Γυρίζω το κεφάλι και κοιτάζω το μικρό μου στοκ: ''Πότε πρόλαβα και μάζεψα τόσα;''
Πέφτω με τα μούτρα στα χρώματα και τις λεπίδες γιατί περνάει ο χρόνος. ''Πότε θα προλάβω να τα φτιάξω;''
Η μόνη μου ασχολία είναι πλέον αυτά τα μοντέλα. Περιοδικά, διαδίκτυο, τηλέφωνο. ''Πρέπει να βρω πληροφορίες''
Απορώ πώς και δεν το ξέχασα ότι είμαι άνθρωπος και όχι ρομπότ...
Και ξαφνικά, τη μια στιγμή ο Συμεών και την άλλη ο Νίκος...
Και συνειδητοποιώ πως τελικά είμαι άνθρωπος. Και πως χάθηκαν δύο άτομα που δεν τα είχα γνωρίσει. Δεν ξέρω τι θα μπορούσα να μάθω και αν θα τα πραγματοποιούσα, αλλά ξέρω πως η απώλεια μιας ζωής, σε σκουντάει δυνατά, σε ταρακουνάει... ''...Χαλάρωσε...''
Ποιός ξέρει, ίσως να είχα διαβάσει κάποιο άρθρο του...
Ο Θεός να τον αναπαύσει...