Και αισίως φτάσαμε στο τελευταίο update του δεύτερου μέρους του αφιερώματος στον αδικοχαμένο Gilles.
Αρχικά έγινε λίγη δουλειά στα λάστιχα και τις ζάντες. Τα λάστιχα του κιτ είναι αρκετά καλής ποιότητας, το ίδιο και τα σήματα που κωλύθηκαν χωρίς να περαστούν με gloss βερνίκι (βλ. βαρεμάρα). Στη συνέχεια με μείγμα mat βερνικιού και smoke, ψεκάστηκαν για να αποχτήσουν πιο ρεαλιστική υφή, αλλά δεν έγινε άλλη παλαίωση, επειδή το μοντέλο θα είναι του κουτιού. Τέλος στις ζάντες κολλήθηκαν βαλβίδες (pe bolt για τη βάση και rivet 0,5mm για τη βαλβίδα)...
Στη συνέχεια ασχολήθηκα με κάποιες εξωτερικές λεπτομέρειες του κιτ και το περιβόητο κάλυμμα του κινητήρα. Επειδή όταν πάω Θεσσαλονίκη έχω κάποιες υποχρεώσεις, θα ήταν αδύνατο να συναντηθώ με τον Παναγιώτη (τον οποίο ευχαριστώ για την προσφορά του), αποφάσισα να προχωρήσω με το Plan B. Σε δοκιμή διαπίστωσα ότι το decal διαλυόταν όταν πήγα να το κόψω πάνω στη γρίλια (μάλλον, εξαιτίας της πολύ μικρής απόστασης μεταξύ τους), οπότε τις κάλυψα με μαύρη ταινία. Όχι πολύ ρεαλιστικό (ψιλό-λαλακία για να είμαστε ακριβείς
), αλλά τελικά όταν μπαίνει το τζάμι πάνω, δεν φαίνονται και πολλά. Στη συνέχεια το βερνίκωσα και μένει το γυάλισμα (αλλά δεν έβγαλα φώτο για λόγους που θα σας εξηγήσω λίγο πιο κάτω).
Τέλος τα μηχανικά μέρη (ή μια τζούρα από αυτά), όπου έγινα μικρές προσθήκες, μπήκαν κάνα δύο καλώδια και αυτό ήταν... Τέλος τα λάστιχα κολλήθηκα στο σασί και η Βετούλα πάτησε στους τροχούς της.
Κανονικά, εδώ έπρεπε να σας παρουσιάσω πως κόλλησα το εμπρός σπόιλερ (το οποίο είναι κοντύτερο από το πλάτος της μύτης του αυτοκινήτου και δεν εφαρμόζει), για τα vac τζάμια και τα pe λάστιχα τους (που έφαγα τρία ξενύχτια για να τα βάλω), τις χαριτωμενιές με το ανοιγόμενο πίσω τμήμα τζαμιού στη μεριά του οδηγού και το μισοκατεβασμένο τζάμι του συνοδηγού, τα πλαϊνά ψυγεία που χρειάστηκε να κοπούν για να μπορεί να εφαρμόσει το καπάκι στο σασί, τις πίσω γρίλιες που δεν πιάνουν πουθενά, και τέλος ότι οι βίδες συγκράτησης του σασί είναι ελάχιστα έκκεντρες, με συνέπεια τα λάστιχα της αριστερής μεριάς να εξέχουν λίγο. Αλλά δεν μπόρεσα = δεν είχα διάθεση να βγάλω καμιά φώτο (άλλωστε οι βρισιές και οι κατάρες δεν αποτυπώνονται στο φωτογραφικό φακό).
Και πλέον, αν ήμασταν στα τέλη της δεκαετίας του '70, οι Villeneuve και Röhrl θα μπορούσαν να πηδήξουν μέσα και να τη πάνε flat-out μέχρι το επόμενο σημείο ανασυγκρότησης.
Τη Δευτέρα θα έχει την τελική φωτογραφική παρουσίαση, μαζί με τα σχετικά σχόλια.
Καλό Σαββατοκύριακο, σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και να είστε όλοι καλά...
Με φιλικούς-συναδελφικούς χαιρετισμούς... (οι αυθεντικοί, όπως εσείς τους αγαπήσατε!)
