Article Index
Το κιτ της Mini Art: SOVIET LIGHT TANK T-70M special edition, είναι το πιο πρόσφατο στη σειρά που έχει δώσει άλλες τέσσερις εκδοχές του άρματος Τ-70
MiniArt 35113
Κλίμακα 1/35
In box review
Ιστορικό:
Το στρατιωτικό δόγμα της περιόδου αμέσως πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έδινε μεγάλη έμφαση στα «ελαφρά άρματα» και τα «άρματα πεζικού» που υποτίθεται ότι θα συνεργάζονταν με το πεζικό για τη διάσπαση των εχθρικών γραμμών. Είχαν σχετικά ελαφριά θωράκιση και οπλισμό καθώς ήταν σχεδιασμένα για να αντιμετωπίζουν τα πυρά του πεζικού που δεν είχε ακόμη επαρκή αντιαρματικό εξοπλισμό. Όλες οι χώρες ανέπτυξαν διάφορους τύπους ελαφρών αρμάτων και τα κατασκεύασαν σε μεγάλους αριθμούς προετοιμαζόμενες για την επερχόμενη σύγκρουση. Η πραγματικότητα αποδείχτηκε αρκετά διαφορετική με την μαζική παραγωγή μεσαίων και βαρέων αρμάτων με καλύτερη θωράκιση και ισχυρότερα πυροβόλα που δρούσαν ως αυτόνομες ίλες αλλά και την ενίσχυση του πεζικού με φορητά αντιαρματικά όπλα και παρουσία μεγάλου αριθμού αντιαρματικών πυροβόλων στο πεδίο μάχης. Σύντομα τα ελαφρά άρματα αποσύρθηκαν από την πρώτη γραμμή και διοχετεύθηκαν σε δευτερεύοντες ρόλους αναγνώρισης, μεταφοράς πυρομαχικών, έλξης πυροβολικού ή ακόμα και ως ασθενοφόρα – συχνά με την αφαίρεση του εξοπλισμού τους και του πυργίσκου. Παρόλα αυτά δεν σταμάτησε η ανάπτυξη και η παραγωγή τους ακόμη και μέχρι το τέλος του πολέμου.
Το σοβιετικό Τ-70 είναι ένα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα ελαφρών αρμάτων της δεύτερης φάσης, καθώς σχεδιάστηκε στη διάρκεια του πολέμου όταν πια είχε φανεί ότι δεν επαρκούσαν για το ρόλο που αρχικά προορίζονταν. Tα γερμανικά άρματα είχαν πλέον θωράκιση που δεν μπορούσαν να τη διαπεράσουν βλήματα μικρού διαμετρήματος όπως αυτά που υποχρεωτικά έφεραν τα ελαφρύτερα άρματα με τους μικρούς πυργίσκους. Το περίφημο Τ-34 με το πυροβόλο των 76 mm και την κεκλιμένη θωράκιση είχε κυριαρχήσει στα πεδία της μάχης από την σοβιετική πλευρά. Ωστόσο, το Τ-70 σχεδιάστηκε για να αντικαταστήσει τα παλαιότερα Τ-50 και Τ-60 που είχαν υπερβολικά ελαφρά θωράκιση και εξοπλισμό (πυροβόλο 20 mm) ακόμη και για δευτερεύοντες ρόλους στους οποίους περιορίστηκαν εκ των πραγμάτων. Επιπλέον, το άρμα αυτό μπορούσε να κατασκευαστεί από μικρότερα εργοστάσια τα οποία δεν είχαν τη δυνατότητα να παράγουν και να συναρμολογήσουν τα μέρη των μεσαίων και βαρέων αρμάτων, συνεπώς δεν απασχολούσε πολύτιμιο παραγωγικό δυναμικό από την κατασκευή του Τ-34 και των άλλων ισχυρών αρμάτων πρώτης γραμμής.
Το T-70 έφερε πυροβόλο των 45mm (L/46 gun Model 38) με χώρο για 45 βλήματα καθώς και ένα ομοαξονικό πολυβόλο DT (Degtyaryov) των 7,62 mm. Είχε πλήρωμα δύο ατόμων, οδηγό και διοικητή που χειριζόταν και το πυροβόλο. Η θωράκιση ήταν 60 mm στο μπροστινό μέρος του πυργίσκου, 45 mm στο εμπρός μέρος του πήγματος πίσω και στις πλευρές 35 mm πίσω και στις πλευρές του πυργίσκου και 10 mm στις πάνω και κάτω όψεις(συγκριτικά, η θωράκιση του Τ-60 δεν ξεπερνούσε τα 20 mm στο ισχυρότερο σημείο). Μήκος είχε 4,20 μ. πλάτος 2,32 μ. και ύψος 2,04 μ. Ζύγιζε 9,2 τόνους και μπορούσε να αναπτύξει ταχύτητα μέχρι 45 χ.α.ώ. Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε διάταξή δύο κινητήρων που ο καθένας θα κινούσε από μια ερπύστρια αλλά λόγω των προβλημάτων τελικά κατασκευάστηκε με τους κινητήρες εν σειρά και κανονική μετάδοση και διαφορικό. Η έκδοση αυτή ονομάστηκε T-70M, αλλά συχνά αναφέρεται απλώς ως T-70 αφού ήταν στην πραγματικότητα η μοναδική. Η παραγωγή ξεκίνησε το Μάρτιο του 1942 και σταμάτησε τον Οκτώβριο του 1943 ενώ είχαν κατασκευαστεί περισσότερα από 8200 άρματα αυτού του τύπου. Ο τύπος παρέμεινε σε υπηρεσία μέχρι το 1948.
