Όταν άρχισα αυτό το διόραμα, είχα στο μυαλό μου, να αναπαραστήσω μια «πραγματική » ιστορική σκηνή, αποφεύγοντας τα συνηθισμένα εγκαταλελειμμένα
η σε θέση μάχης οχήματα, σε αφηρημένες σκηνές και γενικώς ότι χρόνια φτιαχνω Eτσι άρχισα την κατασκευή αποφασισμένος πλέον να δώσω μια προσωπική μορφή και να αποφύγω τις συνταγές που σκεφτόμουν αρχικα
δηλαδή βάψιμο με αερογραφο φωτίσματα ανά πανελ και όλα αυτά ,που κατά κόρον εφαρμόζονται με αποτέλεσμα όλα τα μοντέλα και κτήρια να μοιάζουν λες από γραμμή παραγωγής,
έβαλα λοιπόν μπροστά τη μαγική μηχανή που μικραίνει 35 φορές το πραγματικό μοντέλο και προσπάθησα να λειτουργήσω έτσι, προδίδοντας τον παππού Verlinden και τους πιο συγχρόνους ομοιους του και τις επιταγές των για το συγκεκριμενο διοραμα
Το τελευταίο σίγουρα θα στοίχιζε σε εικαστική ομορφια,αλλα.... δραπέτευσα.
Έτσι άρχισα από την αρχή μετασκευάζοντας τα πλαστικά κτήρια, που ήταν η βάση όπως ένα πραγματικό, σοβατίζοντας με γύψο και βάφοντας με πινέλο και μόνο και αποκλειστικά με σκόνες αγιογραφίας, σαν καλός μπογιατζής .
Τα σπίτια και ο δρόμος τελείωσαν με μια μορφή εγκατάλειψης εξ ου η σκοτεινιά στα κλειστά παράθυρα και το αραχνιασμα της γερμανικής στρατιωτικής λέσχης, καθώς και οι κατεστραμμένες περιοχές του δρομάκου τσαπατσουλιζοντας, όπως κάνει ο αέρας, το σκηνικό
τώρα σχετικά με τα άρματα και αφού δεν μπορούσα να βρω κάτι ικανοποιητικό σε σχέση με το μέγεθος και το στήσιμο στο χώρο είπα να κάνω λίγο χιούμορ και
να προσθέσω μερικές πινελιές ψιλονοηματων, μιας και δυο διαφορετικοί κόσμοι, αναγκαστικά συμμαχοι,συναντιοτουσαν,μια και μοναδική φορά, σε αυτό τον πόλεμο.
Δυο άρματα λοιπόν πρόσωπο με πρόσωπο σε μια προφητική και ασυνείδητη αντιπαράθεση, άρματα, ολόιδια μεν......αλλά και τόσο διαφορετικά,
καινούριο το ένα από αυτά που έχουμε κατά χιλιαδες και φιγουράτο Αμερικανικο,
το άλλο σοβιετικό ταλαιπωρημένο, από αυτά που έχουμε τόσο ανάγκη να πάρουμε ότι μπορεί να δωσει, μεχρι τελευταίας ρανίδας λαδιού (και από βοήθεια)
και αυτό το σκεπτικό ίσως έχει και εδώ το κόστος του, όσο αφορα, την ιστορική ακρίβεια καθώς δεν είναι βέβαιο αν κυκλοφορούσε σοβιετικό M3 εκείνη τη χρονιά
but.....ο μόνος θα είμαι που παραποίησε την ιστορία? αλλά και ποιος μπορεί να είναι σίγουρος για το τι κυκλοφορούσε στη κόλαση ?
ετσι, αυτοσυγχωρηθηκα και συνέχισα με το έμψυχο υλικό που παίζει το δικό του, ιδιαίτερο και σημαντικό ρόλο στο σενάριο.
Με μια θερμή χειραψία, στο οπτικό κέντρο, από την ανθρώπινη πλευρά των ταλαιπωρημένων πολεμιστών που γίνονται αδέλφια
και από την άλλη, η κάμερα της προπαγάνδας που θα παίξει σημαντικό ρόλο στο μέλλον,( εξ ου και ο τίτλος η μικρή Γιάλτα) και μια αμηχανία από τους υπολοίπους
παρισταμενους
ζητώ συγνώμη για το μακροσκελές του θεματος, ήθελα όμως να μοιραστώ μαζί σας
το σκεπτικό,της σκηνης περισσοτερο, παρα τις τεχνικες λεπτομερειες γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι σε άλλους θα αρέσει το αποτέλεσμα και σε άλλους όχι.
Προσωπικα ειμαι από τους δευτερους
ακολουθουν και οι εγχρωμες
