Ευτυχώς κάτι λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, ήρθε η ώρα να ξαναθυμηθώ το μοντέλο.
Αρκετό νερό έχει κυλίσει στο αυλάκι του, αλλά κυρίως αρκετή κυανοακρυλική.
Έχω κολλήσει δεκάδες φορές τα δάχτυλά μου μεταξύ τους, έχουν πέσει πολλά καντήλια, μέχρι και την οθόνη κόντεψε να διαπεράσει (λυπήθηκα τη δουλειά που είχα ρίξει μέχρι εκείνη την ώρα και δεν έγινε το μοιραίο και για τα δύο αντικείμενα).
Μένουν σχετικά λίγα πράγματα να κολληθούν επάνω ακόμα, ευελπιστώ τα περισσότερα να μπουν αυτή την εβδομάδα, και μετά να πάμε για βάψιμο και θαλασσίτσα. Το πλέον ιδανικό θα ήταν να το πάω στον πεθερό μου τα Χριστούγεννα, αλλά δε βλέπω να προλαβαίνω τη θάλασσα.


Έχει πέσει αρκετό scratch και μπόλικα φωτοχαραγμένα.
Τελικά απορώ και με τους καραβάδες, πως σ....ά τα καταφέρνουν και τα κολλάνε τόσο μικρά που είναι...