Αφού μαζευτήκατε εδώ πέρα όλοι οι βρωμόγεροι - παππούδες
άντε να'ρθω κι εγώ
Ποιος μπορεί να λησμονήσει όλα αυτά τα "αγνά" χρόνια, που από τα μέσα της βδομάδας ένα από τα κεντρικότερα θέματα συζήτησης στο σχολείο (από τους 7-8 μοντελιστές) ήταν η Σαββατιάτικη μοντελότσαρκα σε όλα τα στέκια της τότε εποχής. Θυμάμαι ακόμα το 1ο σοκ που έπαθα όταν αρχές γυμνασίου, συμμαθητής μου παρουσίασε ένα κουτάκι Humbrol (RLM65)
και την μεγάλη μου χαρά όταν συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν μέχρι και ειδικά χρώματα για να βάφουμε τα 2χρωμα matchbox-ακια
Το πολιτισμικό σοκ ήταν δε ακόμα μεγαλύτερο μετά την επίσκεψη στη Βρεσθένης (ναι ακόμα θυμάμαι ότι μας πήγε ο πατέρας του με άνα kadett-ακι και αυτό σε RLM65
) όταν μέχρι τότε το μόνο που είχαμε ως σημείο αγοράς κιτ ήταν το ψιλικατζίδικο ή το, (ναι καλά ακούτε),
φαρμακείο της γειτονιάς.
Αχ κι εκείνες οι βόλτες στο κέντρο. Ιλίσια - Ακαδημία με το λεωφορείο και μετά ατέλειωτοι ποδαρόδρομοι (με άπειρο χαβαλέ όμως) και το ίδιο πάντα δρομολόγιο, Καλφάκης στοά - Μακρυγιάννης Φειδίου και στο τέλος ανάβαση τέρμα Ιπποκράτους.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω την συγκίνηση και τον ενθουσιασμό της αγοράς του πρώτου "περίεργου" κιτ (που δεν ήταν εννοώ matchbox ή Airfix) την αγορά του πρώτου αερογράφου (ένας αθάνατος OLYMPOS HP18C) το πρώτο κομπρεσέρ, εκείνο το θορυβώδες πορτοκαλί που πρέπει να το πατάς με το πόδι όταν δουλεύει για να μην πάει βόλτα
που ακόμα παίζει το "σκυλί" και το αμέτρητο ζάλισμα στον Δημήτρη με την οποιαδήποτε απορία ή κουταμάρα μας.
Πότε πέρασαν κιόλας 30 χρόνια!!! Εύχομαι στο Plastimodellismo και άλλα τριάντα κι άλλα τόσα. Χρόνια δημιουργίας, ανάπτυξης και διάδοσης του hobby και στα παιδιά μας και γιατί όχι και στα εγγόνια μας.
Σ'ευχαριστούμε Δημήτρη
