Με την έναρξη κατά το Β ΠΠ των πολεμικών επιχειρήσεων στον Ειρηνικό, οι ιαπωνικές αεροπορικές δυνάμεις, στρατού και ναυτικού, σάρωσαν τα πάντα στο πέρασμά τους. Αμερικανοί, άγγλοι, ολλανδοί και γάλλοι πιλότοι πέθαιναν κατά εκατοντάδες προσπαθώντας να αναχαιτίσουν τα απίστευτα ευέλικτα A6M και Ki-43, χωρίς πρακτικά καμμία επιτυχία. Την ίδια όμως χρονική περίοδο μία μονάδα 100 αμερικανών πιλότων πέτυχε απίστευτες νίκες απέναντι στους ιάπωνες, καταρρίπτοντας 21 εχθρικά αεροσκάφη για κάθε δική της απώλεια! Οι πιλότοι αυτοί, πολλοί χωρίς προηγούμενη εμπειρία σε μαχητικά και αρκετοί εξ αυτών με εμπειρία στην πτήση αερακάτων και μόνο
, προέρχονταν από τις ίδιες σχολές εκπαίδευσης με τους συναδέλφους τους που υπέστησαν σφαγές πάνω από τις Φιλιππίνες και την Ιάβα. Η μεγάλη διαφορά ήταν στη χρήση των σωστών τακτικών και στην εκμετάλλευση στο έπακρο των δυνατών σημείων του αεροπλάνου που είχαν στη διάθεσή τους. Απέδειξαν περίτρανα ακόμα μία φορά οτι κανένα οπλικό σύστημα δεν είναι ικανό να εξασφαλίσει από μόνο του τη νίκη αν δε συνοδεύεται από το σωστό τρόπο χρήσης και οι εμπειρίες τους μεταδόθηκαν σα γνώση σε όλες τις αεροπορικές δυνάμεις των συμμάχων. Ετσι τα ίδια αυτά P-40 που έδειχναν απελπιστικά απαρχαιωμένα στις αρχές του 1942, σφάγιασαν τους ιάπωνες πάνω από την Νέα Γουινέα μόλις ένα χρόνο μετά. Η μονάδα αυτή, επισήμως γνωστή σαν 1st American Volunteer Group, έμειναν στην ιστορία σαν «Ιπτάμενοι τίγρεις» (Flying tigers), έδωσε ελπίδα σε μία περίοδο που οι σύμμαχοι κατρακυλούσαν από την μία ήττα στην άλλη και έδειξε οτι οι ιάπωνες στον αέρα όχι μόνο απείχαν πολύ από του να είναι αήττητοι, αλλά επίσης είχαν πολλά σοβαρά προβλήματα με τα αεροσκάφη και τις τακτικές που χρησιμοποιούσαν.
Το 1st American Volunteer Group ήταν αποτέλεσμα μιας απελπιστικής και επικίνδυνης κατάστασης. Η Ιαπωνία ήταν πρακτικά σε πόλεμο με την Κίνα μετά το Marco Polo Bridge Incident στις 07/07/1937. Ο πόλεμος αυτός ήταν από τους πλεόν αιματηρούς της ιστορίας και οι κινέζοι άμαχοι υπέφεραν τα πάνδεινα από τους ιάπωνες κατακτητές. Οι ΗΠΑ και η Αγγλία, στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με την Ιαπωνία, έσπευσαν να εφοδιάσουν τις δυνάμεις της Κίνας με όπλα και εφόδια αλλά στις αρχές του 1940 οι κινέζοι είχαν περιέλθει σε δυσμενέστατη στρατηγική θέση και ο μόνος δρόμος εφοδιασμού ήταν ο διαβόητος Burma road, ένα φιδογυριστό λασπωμένο μονοπάτι το οποίο θυμίζει ειδική διαδρομή αγώνα αντοχής αυτοκινήτων και όχι δρόμο από τον οποίο θα έπρεπε να περάσουν εφόδια για ένα στρατο. Ο δρόμος περνά μέσα από εδάφη που ελέγχουν οι άγγλοι και οι ιάπωνες πιέζουν στο διπλωματικό πεδίο και επιτυγχάνουν να αναγκάσουν τους άγγλους να κλείσουν το δρόμο. Οι κινέζοι πέφτουν σε απελπισία αλλά λίγο μετά ο Τσώρτσιλ ξανανοίγει το δρόμο, μία απόφαση η οποία θα συνδέσει άρρηκτα τα βρετανικά συμφέροντα αλλά και το μέλλον της Αγγλίας στην περιοχή με τις ΗΠΑ.
Ενα τμήμα του διαβόητου Burma road. Δε μπορώ να φανταστώ πως γινόταν όταν έβρεχε...
Το προσωρινό κλείσιμο του δρόμου έδειξε το εύθραστο της κατάστασης και οι κινέζοι άρχισαν να πιέζουν τους αμερικανούς για πιο δραστικά μέτρα ανεφοδιασμού τους. Αποφασίζεται η αποστολή μίας αεροπορικής μονάδας υπό τη διοίκηση του Lt. Gen. Claire Lee Chennault, πρώην αξιωματικού του US Army Air Corps και νυν συμβούλου επί αεροπορικών θεμάτων του Chiang Kai-sek. Αλλά οι νόμοι οι οποίοι διέπουν την αμερικανικοί ουδετερότητα απαγορεύουν άμεση εμπλοκή στρατιωτικού προσωπικού των ΗΠΑ οπότε ο πρόεδρος Roosevelt υπογράφει μία μυστική διαταγή στις 23/12/1940, για τη δημιουργία μίας αεροπορικής μονάδας με αμερικανικό προσωπικό σαν μέρος της θυγατρικής της Curtiss, Central Manufacturing Company (CAMCO). Η CAMCO συναρμολογεί και συντηρεί αεροσκάφη για την κυβέρνηση της Εθνικιστικής Κίνας από το 1933 και διαθέτει εγκαταστάσεις στο Loiwing της Κίνας, κοντά στο τέρμα του Burma road. 100 αμερικανοί πιλότοι θα αποστρατεύονταν και θα πήγαιναν στην Κίνα σαν υπάλληλοι της CAMCO με μονοετές συμβόλαιο, μαζύ με το ανάλογο προσωπικό εδάφους. Ειδική τροποποίηση στον στρατιωτικό κανονισμό τους επέτρεπε με τη λήξη του συμβολαίου τους να επιστρέψουν στον αμερικανικό στρατό χωρίς απώλειες σε συντάξιμα έτη και βαθμολογική πρόοδο. Για να καλυφθεί το όλο εγχείρημα οικονομικά ιδρύθηκε η εταιρεία φάντασμα China Defense Supplies και μέσω αυτής απορροφούνταν τα απαιτούμενα κεφάλαια. Οι μισθοί που προσέφερε η CAMCO ήτaν απλά εξωφρενικοί. Ενας πιλότος της USAAF είχε τότε μηνιαίο εισόδημα για υπηρεσία εκτός ΗΠΑ 375 USD. Η CAMCO έδινε στους πιλότους 600 USD, στους flight leaders 675 USD και στους squadron leaders 750 USD. Τέλος υπήρχε η υπόσχεση πληρωμής 500 USD για κάθε κατεστραμένο αεροσκάφος του αντιπάλου, μία υπόσχεση η οποία ερχόταν δια στόματος της Madame Chiang Kai-shek. Οι πιλότοι προήλθαν από όλα σχεδόν τα σώματα του στρατού των ΗΠΑ που διέθεταν αεροσκάφη και μερικοί από αυτούς δεν είχαν ξαναπετάξει με καταδιωκτικό.
Τα αεροσκάφη τους, Curtiss P-40C, βγήκαν από τις γραμμές παραγωγής της Curtiss από διάφορες παραγγελίες και batches παραγωγής. Οι πρώτοι πιλότοι και προσωπικό εδάφους έφθασαν στην Rangoon στον Μάϊο του 1941 και αμέσως άρχισαν τα προβλήματα. Τα αεροσκάφη προέρχονταν από πολές διαφορετικές σειρές και παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές μεταξύ τους. Αν και η επίσιμη ονομασία τους ήταν P-40C, όλα ήταν κάτι μεταξύ μονtέλου B και C. Μερικά έφεραν αγγλικό εξοπλισμό και όργανα και ξεχώριζαν λόγω διαφορετικού σωλήνα pitot, κανένα δεν μπορούσε να φέρει εξωτερική απορριπτόμενη δεξαμενή καυσίμου που έφεραν τα C, κάποια δεν είχαν εγκατεστημένη τη θωράκιση και μερικά είχαν τη μανέτα του κινητήρα συνδεδεμένη ανάποδα κατά τα γαλλικά πρότυπα της εποχής! Τέλος κανένα δεν έφερε σκοπευτικό πέρα από το ring and post που βρισκόταν έξω από το cockpit. Οταν η CAMCO αγόρασε γυροσκοπικά οπτικά σκοπευτικά N-3A οι τεχνικοί ανακάλυψαν οτι για να εγκαταστήσουν εντός του cockpit έπρεπε να ανοίξουν τρύπες στο αλεξινέμιο αλλά δεν διέθεταν κανενός είδους εξοπλισμό για τη δουλειά αυτή! Απίστευτες μηχανολογικές πατέντες υλοποιήθηκαν για να μπορέσουν τελικά τα σκοπευτικά να μπουν στη θέση τους και να ρυθμιστούν σωστά, μια δουλειά που κράτησε μέχρι και τα τέλη Οκτωβρίου 1941. Το επόμενο πρόβλημα ήταν ο οπλισμός. Τα δυό πολυβόλα των 0.50in ήταν ήδη εγκατεστημένα από το εργοστάσιο, αλλά έλειπαν τα 4 πολυβόλα των 0.30in στις πτέρυγες. Στάθηκε αδύνατο να βρεθούν αρκετά για όλα τα αεροσκάφη και αγοράστηκε ένας αριθμός από πολυβόλα των 7.92mm, αγνώστου προελεύσεως, πολλά από τα οποία δεν ήταν σχεδιασμένο για αεροπορική χρήση και απαίτησαν μεγάλη προσπάθεια από τους μηχανικούς για να εγκατασταθούν. Και τα προβλήματα ήταν ατελείωτα. Τα αεροσκάφη έφθασαν χωρίς ασυρμάτους και έπρεπε να γίνουν οι απαραίτητες αλλαγές για να εγκαταστήσουν ασυρμάτους RCA 7-H που αγοράστηκαν από την πολιτική αγορά. Οι ζώνες πρόσδεσης των πιλότων ήταν κακής ποιότητας και έπρεπε να αλλαχθούν. Πολλά πολυβόλα των 0.30in της Hi-Standard Company ήταν κακής ποιότητας και παρουσίαζαν συνεχή προβλήματα. Υπήρχε μεγάλη έλλειψη σε ελαστικά και οι μηχανικοί εφάρμοσαν στις ρόδες των P-40 μικρά μεταλλικά ελάσματα έτσι ώστε η ρόδα να αρχίσει να περιστρέφεται από τον αέρα πριν την προσγείωση και να μειώνεται η φθορά του πέλματος του ελαστικού. Ετσι μέσα από μία ατελείωτη σειρά από προβλήματα και εξωφρενικές μερικές φορές λύσεις, 99 P-40 ήταν έτοιμα για μάχη.
Σύντομα όλο ανακάλυψαν οτι ο χειρότερος εχθρός είναι ο καιρός. Το τροπικό κλίμα συνδίαζε πολύ έντονες βροχές που τιw διαδεχόταν έναw καυτόw ήλιος και μετά ξανά βροχή που έκανε τα πάντα λάσπη σε μερικά λεπτά και μετά ξανά ήλιος που έκανε σε ελάχιστο χρόνο τη λάσπη λεπτή σκόνη και ταλαιπωρούσε προσωπικό και εξοπλισμό. Σύμφωνα με μία μαρτυρία:
«...έβρεχε πάρα πολύ κάθε μέρα για εννέα μήνες. Μετά αρχίζαν οι μουσώνες...» 
Ο οπλισμός αν έμενε έστω και μία μέρα ασυντήρητος άρχιζε αμέσως να σκουριάζει, οι μηχανές λειτουργούσαν μόνιμα σε υψηλότερη από το κανονικό θερμοκρασία, τα cockpit των αεροσκαφών έπρεπε να προστατευτούν από τον ήλιο αλλιώς ήταν αδύνατον να μπει μέσα ο πιλότος με τη θερμοκρασία στους 60
oC, η θερμοκρασία την ημέρα πλησίαζε τους 45
oC υπό σκιάν, πριν μπει ο πιλότος στο cockpit έπρεπε να το ελέγξει διεξοδικά για παρουσία εντόμων, σκορπιών και αραχνών μεγέθους γάτας και πολύ σύντομα οι τροπικές ασθένειες έκαναν την εμφάνισή τους. Η ομίχλη μπορούσε να εμφανιστεί χωρίς προειδοποίηση και αποτελούσε άμεσο κίνδυνο για τα αεροσκάφη που ήταν στον αέρα ενώ οι πιλότοι γρήγορα έμαθαν οτι κάθε σύννεφο μπορούσε να κρύβει μία καταιγίδα ικανή να διαλύσει το αεροσκάφους τους εν πτήση.
Το μαντήλι αυτό το έφεραν όλοι οι πιλότοι. Εγραφε στα κινέζικα οτι ο πιλότος ήταν σύμμαχος της Κίνας και οτι έπρεπε να τύχει βοηθείας από πολίτες και στρατιωτικούς.
Και μέσα σε όλα αυτά έπρεπε οι πιλότοι να μάθουν να μάχονται. Από τους 99 τελικά που έφτασαν, μόνο οι 12 είχαν κάποια εμπειρία στο χειρισμό του P-40. Ο Chennault προς στιγμήν απογοητεύτηκε και σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα απέναντι στους υπευθύνους της CAMCO σχετικά με τον τρόπο τον οποίο έγινε η επιλογή. Αλλά δεν ήταν το είδος του ανθρώπου που θα τα παρατούσε εύκολα. Εχοντας παρατηρήσει και καταγράψει με προσοχή τις τακτικές και τις δυνατότητες των ιαπωνικών αεροσκαφών ξεκίνησε ένα εντονότατο πρόγραμμα εκπαίδευσης των πιλότων του. Βασικό στοιχείο του προγράμματος ήταν η κατά το δυνατό μεγαλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων του P-40, των μειονεκτημάτων των ιαπωνικών καταδιωκτικών και η εμπλοκή σε μάχη μόνο υπό δεδομένες ευνοϊκές συνθήκες. O Chennault είχε παρατηρήσει οτι τα ιαπωνικά καταδιωκτικά που αντιμετώπιζαν οι κινέζοι, τα Ki-27 και Ki-43, είχαν ευελιξία μοτοποδηλάτου. Για να πετύχουν αυτό χρησιμοποιούσαν πτέρυγες χαμηλής φόρτισης και τεράστιες επιφάνειες ελέγχου, ιδανικές για να έχει ο πιλότος τον έλεγχο κατά τους ελιγμού σε χαμηλές και μέτριες ταχύτητες. Οταν η ταχύτητα αυξανόταν οι μεγάλες επιφάνειες ελέγχου λειτουργούσαν σαν αερόφρενα, απαιτούσαν τεράστια δύναμη από τον πιλότο και η ευελιξία του αεροπλάνου χανόταν με δραστικούς ρυθμούς όσο η ταχύτητα αυξανόταν. Επίσης, λόγω ελαφράς κατασκευής, και πάλι για να επιτύχουν υψηλή ευελιξία, δεν μπορούσαν να επιταχύνουν γρήγορα σε μία βύθιση. Τέλος η ελαφρά κατασκευή περιόριζε σημαντικά τους ελιγμούς σε υψηλές ταχύτητες και έκανε τα ιαπωνικά αεροσκάφη ευάλωτα ακόμα και στο παραμικρό πλήγμα μάχης. Στο άλλο άκρο αυτής της σχεδιαστικής φιλοσοφίας βρισκόντουσαν τα P-40. Κατασκευασμένα στοιβαρά και ικανά να απορροφούν πλήγματα μάχης, σε ταχύτητες κάτω από 200mph ήταν σαν τούβλα σε σχέση με τους ιάπωνες αντιπάλους τους. Οσο όμως αυξανόταν η ταχύτητα τα P-40 κέρδιζαν σε ευελιξία και από τα 250mph και πάνω είχαν το πλεονέκτημα. Επίσης μπορούσαν σε βύθιση να ξεπεράσουν οποιονδήποτε αντίπαλο και η τελική τους ταχύτητα ήταν σαφώς ανώτερη των ιαπωνικών. Τέλος, και ίσως το σημαντικότερο, είχαν θωράκιση στα ζωτικά σημεία του αεροσκάφους και γύρω από τον πιλότο, αυτοφρασσόμενες δεξαμενές καυσίμου και ισχύ πυρός ικανή να εξαφανίσει από τον ουρανό οτιδήποτε είχαν εκείνη την περίοδο οι ιάπωνες. Ο Chennault προσέφερε ακόμα μία μεγάλη υπηρεσία στην πατρίδα του στέλνοντας μία αναφορά σχετικά με τις δυνατότητες των ιαπωνικών καταδιωκτικών. Η αναφορά αυτή έκανε τον John Smith "Jimmy" Thach των πεζοναυτών να δοκιμάσει τον ελιγμό Thach Weave με τον οποίο οι αμερικανοί από τη Midway και μετά μπορούσαν να αντιμετωπίσουν με επιτυχία τα ιαπωνικά A6M.
Ετσι λοιπόν το υλικό για τη δημιουργία του θρύλου ήταν έτοιμο. Το μόνο που έλειπε ήρθε κυριολεκτικά κατά τύχη όταν οι πιλότοι πρόσεξαν σε μία εφημερίδα φωτογραφίες Spitfires από τη Β. Αφρική όπου στο ρύγχος, το οποίος είχε αποκτήσει μεγάλη επιφάνεια στα πλάγια λόγω του φίλτρου Vokes για την άμμο, υπήρχαν ζωγραφισμένα δόντια καρχαρία. Το P-40 ήταν ιδανικό για τέτοιου είδους nose art και αμέσως όλα τα αεροσκάφη απέκτησαν το χαρακτηριστικό αυτό σημάδι. Οσο για την τακτική αντιμετώπισης των αντιπάλων, οι οδηγίες ήταν απλούστατες:
- Υψος και ταχύτητα είναι ασφάλεια ζωής.
- Επίθεση πάντα σε βύθιση και με υψηλή ταχύτητα.
- Προσβολή του στόχου και μετατροπή της ταχύτητας σε ύψος με απότομο άνοδο που δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν οι αντίπαλοι.
- Επανάληψη του κύκλου όσες φορές οι συνθήκες το επέτρεπαν.
- Σε περίπτωση μη επιτυχίας την πρώτη φορά ΠΟΤΕ δεν έπρεπε να εμπλακούν σε αερομαχία στο οριζόντιο επίπεδο ακολουθώντας τους ελιγμούς του αντιπάλου. Κάτι τέτοιο μείωνε με γρήγορους ρυθμούς την ταχύτητα του P-40 και πολύ γρήγορα ο αντίπαλος ήταν σε θέση βολής. Αν αποτύγχανε η προσβολή, ο πιλότος έπρεπε να κερδίσει ύψος και να επαλανάβει τη διαδικασία.
- Σε περίπτωση που κάποιος «έμπλεκε» πιο πολύ από ότι θα ήθελε, η κάθετη βύθιση ήταν το απόλυτο μέσο διαφυγής αφού κανένα ιαπωνικό αεροσκάφος δεν μπορούσε να ακουλοθήσει το P-40 το οποίο βούλιαζε σαν πέτρα.
- Σε περίπτωση αμφιβολίας ως προς το πόσο ευνοϊκές ήταν οι συνθήκες για επίθεση, τότε ίσχυε ο κανόνας "survive to fight another date".
O Chennault είχε ξεκαθαρίσει στους πιλότους του οτι ήθελε πιλότους που να καταρρίπτουν ιάπωνες και όχι νεκρούς ήρωες για πρωτοσέλιδα εφημερίδων. Και όταν οι πιλότοι του ενεπλάκησαν για πρώτη φορά με τον αντίπαλο στις 20/07/1941 μέχρι και την τελευταία εμπλοκή τους στις 01/07/1942, έβαλαν σε εφαρμογή τους παραπάνω απλούς κανόνες και άρχισαν να καταρρίπτουν με απίστευτους ρυθμούς. Παρά το ότι δρούσαν μόνιμα υστερώντας αριθμητικά, κάποιες φορές μάλιστα απελπιστικά, παρά το ότι ζούσαν σε πρωτόγονες συνθήκες και οι μηχανικοί έκαναν καθημερινά πάλη με το αδύνατο για να κρατήσουν τα αεροσκάφη σε μάχιμη κατάσταση και παρά το οτι οι περισσότεροι δεν ήταν πιλότοι δίωξης, κατάφεραν να καταστρέψουν 297 ιαπωνικά αεροσκάφη με 14 δικές τους απώλειες! Οι τακτικές που χρησιμοποιούσαν επέφεραν σύγχιση στους ιάπωνες και μάλιστα στα υψηλότερα κλιμάκια της ιεραρχίας αφού σε λίγο καιρό η προπαγανδιστική εμπομπή της Tokyo Rose θα τους αποκαλέσει δειλούς με το να αποφεύγουν τη μάχη με βύθιση και θα προκαλέσει την ικανοποιηση των πιλότων όταν η μακρινή φωνή θα ρωτάει μέσα από τα ραδιοκύματα "Why don''t you stay and fight?» δίνοντάς τους την απόλυτη επιβεβαίωση για την ορθότητα των τακτικών τους. Στις 04/07/1942 το 1st AVG απορροφήθηκε από την 14th Air Force και έγινε το 23rd Fighter Group. Τα μονοετή συμβόλαια των πιλότων έληξαν και πολλοί επέλεξαν να επιστρέψουν στις μονάδες στις οποίες ανήκαν. Από τους πιλότους του AVG, στους 7 μήνες που πολέμησαν, 19 έγιναν άσσοι με πάνω από 5 καταρρίψεις:
Robert Neale: 13 καταρρίψεις
David Lee Hill: 10.25 καταρρίψεις
George Burgard: 10 καταρρίψεις
Robert Little: 10 καταρρίψεις
Charles Older: 10 καταρρίψεις
Robert T. Smith: 8.9 καταρρίψεις
William McGarry: 8 καταρρίψεις
Charles Bond: 7 καταρρίψεις
Frank Lawlor: 7 καταρρίψεις
John Newkirk: 7 καταρρίψεις
Robert Hedman: 6 καταρρίψεις
C. Joseph Rosbert: 6 καταρρίψεις
J. Richard Rossi: 6 καταρρίψεις
Robert Prescott: 5.5 καταρρίψεις
Percy Bartelt: 5 καταρρίψεις
William Bartling: 5 καταρρίψεις
Edmund Overend: 5 καταρρίψεις
Robert Sandell: 5 καταρρίψεις
Robert H. Smith: 5 καταρρίψεις
Παρά το ότι οι AVG σα μονάδα έπαψαν να υπάρχουν η προσφορά τους ήταν τεράστια. Εδειξαν οτι με τις σωστές τακτικές οι ιάπωνες είναι εξαιρετικά ευάλωτοι στον αέρα και έκαναν εκατοντάδες πιλότους P-40 να διαβάζουν τις αναφορές μάχης με θρησκευτική ευλάβεια. Οταν τα μαθήματα από τη δράση τους πέρασαν στην εκπαίδευση και στον τρόπο δράσης των αμερικανών και των συμμάχων τους, η αεροπορική υπεροχή των ιαπώνων χάθηκε για πάντα και αυτό που ακολούθησε ήταν μία τεράστια ήττα στο Νότιο Ειρηνικό που ανάγκασε την Ιαπωνία σε ακατάσχετη αιμορραγία. Πάνω από όλα όμως οι Flying tigers έδωσαν ελπίδα και ανύψωσαν το ηθικό σε μία εξαιρετικά δύσκολή περίοδο όπου ο αντίπαλος έμοιαζε αήττητος.
Το μοντέλο
Τα της κατασκευής τα έχετε παρακολουθήσει ήδη. Αυτό που θα προσθέσω είναι οτι με το ματ βερνίκι οι περισσότερες διαφορές τονικότητας που είχα κάνει με τα λάδια χάθηκαν
Ηθικό δίδαγμα, την επόμενη φορά θα κάνω τόνους στο 150% αυτού που θέλω. Και που θα πάει, θα το πετύχω... Επίσης να πω πως δεν άλλαξα τον σωλήνα pitot γιατί το συγκεκριμένο αεροσκάφος δείχνει να έχει αμερικανικού τύπου σωλήνα
Να και το μοντέλο τελειωμένο. Το chipping έγινε με Humbrol 56 και ψιλό πινελάκι.
Extreme scratch build
Το σκέπασμα του συστήματος προσγείωσης είναι από αλουμινόφυλλο, φτιαγμένο από τα χεράκια μου
Τρέμε κόσμε!
Να και το κόκκινο διαβολάκι (θυληκή φιγούρα πάντα!), ένα ακόμα από τα χαρακτηριστικά των Flying tigers.
Στο μέλλον θα ξαναδοκιμάσω κάποια από τα 72άρια της Hobby Boss μιας και το συγκεκριμένο αποτέλεσε μία ευχάριστη έκπληξη.
Αντε και λίγο βιβλιογραφία
[amazon]http://www.amazon.com/American-Volunteer-Colours-Markings-Aircraft/dp/1841762245/ref=sr_11_1?ie=UTF8&qid=1197395912&sr=11-1[/amazon]
[amazon]http://www.amazon.com/P-40-Warhawk-detail-Part-through/dp/1888974141/ref=sr_11_1?ie=UTF8&qid=1197395974&sr=11-1[/amazon]
[amazon]http://www.amazon.com/P-40-Warhawk-Aces-Pacific-Aircraft/dp/1841765368/ref=sr_11_1?ie=UTF8&qid=1197396134&sr=11-1[/amazon]
[amazon]http://www.amazon.com/P-40-Warhawk-Aces-Osprey-Aircraft/dp/184176079X/ref=pd_bbs_sr_1?ie=UTF8&s=books&qid=1197396176&sr=1-1[/amazon]
