Και λίγο (αρρωστημένη) φαντασία...Είναι 2011 και η κυρία [wiki=]Madonna Louise Ciccone Ritchie[/wiki], ευρέως γνωστή ως σκέτη Madonna, αποφασίζει πως πρέπει να βάλει ένα τέλος στην καρριέρα της με μία παγκόσμια περιοδία. Η περιοδία εκελίσσεται φανταστικά και τα κέρδη θυμίζουν προϋπολογισμό αραβικού κρατιδίου μέχρι που φτάνει και η σειρά της Τουρκίας. Ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος, τα εισητήρια πουλιούνται σε 24 ώρες, αποφασίζεται και η τηλεοπτική μετάδοση κάτι το οποίο δε μειώνει στο ελάχιστο τις τιμές των εισητηρίων στη μαύρη αγορά. Γιγαντοοθόνες στήνονται σχεδόν σε κάθε πόλη και με το ξεκίνημα της συναυλίας υπολογίζεται πως δεν υπάρχει πολίτης από 16 έτως 50 ετών που να μην παρακολουθεί. Ολα καλά μέχρι που η εν λόγω κυρία βγαίνει να τραγουδήσει το True Blue φορόντας στο κεφάλι κάτι που μπορεί να εκληφθεί και ως ισλαμική μαντήλα. Το κοινό, στο στάδιο και οπουδήποτε αλλού, αυτόματα χωρίζεται στα δύο με τους μεν να γιουχάρουν και να απειλούν και τους δε να χειροκροτούν ξέφρενα. Στη μέση του τραγουδιού αρχίζουν να εκτοξεύουν αντικείμενα στην άλλη παράταξη και προς το τέλος η Madonna εγκαταλείπει τη σκηνή ενώ από κάτω οι δύο μεριές συμπλέκονται με πρωτοφανή βιαιότητα.
Ακολουθεί μία νύχτα απίστευτων ταραχών. Την άλλη μέρα ανακοινώνεται πως η ενδυμασία δεν είχε καμμία σχέση με ισλαμική μαντήλα και ήταν εμπνευσμένη από ένα φόρεμα του μεσαίωνα, αλλά παραδόξως η δήλωση αυτή δείχνει να δίνει νέα ώθηση στις ταραχές. Μέσα σε μία εβδομάδα ο φανατισμός και μια μικρή δόση ποπ της δεκαετίας του 1980 έχουν βυθίσει τη χώρα στην ανεξέλεγκτη βία. Κύματα προσφύγων εγκαταλείπουν τη χώρα αλλά στην πορεία προς τα γειτονικά κράτη συμπλέκονται με άλλους πρόσφυγες για το επίμαχο θέμα της μαντήλας. Οι γειτονικές χώρες κλείνουν τα σύνορά τους, διάφορες εθνότητες ζητούν ανεξαρτησία και το χάος εξαπλώνεται και καταπίνει τη χώρα. Οι ευρωπαϊκές χώρες ζητούν από το στρατό να λάβει δράση και προς ανακούφιση όλων δέκα μέρες μτά την έναρξη των ταραχώς οι στρατιωτικοί ανακοινώνουν επιβολή στρατιωτικού νόμου, απαγόρευση διαδηλώσεων και αποκατάσταση της έννομης τάξης. Δεν θα περάσουν παρά ελάχιστες μέρες μέχρι να γίνει σαφές στον έξω κόσμο πως ο στρατός ελάχιστη πειθαρχία είχε πάνω στους στρατιώτες και πως δεκάδες διοικητές μονάδων είχαν τα δικά τους σχέδια όσον αφορά την κατάσταση. Οταν πια διάφορες στρατιωτικές μονάδες αρχίζουν να πολεμούν μεταξύ τους, οι ευρωπαϊκές χώρες παραδέχονται την αδυναμία επέμβασης και διόρθωσης της κατάστασης, κλείνουν τα σύνορά τους με την Τουρκία και μεταφέρουν στρατό για να εφαρμόσουν αποκλεισμό της χώρας. Παρά τις διεθνείς προσπάθειες μία Σομαλία γεννήθηκε στην πόρτα της Ευρώπης.
Η μόνη διαφορά με τη Σομαλία είναι πως εδώ οι διάφορες φατρίες έχουν F-16, Patriot, Stinger, σύγχρονο πυροβολικό και ναυτικό και όλη τη διάθεση να τα χρησιμοποιήσουν με κάθε ευκαιρία. Το πρώτο πρόβλημα το δημιουργούν πειρατικές ομάδες οι οποίες αρχίζουν να αρπάζουν πλοία με ανησυχητικό ρυθμό. Ο δυτικός κόσμος κάνει υπομονή αλλά κάποια στιγμή οι πειρατές φτάνουν μέχρι τα ανοικτά του Σουέζ και καταλαμβάνουν ένα πλήρες τάνκερ της Exxon. Οι μεγάλες εταιρείες αντιδρούν και πιέζουν τις κυβερνήσεις του για δράση απαιτώντας τον ασφαλή αποκλεισμού του Αιγαίου και τη διασφάλιση της ναυσιμπλοΐας. Οι μεγάλοι της Δύσης συσκέπτονται και αποφασίζουν πως οι ιδανικές για τη δουλειά είναι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Ζητούν να μάθουν τι ζητά η Ελλάδα για να αναλάβει αυτό το ρόλο και οι έλληνες πολιτικοί σε μία σπάνια στιγμή νηφαλιότητας, ίσως επειδή οι πιθανότητες κέρδους ήταν μηδενικές, πετάνε το μπαλάκι στους στρατιωτικούς. Οι στρατιωτικοί, με τον μεγάλο αντίπαλο σε αποσύνθεση, δεν έχουν τη διάθεση να θυσιάσουν ζωές, οπότε ζητούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη για επιτήρηση και επιθετική αναγνώριση παντός καιρού πάνω από το Αιγαίο.
Ετσι τα MQ-1 Predator, οπλισμένα με τους φονικούς για τα πλοία [wiki=]AGM-114[/wiki]N με κεφαλές FAE ([wiki=]fuel-air explosive[/wiki]) φτάνουν στα χέρια της HAF. Αποφασισμένοι να κάνουν τη δουλειά σωστά και μη έχοντας παράλογες πιέσεις από την πολιτική ηγεσία οι στρατιωτικοί κυρήσσουν διαγωνισμό για την καλύτερη παραλλαγή στον οποίο λαμβάνουν μέρος εκατοντάδες μοντελιστές. Το διαγωνισμό κερδίζει ένας εύσωμος μοντελιστής που ασχολείται με υπολογιστές και σε λίγες εβδομάδες τα MQ-1 αρχίζουν να περιπολούν στο Αιγαίο, κάτι το οποίο συνεχίζουν να κάνουν με εξαιρετική επιτυχία αφού κανένα πλοίο δεν μπορεί πλέον να διαφύγει της προσοχής τους χωρίς να δεχτεί τα πυρά τους, άσχετα αν είναι μέρα ή νύχτα και κάτω από οποιοδήποτε καιρό. Μια νέα κατηγορία πιλότων κάνει την εμφάνισή της, οι "πιλότοι της πολυθρόνας" και μερικοί από αυτούς φέρουν στον ώμο έως και εφτά σιλουέττες πλοίων που μαρτυρούν ανάλογες επιτυχίες. Παρακινημένη από την επιτυχία η EA αποφασίζει να βγάλει το MQ-1 σε παιχνίδι για PC και X-Box και το Holywοod ετοιμάζει ταινίες με το ίδιο θέμα.
Ας προσγειωθούμε...Λοιπόν το Σάββατο στον Καλφάκη είδα το μοντελάκι της Italeri και το άκρως προβληματικό μυαλό μου αποφάσισε πως ήταν κάτι γρήγορο και ιδανικό για ελληνικό θέμα, αν και φανταστικό. Η παραπάνω ιστορία κούμπωσε στην κεφάλα μου αμέσως, το αγόρασα και το ξεκίνησα Κυριακή.
Κατ' αρχήν μην ψαρώνεται με το λογότυπο Italeri στο κουτί, εντός υπάρχει το παρακάτω χαρτάκι. Της παγκοσμιοποίησης το κάγκελο!
Πάντως η συσκευασία ήταν προσεγμένη και κάποιες αντένες επικοινωνίες ήταν καλυμμένες με χαρτόνι για να μην σπάσουν
Η συναρμολόγηση με λιγότερα από 20 κομμάτια ήταν παιχνιδάκι και η εφαμρογή πολύ καλή. Λίγος υφρός στόκος μπήκες στη ρίζα των πτερύγων και τρίφτηκε με μπατονέττα και οινόπνευμα.
Με φύλλο πλαστικού φτιάχτηκαν οι φορείς για τους Hellfire και το επόμενο ερώτημα ήταν...
...πόσες κίτρινες ρίγες έχουν οι Hellfire; Διαλέγετε και παίρνετε, έχω φωτό με μία, με δύο και με τρεις. Κατέληξα στις δύο, οι πύραυλοι βάτηκαν με κίτρινο Humbrol 154, μασκαρίστηκαν και μετά περάστηκαν olive drab Humvrol 155.
Και μετά η υπερπαραλλαγή με Humbrol 127 και free hand Humbrol 128. Για να σπάσει λίγο η μουντάδα έκανα τις άκρες των πίσω πτερυγίων κίτρινες. Παρκετίνη και πάμε στο Corel για τα σήματα...
...τα οποία είναι τα νέα low-vis που υιοθέτηση η HAF από το 2010 (what if δεν είναι; ότι γουστάρω κάνω και λέω
). Τυπώθηκαν σε χαρτί από την Αργυρούπολη και αν και με το βελτιωτικό της Gunze παίρνουν μια όψη που σε τρομάζει, τελικά στρώνουν πολύ όμορφα.
Και φτάσαμε εδώ. Η βάση θα χαραχθεί στις κάθετες γραμμές για να γίνει πίστα αεροδρομίου.
Ερωτήσεις:
- Τι χρώμα είναι η πίστα; Το Humbrol 64 κάνει ή κάτι σε πιο σκούρο;
- Θα φτιάξω ένα τραπέζι με ένα laptop επάνω και χαρτιά και χάρτες. Θέλω να φτιάξω και μία γεννήτρια για να γεμίσω λίγο το κενό. Φωτογραφίες; Παρακαλώ κάτι απλό, είμαι και κουλός.
- Αλλα αξεσουάρ που μπορώ να προσθέσω. Σκέφτομαι για πυροσβεστήρες, ιδέες;
Αν έχετε φτάσει μέχρι εδώ σας ευχαριστώ για την υπομονή σας μαζύ μου και τις τρελοϊστορίες μου
