Καταρχήν το θέμα είναι από τα πιο "συγκινητικά"
και συγχαρητήρια για αυτό.
Ήμουν μικρό παιδί [3 ετών περί 1980] (λες και τώρα μεγάλωσα
) και χάζευα (και όχι μόνο
)
τα 48αρια προπελάτα του Πατέρα μου και τα 72αρια βομβαρδιστικά (κυρίως Β'ΠΠ έφτιαχνε).
Μιλάμε για τρελές αερομαχίες. Βαμμένα με πινέλο (ακόμα τέτοιο πινέλο δεν μπορώ να βάψω)
Βf-110 (48αρι της Monogram) εναντίων Ju-87 (48αρι επίσης της Monogram)
Το άσχημο ήταν ότι όποιο έχανε την αερομαχία (στα χέρια μου πάντα) μάλλον κατέληγε στο πάτωμα.
Να μην σας περιγράψω το περίλυπο βλέμμα του ανθρώπου που τα έφτιαξε βλέποντάς τα μετά τις αερομαχίες...
(όχι ότι είχε και επιλογή να μην μου τα δώσει ο άνθρωπος
)
[είχε κρατήσει και πολλά αποκόμματα από τα κουτιά -και τα σακουλάκια της Airfix- που έφτιαχνε, που
ακόμα τα έχω]
Βάλτε τώρα και τον Παππού (ΣΜΧΟΣ εν αποστρατεία) να μου διηγείται ιστορίες με τα ΒΕΛΟΣ (που σταματούσαν στον
Αστακό στη διάρκεια του Μεσοπολέμου για μεζέδες και τις ιστορίες που απογειώθηκε ένα απο το Φάληρο με έναν υπόλογο στον
πλωτήρα του, ο οποίος φοβήθηκε να βουτήξει στο νερό όταν μπορούσε και όταν προσθαλασσώθηκε το υδροπλάνο, μετά
από σημάδια με φωτιές που άναβαν οι μηχανικοί να ειδοποιήσουν τον πιλότο, ό άνθρωπος χρειάστηκε πόσες ώρες για να συνέλθει...),
τα SPITFIRE στην Μέση Ανατολή, και τα DAKOTA στη Κορέα, ε δεν θέλεις και πολύ.....
Κάποια στιγμή (αφού ο πατέρας μου λυπήθηκε τον κόπο του) στα 4.5 μου χρόνια πήγε και μου έφερε αυτό
[imgt]http://k53.pbase.com/u33/modelol/large/21270990.PK26HenschelHS126.jpg[/imgt]
[imgt]http://z.abang.com/f/jsmodel/1/0/K/3/-/-/PK26B.JPG[/imgt]
[Το κουτί δεν πρέπει να ήταν αυτό όμως καθώς αυτό ήταν το νέο σχέδιο της Matchbox]
Την ιστορία την ξέρετε...
5 ώρες δουλειάς
UHU παντού
Στραβοχυμένη πτέρυγα
Στυλίδια... (Όχι όπως αυτά του Μ.Τσώνου στην αεράκατο στην Έκθεση
)
Μπογιά καθόλου.
Μετά το Shock που υπέστη ο ʼνθρωπος με τα μοντελιστικά καμώματα μου
Με πήρε απο το χέρι και αγοράσαμε αυτό
Απο ένα μεγάλο παιχνιδάδικο λίγο μετά από τον Ηλ.Σταθμό της Καλλιθέας παράλληλα με τις γραμμές [δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα]
πήραμε και μπογιές [Molak] και πινέλο. Με έβαλε κάτω. Πρώτα μου είπε θα βάφεις ότι μπορείς και μετά θα κόβεις. Πήρα τα μαθήματα
μου φτιάχνοντας το μοντέλο μαζί του και μετά με άφησε μόνο μου να φτιάχνω τα δικά μου.
Τα 2 μοντέλα αυτά ακόμα τα έχω....
Έπειτα η ιστορία γνωστή.
Κόλλησα με την 1/72 και την Μatchbox.
Μετά ESCI, Italeri, Fujimi, Hasegawa κλπ κλπ
Με πήγε μετά από κάνα δύο χρόνια στο μαγαζάκι στη Σταδίου 48 (ξέρετε, στη Στοά...)
ΚΑΛΑ Ε;
ΝΑΟΣ!!!ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ!!!Τί όμορφο μαγαζί! [ξέρω μικρό, αλλα... παράδεισος]
Χάζευα με τις ώρες τις βιτρίνες εκεί, κάποιες φορές τόσο πολύ που
ο ʼνθρωπος εκεί αρρώσταγε που με έβλεπε.
με τραβούσε από το χέρι
ο Πατέρας μου να φύγουμε.... (Κ.Καλφάκη συγνώμη
)
Μετά με πήγε και στο μαγαζί 3ης Σεπτεμβρίου που ήταν ένας Κύριος
με μουστάκι, ο Γίος του (μάλλον πιλότος) είχε φτιάξει καμιά 15αριά F-4 1/48
με πιο όμορφο από όλα ένα με ένα κόκκινο ήλιο (μεγαλώνοντας έμαθα....F-4J, VF-111...)
Να μην τα γράψω και όλα γιατί θα χαλάσω και το πληκτρολόγιο....
Με το λεωφορείο αργότερα πήγαινα και στο νέο του Κάλφάκη, στην Ιπποκράτους
και με τα πόδια στο Modelling Centre στη Νέα Σμύρνη, οπού ο κακομοίρης ο Γιάννης που το
είχε, του βγάζαμε την πίστη ανοίγοντας όλα τα κουτιά θέλοντας να δούμε την
γράμμωση και τις χαλκομανίες (ας είναι καλά ο ʼνθρωπος με την υπομονή του -
Έφτιαχνε άρματα -Sherman με κοτέτσι επάνω
)
Αφού βελτιωνόμουν έδειχνα και στον φίλο μου τον Πατέρα μου
τα μοντέλα μου για να του απαλύνω τον πόνο από αυτά που του κατέστρεψα
(που ακόμα μου τη λέει:
"Ολο Jet και Jet, φτιάξε και κανένα αληθινό αεροπλάνο με έλικες!")
Τον ʼυγουστο του 1996 έφτιαξα και εγώ ένα
"καλό" πλέον με έλικες (αλλά όχι αεροπλάνο)
ένα KAMAN SH-2F στην 1/72 της Airfix (ανατρίχιασα θυμάμαι με το που άνοιξα το κουτί
απο το flash που αντίκρισα).
3 εβδομάδες δουλειά (προς θεού όχι συνεχόμενη
) και με σύμμαχο το κρυφό μου όπλο
(τον Badger 150 και μία φιάλη πεπιεσμένου αέρα απο το Modelling Centre) που με βοήθησε
να "ξεπεράσω" τα πινελάτα του πατέρα μου...
Μου είχαν πεί και οι φίλοι μου απο τότε,
"πήγαινέ το να το δείξεις"Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα 12 ετών
[σπουδες, σπουδες, δουλειά, στρατός κλπ κλπ]
ανακάλυψα μέσω ενός φίλου Αρματά-Διοραματά το Modelclub.gr και την μεγάλη σας παρέα!
Είπα δεν το κατεβάζω και στην IMPS να φάμε και λίγο ξύλο;
(το πρωί της Πέμπτης 22/10/09 ένοιωσα και πάλι σαν μικρό παιδί,
και σαν τον Daniel-son που πήγαινε στην ταινία στο πρώτο του τουρνουά
να τον δείρουν οι -του πρώην Marine του Βιετναμ- μαθητές
)
Έλεγα "ότι έιναι να γίνει ας γίνει"
Την Κυριακή είδα ένα ταμπελάκι δίπλα του που έλεγε "χρυσό".....
Τι να πώ;
Γνώρισα και κάποιους από εσάς από κοντά (και χάρηκα πολύ γιαυτο
), όπως και για
το γεγονός ότι παιδιά στην ηλικία μου (σχεδόν) είναι πλέον τα μέλη της IPMS (...μεγαλώσαμε ρε μαμώτο!)
Με περιμένουν άνω των 60 μοντέλων (ορισμένες χαλκομανίες - όσο και να τις πρόσεξα- μάλλον θα έχουν γίνει σούπα πλέον)
Πρέπει να ξεκινήσω και πάλι από την αρχή....να μαθαίνω να μοντελάρω...
Το Hobby του μοντελισμού είναι από τα πιο αγνά και δημιουργικά, οφείλουμε (με όσο χρόνο έχει ο καθένας μας) να το διαφυλάξουμε...
-Συγχαρητήρια Modelclub!
-Συγχαρητήρια ΙPMS Hellas!
Να είστε όλοι καλά
