Φίλοι μου καλησπέρα σας.
Μετά από πολύ καιρό λοιπόν είμαι στην ευχάριστη θέση να σας δείξω τελειωμένη την δουλειά μου πάνω στο Ο/Σ σύστημα ASRAD το οποίο ξεκίνησα με μεγάλη χαρά πρίν από αρκετό καιρό.
Ξέρω ότι είμαι φαουλ που δεν ανέβασα πρόοδο εργασιών αλλά από την μια οικογένεια από την άλλη πολύ δουλειά και τώρα προς το τέλος οι προετοιμασίες της έκθεσης με οδήγησαν στο να καταναλώνω τον ελάχιστο χρόνο μου μόνο στο να μοντελάρω για να προλάβω να το έχω έτοιμο στην ώρα του για την έκθεση που είχαμε εδώ στο νησί.
Απ' όσο το έχω ψάξει είναι η πρώτη λοιπόν φορά που φτιάχνεται και παρουσιάζεται αυτό το οπλικό σύστημα και είμαι πολύ περήφανος που έγινε από τα χέρια μου.
Όπως γνωρίζουν κάποιοι φίλοι μου εδώ μέσα, το υπηρετώ, το μελετάω και το έχω ερωτευτεί από το 2004 όπου και συμμετείχα στην επιτροπή που το παραλαμβάναμε και που εκπαιδευτήκαμε πρώτοι για να εκπαιδεύσουμε και άλλους ψηλά σε μια μονάδα του Έβρου... Από τότε το είχα μεράκι να έρθει αυτή η στιγμή που θα το είχα και θα το χάζευα στην βιτρίνα μου.
Η δουλειά αυτή για εμένα είναι πολλές πρωτιές μαζεμένες... Πρώτη φορά που καταπιάστηκα κατασκευή scratch,κατά τα 2/3 τουλάχιστον. Πρώτη φορά που καταπιάστηκα διόραμα, πρώτη φορά που έπιασα στα χέρια μου φιγούρα, ευτυχώς μικρή (1/35) και τέλος πρώτη φορά που συμμετείχα σε έκθεση για να δείξω κάποια δουλειά μου (Μαζί με κάποια άλλα θέματα αλλά το βασικό μου έκθεμα ήταν ετούτο 'δω.)
Για την κατασκευή χρησιμοποίησα αυτά:
πολύ φύλλο και μήκη πλαστικού σε διάφορες διατομές, πολύ κόψε ράψε και πολύ πολύ υπομονή...
Η υπόθεση, το σενάριο, του διοράματος έχει ως εξής... Ο χειριστής του οπτικού καταδείκτη έξω από το όχημα έχει κάνει κατάδειξη ενός στόχου στον αρχηγό στοιχείου, ο οποίος βρίσκεται εντός και είναι έτοιμος να πυροδοτήσει βλήμα, φαίνεται από τα ανοιχτά έτοιμα για βολή, καλύμματα των πυραύλων, και με την κίνηση του χεριού του λέει χαλάρωσε και ρίξε...
Η όλη σκηνή είναι πραγματική, μου έχει συμβεί με εκπαιδευτικό βέβαια βλήμα, στην συγκεκριμένη θέση μάχης κάπου εδώ στο νησί (δεν την αναφέρω για ευνόητους λόγους) και ήταν κάπως έτσι...
Ολοκληρώνοντας αν μου επιτρέπετε θα ήθελα να αφιερώσω αυτήν την κατασκευή στην οικογένεια μου, στην γυναίκα μου και στον γιό μου που ειδικά τις τελευταίες μέρες πριν την έκθεση με έχασαν κυριολεκτικά αλλά και σε όλα τα παιδιά, τους συναδέλφους μου, που από το 2004 μέχρι και σήμερα ¨πολέμησαν¨ μαζί μου δίπλα μου για να έχουμε αυτά τα ¨μωρά¨ όπως εμείς τα λέμε συντηρημένα και ετοιμοπόλεμα.
Συγχωρέστε με για το ύφος δεν είναι μελοδραματικό απλά ήταν μια μεγάλη μου επιθυμία να καταφέρω να το φτιάξω το ASRAD από τότε, και την στιγμή που ολοκληρώθηκε δεν σας κρύβω ότι συγκινήθηκα αρκετά...
Ευχαριστώ εκ' των προτέρων...
