Αυτό το οποίο όμως με ενόχλησε και συγχωρεσε με Δημήτρη, είναι το δημόσιο ξεφώνημα που μου φέρνει κάτι σε λιθοβολισμό.. Δεν το θεωρώ σωστό να προσβάλει κανείς τον άλλον δημόσια, ενα pm με το σωστό νόημα της άποψης είναι αρκετό για να καταλάβει ο άλλος αν εχει κάνει λάθος ή οχι και εντέλει να του δωσεις την ευκαιρία να διορθώσει. Η κοινωνία μας διακατέχεται απο την άπειρη αγένιεα και σκληρότητα, ας μην φτάσει και εδώ μέσα.
Προσωπικά τουλάχιστον, διαφωνώ. Και θα εξηγήσω το γιατί. Πιστεύω πως ο δημιουργικός μοντελισμός αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης και ικανοποίησης μέσω της προσωπικής εμπλοκής με την κατασκευή ενός μοντέλου. Επίσης η επίδειξη των μοντέλων κάνει τον κατασκευαστή να βελτιώνεται μέσω των κρίσεων που δέχετε και να προσφέρει τις γνώσεις του σε άλλους. Μάλιστα στον τομέα αυτό το internet έχει κάνει θαύματα και έχει προωθήσει σημαντικά τον δημιουργικό μοντελισμό. Είναι ένα χόμπυ η ατμόσφαιρα του οποίου έγινε από μοναχική, ομαδική και προσφέρει χαλάρωση και διασκέδαση. Προσοχή όμως, δεν έχει να κάνει με τη συλλογή και επίδειξη μοντέλων τρίτων αλλά με την κατασκευή. Πάντα στο χώρο μας, όταν βλέπεις κάποιον να δείχνει ένα μοντέλο θεωρείς αυτονόητα πως το έχει κατασκευάσει. Ακόμα και αν είναι κατ' έθιμο αυτή η παραδοχή, είναι τόσο ισχυρή που ΠΟΤΕ κανείς δε με έχει ρωτήσει αν το μοντέλο που βγάζω από του κουτί είναι δικιά μου κατασκευή ή όχι.
Ξέρετε πόσο εύκολα μπορεί να χαλάσει αυτό; Ξέρετε πόσο εύκολα μπορείτε να βγάζετε από το κουτί ένα μοντέλο για το οποίο είστε τρομερά υπερήφανοι για να αντιμετωπίσετε τα σκεπτικά, έως περιγελαστικά, βλέματα της υπόλοιπης μοντελοπαρέας; Ακούστε λοιπόν:
Μου παραγγέλνει κάποιος ένα Β-17 στην 72 και μου λέει μην δείξεις τίποτα πουθενά από την κατασκευή και πάρε 200EUR. Εγώ λέω ΟΚ, το φτιάχνω και ο τύπος γίνεται συχνός μου πελάτης και καλό χαρτζιλίκι. Και πάω στην έκθεση και το βλέπω το Β-17 φάτσα κάρτα με το χρυσό. Αν μιλήσω πρέπει να έχω αποδεικτικά στοιχεία, αν τα έχω και τα βγάλω στη φόρα χάνω τα φράγκα που μπορεί να τα έχω ανάγκη. Ετσι κάποιος ξύπνιος έχει τη δυνατότητα να βολευτεί μια χαρά χωρίς να έχει πιάσει πινέλο ποτέ στα χέρια του. Και αν βρει τύπους να του τα φτιάχνουν στο εξωτερικό ακόμα καλύτερα, οι πιθανότητες να πιαστεί είναι πρακτικά μηδενικές, ειδικά αν δεν ψωνίζει από "βιτρίνα". Το μόνο που χρειάζεται είναι προσεκτική επιλογή κατασκευαστών, λίγο οργάνωση και θράσος, το οποίο ούτως ή άλλως περισσεύει σε τέτοιες περιπτώσεις. Αρα δεν είναι και τίποτα το τρομερό. Λεφτά και λίγο μυαλό και ιδού ο Verliden της Ελλάδας. Και επειδή ακριβώς είναι τόσο εύκολο πρέπει πιστεύω να πέφτει ο πέλεκυς και μάλιστα βαριά! Και μάλιστα δημοσία για να το ξανασκεφτεί ο επόμενος που θα αποφασίσει να παίξει το ίδιο παιχνίδι.
