Χαιρετώ και πάλι την όμορφη παρέα. Ξεκινώντας δειλα - δειλά τις εδώ και αρκετό καιρό σε αναστολή εργασίες μου, διαπιστώνω οτι άλλοτε και υπό άλλες συνθήκες, θα είχα προχωρήσει ήδη σε επόμενη κανούργια κατασκευή. Σήμερα όμως, ας περιοριστούμε στην πραγματικότητα.
Λοιπόν, στο προηγούμενο στάδιο είχαμε στοκάρει και τρίψαμε καλά τη γάστρα του Γατζάο μέχρι να βγούν και πάλι "στην επιφάνεια" οι σανίδες του πετσώματος. Όπου στο τέλος έχει μείνει στόκος, είναι γιατί σε εκείνα τα σημεία το πέτσωμα παρουσιάζει μικρά κενά ή βαθουλώματα. Αυτό συμβαίνει συνήθως σε πρόχειρες και βιαστικές δουλειές κατα το πέτσωμα, αλλά κυρίως, (όπως στη δική μας περίπτωση μας

) σε σκαριά με έντονη κυρτότητα αλλά και όταν οι σανίδες που έχουμε επιλέξει είναι ψιλές (δεν έχουν ικανό πάχος). Κατά το τρίψιμο δηλαδή, δεν έχουμε το περιθώριο να φέρουμε την επιφάνειά μας εκεί που πρέπει, φθάνοντας τις σανίδες στα όριά τους. Αυτή τη λεπτομέρεια, ας την έχουμε υπόψη μας σε μελλοντικές επιλογές μας για πάχος σανίδων πετσώματος. Να σημειώσω στο σημείο αυτό, οτι οι σανίδες που επέλεξα έχουν 1 χιλ πάχος, που ισοδυναμούν δηλαδή με μαδέρια πάχους 3 εκ. σε κλίμακα 1:1.
Η κατασκευή προχωρά παρακάτω με τη διαμόρφωση της απόχρωσης της γάστρας μας (με κάσια), για λόγους αισθητικούς θα πεί κανείς; Όχι! Γιατί επειδή σκοπεύω να περάσω με ένα παχύ στρώμα σίλερ τη γάστρα (τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά) για να σφίξει ο στόκος και η κατασκευή μας να γίνει πιό σταθερή.
Παρακάτω κάποιες φωτογραφίες μετά την χρωματική διαμόρφωση.

Αφού είδαμε παραπάνω τη χρωματική διαμόρφωση της γάστρας με κάσια, να δούμε παρακάτω και πως το σίλερ μπορεί να της δώσει πραγματική ζωντάνια... και χωρίς να έχει τριφτεί ακόμη. Τώρα ο στόκος (όπου έχει μείνει) έχει γίνει ένα σώμα με τη γάστρα μας.
