Τα καλντιρίμια αυτού του είδους αποτελούνται απο ενα τύπο γρανίτη που ονομάζεται "σιδηροπυρηνίτης" και είναι παρακαλώ σκληρότητας 9,8 πιο σκληρός και ανθεκτικός απο το μπετόν

Είναι κατάμαυρος πίσσα μέχρι την "καρδιά" του, δεν σπάει ούτε κομματιάζεται αλλά λόγω τριβής και καιρικών φαινομένων λιανεύεται σε σχήμα οβάλ σαν πατάτα και γυαλίζει. Πολλοί απο αυτούς αποκτούν ίριδες πράσινου χρώμματος σαν την γάνα του σίδηρου μιας και οξειδώνονται τα σημεία με μεγάλη συγκέντρωση σιδήρου. Ενα σημαντικό είναι οτι δεν υπάρχουν αρμοί στέρεοι αλλά άμμο

Βασικά πρώτα κάνουν ενα υπόστρωμμα με τσιμέντο και έπειτα ρίχνουν ενα πολύ λεπτό στρώμμα άμμου για να απορροφούνται οι κραδασμοί, τέλος αφού τοποθετήσουν τις πέτρες με ματσόλα ρίχνουν την άμμο ανάμεσα στους αρμούς. Την άμμο που περισσεύει την σκουπίζουν και αμέσως ραντίζουν με νερό όλο το πλακόστρωτο ώστε να "κάτσουν" άμμος και πέτρες.....όπου χρειάζεται ξαναπροσθέτουν άμμο.....Αν ραγίσει το τσιμέντο απο κάτω τότε "ρουφιέται" όλο το σύστημα και κάνει κρατήρα

Σε μερικά μέρη λόγω αλλαγής σύστασης του γρανίτη αλλάζουν και οι μορφές του...π.χ. στο Ηνωμένο Βασίλειο χρησιμοποιούν πολύ "ανθρακοπυρίτη" λόγω μεγάλης συγκέντρωσης άνθρακα (κάρβουνου) στο υπέδαφος, ενώ στην Αυστρία υπάρχει πολύ βωξίτης αλλά και σίδηρος γιαυτό και οι γρανίτες "παίρνουν" ίριδες πράσινες και χαλκοκόκκινες (δείτε λίγο τα πλακίδια στην σκεπή του Αγίου Στέφανου)......
sorry για το spam
