Ας μου επιτρεψει ο αγαπητος φιλος Γκοντογκ να του θημησω οως εχει κανει αλλη μια ανλυτικη περιγραφη της διαδικασιας σε ενα αλο τοπικ πρι απο καιρο και μπορεις να καληφθεις ανετα και με αυτη.
http://www.modelclub.gr/forums/index.php?topic=2770.15
Οταν έγραψα το παραπάνω post δεν είχα ψηφιακή μηχανή και ως εκ τούτου δεν έβαλα φωτογραφίες. Είπα λοιπόν να το εμπλουτίσω μήπως και βοηθήσω κανένα συνάδελφο. Δεν θα ήθελα να σταθείτε στη μετριότατη ποιότητα των μοντέλων και στα λάθη τα οποία κάνουν μπαμ κάποιες φορές, σκοπός είναι να δείτε την τεχνική που είναι πραγματικά πολύ εύκολη.
Τα συρματόσκοινα είναι αναπόσταστο μέρος των περισσοτέρων διπλάνων. Αρχικά δεν ήταν τίποτα άλλο από απλά λεπτά συρματόσκοινα, στη συνέχεια όμως υπήρξαν περιπτώσεις όπου χρησιμοποιήθηκαν ειδικής κατασκευής όπως πχ αυτά του Swordfish τα οποία είχαν διατομή αεροτομής και ειδική φορά τοποθέτησης ώστε να μειώνεται κατά το δυνατό η οπισθέλκουσα. Σε τέτοιες περιπτώσεις η κλωστή δε βοηθά, ειδικά στην 1/48, και πρέπει να καταφύγουμε στη λύση ενός βελτιωτικού. Ολα όσα θα πούμε παρακάτω είναι τέλεια για την 1/72 και αποδεκτά για την 1/48, για μεγαλύτερες κλίμακες τα πράγματα ζορίζουν γιατί τα τμήματα ενός συρματόσκοινου είναι απλέον διακριτά και απαιτείται τρελλή δουλειά για να κατασκευαστούν.
Λοιπόν τα υλικά που χρειαζόμαστε:
Κυανοακρυλική λεπτόρευστη, μαύρη πλαστική κλωστή για επιδιόρθωση καλτσόν και λαβίδα. Ειδικά η λαβίδα πρέπει από τη μέσα πλευρά να έχει οδοντώσεις γιατί αν είναι επίπεδη θα είναι δύσκολο να συγκρατεί την κλωστή.
Καλό θα ήταν να έχετε και ένα μοντέλο
όπως το DH4 της Aifix με ημερομηνία καλουπιού 1962
Πάμε, βήμα πρώτο. Η κλωστή ως έχει είναι πολύ γυαλιστερή και αν και μαύρη είναι σχεδόν αόρατη. Σίγουρα δεν θα ήταν καλό για τα νεύρα μας να περάσουμε ΟΛΑ τα σκοινάκια μόνο για να ανακαλύψουμε στο τέλος πως δεν φαίνονται. Επίσης όντας λεία δεν συνεργάζεται πολύ καλά με την κυανοακρυλική οπότε πρέπει να την βάψουμε. Για το λόγο αυτό χρησιμοποιώ ένα τελάρο από sprue στο οποίο τυλίγω αρκετές φορές ένα συνεχόμενο μήκος κλωστής με απόσταση 0.5cm ανάμεσα στις σπείρες. Στη συνέχεια τη βάψω με τον αερογράφο με black (Humbrol 33) ή steel (Humbron 27003). Το χρώμα πρέπει να είναι σμάλτου, αλλιώς δεν "πιάνει" καλά και κατά προτίμηση ματ γιατί βοηθάει στην κόλληση με superglue. Στέγνωμα για τουλάχιστον 1 ώρα και μετά τυλίγω τη βαμμένη κλωστή σε ένα μασούρι από χαρτοπετσέτα.
Στη συνέχεια αφού βάψω και κολλήσω τα σήματα, και πρωτού κολήσω την άνω πτέρυγα και τα ενδιάμεσα στηλίδια στήριξης, περνάω μία παρκετίνη γιατί το μοντέλο θα υποστεί πολύ "πιάσιμο" και την αφήνω να στεγνώσει για 1 μέρα. Μετά με ψιλό τρυπανάκι ανοίγω όλες τις τρύπες από τις οποίες θα περάσει η κλωστή. Για τρυπανάκι χρησιμοποιώ το ψιλότερο που έχει το σετ της Tamiya, αλλά υπάρχουν και 0.4mm έως 0.8mm στα μαγαζιά στην οδό Αθηνάς. Στο 0.4 μπορώ να περάσω από την τρύπα μέχρι κει 4 κλωστές. Να τονίσω πως απαιτείτε μελέτη των οδηγιών και σχετικών φωτογραφιών και αν έχω ήδη αποφασίσει πόσα και ποια σκοινάκια θα περάσω. Τώρα τις τρύπες τις χωρίζω σε δύο κατηγορίες, τις διαμπερείς:
και τις τυφλές:
Επίσης αν έχω αποφασίσει να περάσω και τα σκοινιά ελέγχου των επιφανειών ελέγχου, τότε πρέπει να έχω ήδη τοποθετήσει τα control horns πάνω στα οποία θα κολληθούν τα σκοινάκια.
Πάμε τώρα στην τοποθέτηση. Απαραίτητες προϋποθέσεις:
- Άπουσία συζύγου. Πείτε της να πάει στο Χόντο, αξίζει τον κόπο η θυσία
- Πνίξτε τα παιδιά. Με ένα μαξιλάρι δεν θα σας πάρει πάνω από 3 λεπτά το κεφάλι
- Φροντίστε οτι όλα τα υλικά και εργαλεία που χρειάζεστε είναι σε απόσταση τέτοια που μπορείτε να τα φτάσετε.
- Συνειδητοποιήστε πως καλώς ή κακώς έχετε μόνο δύο άνω άκρα και σχεδιάστε τις κινήσεις σας με γνώμονα τον περιορισμό αυτόν.
Κολλάω στηλίδια και άνω πτέρυγα. Στη συνέχεια κόβω ένα μήκος μεσινέζα και ξεκινάω από μία "τυφλή" τρύπα, πχ μία τρύπα στην άτρακτο. Βάζω μέσα την μεσινέζα και με ένα τεντωμένο sprue τοποθετώ λίγο κυανοακρυλική (λεπτόρευστη). Η κόλλα λόγω του τριχοειδούς φαινομένου ([wiki=]capillary effect[/wiki]) μπαίνει μέσα στην τρύπα "αγκαλιάζοντας" την μεσινέζα, ειδικά αν αυτή είναι βαμένη με ματ χρώμα. Περιμένω περίπου 1 λεπτό και στη συνέχεια τραβάω απαλά (ΑΠΑΛΑ!) τη μεσινέζα για να βεβαιωθώ ότι έχει κολλήσει, κάτι που συμβαίνει στο 99,99% των περιπτώσεων. Αν δεν έχει κολήσει τότε περιμένω κι άλλο! Εδώ ένα υλικό ανάλογο του zip kicker μπορεί να επιταχύνει σημαντικά τη διαδικασία και να μειώσεις τις αστοχίες όπως ξεκολλήματα.
Η συνέχεια είναι απλή. Περνάω την άλλη άκρη (ΠΑΝΤΑ υπάρχει άλλη άκρη, έτσι δεν είναι
) κάνοντας κάτι σαν κέντημα μέχρι να φτάσω σε κάποιο σημείο που δεν μπορώ να συνεχίσω. Φροντίζω να ΜΗΝ καταλήξω σε σημείο που η τελευταία τρύπα να είνα τυφλή! Κολλάω με κυανοακρυλική, κόβω και συνεχίζω με νέο μήκος κλωστής. Οπώς θα δείτε στην παρακάτω φωτό η πράσινη γραμμή είναι ένα μήκος το οποίο ξεκινά από μία τυφλή τρύπα στην άτρακτο και καταλήσει στο στυλίδιο μπροστά από τον πιλότο.
Στην επόμενη φωτογραφία το μήκος με το πράσινο χρώμα πρακτικά τελειώνει ΟΛΟ το rigging για την αριστερή πτέρυγα! Θα μου πείτε πως υπάρχει σοβαρό λάθος και στα μεσαία στυλίδια της πτέρυγας τα σκοινιά θα έπρεπε να διασταυρώνονται ανάμεσα στα στυλίδια (σας το είπα την ποιότητα) αλλά και πάλι με 2 μόνο μήκη μπορείς να φτιάξεις όλα τα απαραίτητα για την πτέρυγα.
Πρέπει πάντα να σκέφτεστε πως με ένα μήκος θα καλύψετε τις περισσότερες τρύπες. Στις επόμενες φωτογραφίες τα control cables για τα ailerons του DH4 είναι ένα μήκος το καθένα ασχέτως αν οπτικά δίνουν την εικόνα 5 διαφορετικών το καθένα.
Και ιδού μία περίπτωση μου έφτασα την τεχνική στα άκρα, βοηθούντος και του μοντέλου. ΟΛΑ τα σκοινάκια και στις δύο πτέρυγες του Maurane Saulnier N είναι μόλις δύο μήκη κλωστής!
Ενα σημείο που πρέπει να μην ξεχάσετε είναι το σύστημα προσγείωσης στο οποίο πολλές φορές υπήρχαν σκοινάκια. Εχω δει φοβερά μοντέλα στα οποία το σύστημα προσγείωσης δείχνει γυμνό, οπότε δώστε του λίγη προσοχή. Προσέξτε επίσης το πίσω σκέλος προσγείωσης, σε πολλές περιπτώσεις ήταν ορατό ολόκληρο σύστημα ελέγχου με σκοινιά, όπως πχ στο DH2.
Τώρα καλό θα ήταν να βρείτε φωτογραφίες του αεροπλάνου που φτιάχνεται, συνήθως οι εταιρείες παραβλέπουν στις οδηγίες τους σημαντικά τμήματα από τη δομή των σκοινιών του αεροπλάνου όπως πχ τη δομή στήριξης στο πάνω μέρος της πτέρυγας του RE-8 της Airfix ή τα πολλά control cables στην ουρά του Maurane της Toko.
Και με όλο το θάρρος, κάποιες συμβουλές:
- Μην πολυπιάνετε με τα χέρια τη μεσινέζα, το λίπος του δέρματος κάθετε πάνω της, ειδικά αν είναι βαμένη με ματ χρώμα, και ύστερα δεν κολλάει καλά με την κυανοακρυλική.
- ΠΡΟΣΟΧΗ με την κυανοακρυλική. Είναι παραπροϊόν έρευνας για τη συρραφή πληγών με κόλλα, οπότε κολάει στο δέρμα σα διάβολος!
- Για το κόψιμο της μεσινέζας χρησιμοποιήστε καινούργια λεπίδα, μη σας πιάσει η τσιγκουνιά τώρα γιατί θα το μετανιώσετε.
- Υστερα από 3 ώρες rigging, ακόμα και το ένστικτο της αυτοσυντήρησης πάει περίπατο, οπότε εκ νέου ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΟΧΗ με τα εργαλεία κοπής και την κόλα!
- Αν δεν σας "τεντώσει" σωστά η κλωστή, μπορείτε να την τεντώσετε πλησιάζοντας την κάφτρα ενός τσιγάρου ή ένα κολλητήρι. Προσοχή μόνο μην τεντώσετε την κλωστή και λιώσετε το μοντέλο.
- Στα διπλάνα 99% το cockpit είνα ορθάνοικτο και διακρίνετε καλά. Βάλτε του λίγη λεπτομέρεια, όχι τρομερά πράγματα, δεν είναι F-14, ίσα για να τραβάει το μάτι.
Αν σας πιάσει να αρχίσετε, μην ξεκινήσετε με εκείνο το Staaken ή το Felixstow που σας γυάλισε! Πάρτε ένα Fokker D.VII...
...που τα μόνα σκοινάκαι που έχει είναι αυτά.
Επίσης πολύ καλό στην 72 είναι το Sopwith Pup της Airfix, με πολύ καλή λεπτομέρεια και άπειρες παραλλαγές, από το κλασιικό PC10 μέχρι παλαβές καταστάσεις τύπου σκακιέρα ή την παρακάτω
Απλά είναι και τα Roland C, ειδικά το 48άρι της Eduard είναι εξαιρετικό αλλά και το 72άρι της Heller είναι απλό και καλό. Επίσης το Fokker Dr.I, ειδικά αυτό της Revell στην 1/72, είναι καλό για αρχή και έχει ελάχιστο rigging.
Αυτά τα ολίγα. Ελπίζω να βοήθησαν.
