Όταν ήμουν παιδί, η μάνα μου μου τραγουδούσε αυτό το τραγούδι. Προφανώς δεν το θυμόμουν, μέχρι πριν κάποια χρόνια, που το άκουσα ξανά και κάτι ξύπνησε μέσα μου, κάτι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Μετά από πολλές επαναλήψεις της ακρόασης, άρχισα να θυμάμαι αχνά, την πήρα τηλέφωνο να τη ρωτήσω και τότε μου το επιβεβαίωσε...
Όταν κατόπιν διάβασα το βιβλίο και συνειδητοποίησα ότι ο Αντώνης ήταν υπαρκτό πρόσωπο, ρίγησα! Ειδικά στο σημείο που ο Καμπανέλλης περιγράφει το θάρρος του Αντώνη, όταν μπροστά στον Ναζί που του δείχνει τη μεγαλύτερη πέτρα και του λέει: "Αυτή είναι η δική σου!", απαντά: "Όχι, ΑΥΤΗ είναι η δική μου", πηγαίνει προς μια ακόμα μεγαλύτερη και κάθε φορά μετά έπαιρνε ολοένα και μεγαλύτερες, ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια του Βιλεκράμπεν!
Αυτοί ήσαν κάποτε οι Έλληνες... Τι έχει μείνει πλέον από αυτό που υπήρξαμε κάποτε, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι...