ, κλπ.), τότε είμαστε υποχρεωμένοι να ακούσουμε (και να δεχτούμε) την τεκμηριωμένη κριτική άλλων (και δεν αναφέρομαι στους ορισθέντες κριτές των διαγωνισμών εδώ).

ΔΚ
Όπως και σε πολλά άλλα πράγματα έτσι και στον μοντελισμό, ισχύει το λατινικό ρητό:
De goustibus et de coloribus non disputandum (σε εντελώς ελεύθερη μετάφραση: περι ορέξεως κολοκυθόπιττες!!!!)