To κιτ είναι το LANCIA STRATOS HF "1977 MONTE-CARLO RALLY WINNER" της Hasegawa. Kωδικός CR32 αν καταλαβαίνω ορθώς.
Η συναρμογή είναι τέλεια. Υπάρχουν κάποια πολύ μικρά σημάδια από το καλούπι και οι γρίλιες στο επάνω μπροστινό μέρος δεν είναι αψεγάδιαστες. Επειδή δεν τα πάω καλά με τα κοψίματα δεν τις είχα πειράξει τότε. Στου Βαγγέλη το Italeri πάντως είναι απλώς υπέροχες...
Tα πρησμένα πίσω φτερά είναι εξτρά κολλημένα στο αμάξωμα. Το γενικότερο κακό του αυτοκινήτου (ελέω θεϊκού Ιταλικού design
) είναι ότι αν βάλεις το σασί μέσα στο αμάξωμα η καμπυλώτητα του είναι τέτοια που μετά δυσκολεύεσαι να το βγάλεις. Πρέπει να γίνει
μία μόνο φορά. Το fitting test δηλ το ξεχνάμε
Στο φινίρισμα τώρα όλα εκτός από το αμάξωμα είναι βαμένα με πινέλο και ακρυλικά της Tamiya. To άσπρο είναι το σπρέυ "pure white" της ιδίας. Τέλος ειδικότερα στο θέμα του σφραγίσματος, μιλάμε για 1 γρήγορο κοντινό μέτριο χέρι και μετά από 10 λεπτά, άλλο 1 χέρι υγρό-"πατητό" με βερνίκι ακρυλικό αυτοκινήτου της ιταλικής Beta colors σε μεγάλο σπρέυ. (Το δούλεψα και στην 935-78 και είπα να το τελειώσω
)
Αυτό που κατάλαβα με αυτά τα βερνίκια είναι ότι για να ψεκάσουν στρωτά χωρίς orange peel πρέπει να ρίξεις στο τέλος 1 καλό υγρό χέρι από τα 12 cm για να μην φτάνει το σπρέυ στεγνό στην επιφάνεια του μοντέλου λόγω υψηλής πίεσης του κανίστρου. Και το πέρασμα να είναι γρήγορο για να μη τρέξει.
Θέλει γρήγορες κινήσεις και πάτημα με ακόμα ένα πέρασμα αν δείς φλούδα πορτοκαλιού σε κάποιο σημείο.
Δυστυχώς αυτή η τεχνική δεν ευννοεί τα χαμηλά μέρη του αμαξώματος όπου το φινίρισμα πάντα βγαίνει λίιιιγο πιο σαγρέ.
Αν βάφει άλλος με μεγάλα σπρέυ βερνίκι θα ήθελα πάρα πολύ να μοιραστεί μαζί μου τις απόψεις του.
Να μη το ξεχάσω:
nino1969 σε υπερευχαριστώ για τις χρήσιμες φωτό!
ʼσχετο:
