Η ιστορία του συγκεκριμένου μοντέλου ξεκινάει γύρω στις αρχές του 2003, όταν σε μια στιγμή μοντελιστικού παροξυσμού, που οφείλεται στο σύνδρομο στέρησης που προκαλεί η περιστασιακή ενασχόληση με το χόμπι μας, αγοράστηκε από το τρίγωνο μαζί με το F-84 που φαίνεται στην φωτογραφία και κατασκευάστηκαν και τα 2 μέσα σε 2 εβδομάδες κακήν κακός με σκοπό το ξεχαρμάνιασμα. Όπως βλέπεται δεν με απασχόλησε ιδιαίτερα η ιστορική τεκμηρίωση των μοντέλων (αυτό το κουσούρι ακόμα το έχω
) .
Τα μοντέλα μιας και ήταν τα καλύτερα που είχα φτιάξει μέχρι τότε μπήκαν σε περίοπτη θέση στο σπίτι μέχρι που οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με ανάγκασαν να μετακομίσω στο εξωτερικό, οπότε μοιραία αποθηκευτήκαν σε μία κούτα όπου και παρέμειναν μέχρι φέτος το καλοκαίρι που τα ανακάλυψα ξανά ξεκαθαρίζοντας παλιά πράγματα. Βέβαια η κατάσταση τους δεν ήταν και η καλύτερη μιας και μερικά κομμάτια λείπανε ή είχαν σπάσει.
Σκεφτόμενος ότι αφού είχαν αντέξει τόσο και ήταν κρίμα να τα πετάξω έβαλα ένα ιδιότυπο στοίχημα με τον εαυτό μου , αποφάσισα να κάνω reset το 104 να το πάρω μαζί μου και να προσπαθήσω να το ανακατασκευάσω κολλώντας τα σπασμένα κομμάτια και αντικαθιστώντας ότι μπορούσα με σκοπό να το φέρω σε κατάσταση έτοιμο για βάψιμο με όσο το δυνατόν λιγότερη προεργασία ( σε περίπτωση αποτυχίας της επιχείρησης δεν θα με πολυένοιαζε μιας και ο σκοτωμένος δεν ξανασκοτωνεται). Το reset έγινε με απόλυτη επιτυχία, και το μοντέλο πακεταρίστηκε με τρόπο που να μην πιάνει πολύ χώρο στην βαλίτσα (ναι ταξίδεψε από Ελλάδα για Αμερική μέσω Φρανκφούρτης μέσα σε μια βαλίτσα
) δεδομένου ότι σε τέτοια ταξίδια ο χώρος είναι πολύτιμος. Βέβαια πριν πακεταριστεί αφαιρέθηκαν αρκετά από τα ευαίσθητα κομμάτια ή τέλος πάντων αυτά που έκρινα ότι κινδυνεύουν και μπήκαν σε ένα μικρό κουτάκι.
Οι απώλειες της μεταφοράς, πέρα από την βαλίτσα που μου την σπάσανε οι αγροίκοι
, ήταν η αποκόλληση των δεξαμενών από τα ακροπτερύγια και το σπάσιμο ενός από τα σκέλη του συστήματος προσγείωσης (μικρό το κακό).
Αφού αποκαταστάθηκαν τα κομμάτια που είχαν σπάσει ή ξεκολλήσει, χωρίς να τρίψω ή να στοκάρω, είπαμε χωρίς πολλά πολλά, πέρασα στο επόμενο στάδιο που είναι το βάψιμο. Εν τω μεταξύ βρέθηκε και το κάθισμα το οποίο έλειπε και που μου παραχώρησε ο
χάρης του οποίου το στοκ θα το ζήλευαν πολλά μαγαζία του τριγώνου (
σε ευχαριστώ πολύ φίλε 
), στο οποίο μπήκαν ζώνες eduard για να δείξει λίγο καλύτερα.
Τέλος πάντων για να μην σας κουράζω άλλο αποφάσισα ότι το ήθελα τρίχρωμο και με οδηγό την καρτέλα της Icarus κατέληξα σε αυτό που βλέπετε παρακάτω. Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα όχι γιατί είναι κατασκευαστικά άρτιο αφού του λείπουμε κομμάτια, αλλά γιατί κέρδισα το στοίχημα που έβαλα με τον εαυτό μου. Του χρόνου σειρά έχει το F-84.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας
.
