Οπως ίσως θα έχετε παρατηρήσει, έχω μία προτίμηση σε θέματα που απαιτούν ιστορικό ψάξιμο, είναι σχετικά ή εντελώς ξεχασμένα και είναι παραμελημένα μοντελιστικά. Ενα από τα πλεόν αγαπημένα μου θέματα είναι η ιστορία και τα αεροσκάφη των "Flying tigers" του Lt. Gen. [wiki=]Claire Lee Chennault[/wiki]. Αποτέλεσαν το 1st [wiki=]American Volunteer Group[/wiki] και πολέμησαν υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες πραγματοποιόντας θαύματα. Μισθοφόροι του χειρίστου είδους για τους ιάπωνες, ήρωες για τους κινέζους, οι άνθρωποι αυτοί πέτυχαν ένα απίστευτο λόγω καταρρίψεων/απωλειών την ίδια χρονική περίοδο που οι ιάπωνες πιλότοι σάρωναν τα πάντα μπροστά τους. Ανάμεσά τους υπήρξαν απίθανες φυσιογνωμίες όπως ο Pappy Boyington που θα μείνει στην ιστορία σαν CO το 1943 της wiki=]VMF-214[/wiki], τους γνωστούς "Black Sheep", ο Dick Rossi και ο Erik Shilling που θα πετάξει 25 χρόνια μετά στην ίδια περίπου περιοχή σαν πιλότος της Air America!
Θα περίμενε κανείς οτι τα P-40B/C που πετούσαν θα ήταν ένα αγαπημένο θέμα για τις μοντελοεταιρείες. Και όμως στην 1/72 υπήρχε μέχρι πρότινος μόνο το Ρ-40 της Academy/Minicraft, ένα μοντέλο με απαράδεκτη εφαρμογή, ελάχιστη και ενίοτε λάθος λεπτομέρεια και αρκετά λάθη ως προς το γενικό σχήμα του αεροσκάφους. Είχα αγοράσει ένα αλλά μετά την εμπειρία που είχε ένας γνωστός ο οποίος εκπαραθύρωσε το Ρ-40, είχε μείνει χαμηλά στη λίστα αναμονής... Πρόσφατα όμως ανακάλυψα ένα P-40B/C της γνωστής Hobby Boss. Μη έχοντας και σε μεγάλη εκτίμηση τα κιτ της εταιρείας αυτής που τα χαρακτηρίζει η απλότητα στη συναρμολόγηση και πιστεύοντας οτι είναι "παιχνίδια" το άφησα στο ράφι. Στη συνέχεια σκέφτηκα οτι θα μπορούσα ίσως να χρησιμοποιήσω κάποια κομμάτια και να φτιάξω ένα Ρ-40 σε συνδιασμό με αυτό της Academy, οπότε και το αγόρασα. Στο σπίτι έβαλα κάτω τη βιβλιογραφία και με έκπληξη ανακάλυψα οτι το ταπεινό κιτ της Hobby Boss είναι εξαιρετικά κριβές ως προς τις διαστάσεις αλλά και ως προς τις λεπτομέρειες
Πιο αναλυτικά, το κιτ έχει τη σωστή στρογγυλή εισαγωγή αέρα πάνω από τον κινητήρα. Με ένα απλό τρύπημα είναι έτοιμη!
Δεύτερο σημείο το οποίο με εντυπωσίασε πάρα πολύ. Οπως θα δείτε το αριστερό πλαϊνό πίσω μέρος του διαφανούς του cockpit έχει 2 τρύπες. Πρωτού πάθετε το εγκεφαλικό σαν λέω οτι οι τρύπες αυτές υπήρχαν και στο πραγματικό και μέσα από αυτές ήταν τα καπάκια πλήρωσης των δεξαμενών καυσίμου του αεροσκάφους! Η λεπτομέρεια αυτή άλλαξε στα Ρ-40D και μετά, αλλά έχει ξεφύγει εντελώς απο πολλές εταιρείες ακόμα και στην 1/48 και στην 1/32.
Επίσης το κιτ έχει όμορφες in scale και σωστές για το συγκεκριμένο μοντέλο εξατμίσεις. Αρκεί ένα προσεκτικό τρύπημα και δείχνουν πολύ όμορφες.
Τα πράγματα δεν είναι και τόσο καλά όσαν αφορά τα σκέλη προσγείωσης και τις φωλιές τους. Τα σκέλη είναι απλοϊκά αλλά με λίγο προσπάθεια και ΖΤΠ διορθώνονται, οι φωλιές, ειδικά στο μπροστινό μέρος είναι αρκετά προβληματικές και αν κάποιος αποφασίσει να τις διορθώσει τον περιμένει πολύ δουλειά. Αν όμως απλά προσθέσετε με φύλλο αλουμινίου τα καπάκια για τις φωλιές θα έχετε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα και πρέπει κάποιος να δώσει πολύ προσοχή για να διακρίνει τα λάθη. Τέλος για όσους ενδιαφέρονται να είναι 100% σωστοί, ο χώρος που έμπαινε ο τροχός ήταν εσωτερικά καλυμένος με ύφασμα, αλλά από όσα ξέρω κανένα μοντέλο, ακόμα και σε πιο μεγάλες κλίμακες δεν δίνει τη λεπτομέρεια αυτή. Οι τροχοί που δίνει το μοντέλο είναι σωστοί αλλά θα πρέπει να πέλμα τους να γίνει επίπεδο με τη χρήχη κάποια λίμας.
Για του λάτρεις της υπερλεπτομέρειας να θυμίσω και το ring and beam σκοπευτικό που είχαν όλα τα Ρ-40 για χρήση σε περίπτωση αστοχίας του γυροσκοπικού σκοπευτικού που έφεραν εσωτερικά στο cockpit. Προσέξτε οτι είναι τοποθετημένο προς τα δεξιά ως προς το μέσο της ατράκτου.
Το κιτ έχει παντού χαραγμένη γράμμωση αν και κάπως ρηχή, ένα πέρασμα με το χαρακτικό θα βοηθήσει. Τέλος να αναφέρω οτι το μοντέλο έχει στη σωστή θέση τον οπλισμό των πτερύγνω και τα σωστά panles φόρτωσης πυρομαχικών και συντήρησης των όπλων. Τα δύο 50άρια πολυβόλα πάνω από την μηχανή δεν δίνονται αλλά μπορούν πολύ εύκολα να κατασκευασούν με βελόνα σύρριγας ισνουλίνης. Τα καλύματα πάντως για τα 50άρια είναι σωστά σε σχήμα σε αντίθεση με αυτά της Academy που είναι πολύ λεπτά. Επίσης αν θέλετε να κάνετε κάποιο από τα P-40 των Flying tigers πιθανότατα πρέπει να αλλάξετε τον σωλήνα pitot με άλλον αγγλικού στυλ, προσπαθώ να το επιβεβαιώσω από φωτογραφίες οπότε αναμείνατε για εξελίξεις.
Τώρα το κιτ είναι το επιστέγασμα της απλότητας. Οπως βλέπετε και στο παρακάτω σχέδιο τα κομμάτια που περιέχει είναι ελάχιστα και η συναρμολόγηση είναι θέμα λεπτών.
Δίνονται σήματα για δύο παραλλαγές, μία των Flying tigers και μία παραλλαγή ερήμου για ένα αγγλικό αεροσκάφος το 1941 στη Β. Αφρική.
Βλέποντας λοιπόν πόσο απλό αλλά και πόσο ακλό είναι το κιτ, αποφάσισα να το φτιάξω αμέσως, κάτι σαν κατασκευή του Σαββατοκύριακου. Φυσικά οι υποχρεώσεις έχουν σπρώξει την κατασκευή στο 3ο ΣΚ αλλά ευελπιστώ να την ολοκληρώσω. Η όλη συναρμολόγηση δεν απάιτησε πάνω από 20 λεπτά και η εφαρμογή ήταν πολύ καλή. Ελάχιστος στόκος μπήκε στην ένωση πτέρυγας-ατράκτου και στα πίσω πτερύγια. Το cockpit είναι απλοϊκό και σκαλισμένο μέσα στη μασίφ άτρακτο. Οποιος έχει όρεξη μπορεί να σκαλίσει και να αφαιρέσει το cockpit σκάβοντας από κάτω και να προσθέσει κάποιο από ρητίνη.
Μη έχοντας την υπομονή και το χρόνο για τέτοιες σοβαρές επεμβάσεις, έβαψα το cockpit interior green (Gunze H58) και απλά τύπωσα έναν πίνακα οργάνων στο Corel που τον κόλλησα στο μπροστινό μέρος. Πρόσθεσα και ζώνες από masking tape και σκέπασα το cockpit για τη συνέχεια. Κάποια στιγμή θα αλλάξω και το σκουπόξυλο που δίνει για stick με το stick από το κιτ της Academy.
Η συνέχεια γνωστή και βαρετή. Μασκάρισμα οι φωλιές, άσπρο αστάρι, preshading με μαύρο Humbrol 33 και γκρί Humbrol 64.
Παρκετίνη (παντα
), μασκάρισμα, preshading και ψέκσμα το dark earth (Humbrol 29) στο πάνω μέρος.
Τώρα είπα να πειραματιστώ. Εχω δει οτι οι αρματάδες βάζουν ελάχιστες ποσότητες λαδιού σε διάφορα σημεία και το απλώνουν με ένα πινέλο επιτυγχάνοντας διαφορές στην τονικότητα με ελάχιστη προσπάθεια. Εβαλα και εγώ κίτρινο λάδι κατ' ευθείαν από το σωληνάριο με μία οδοντογλυφία σε διάφορα σημεία και το άπλωσα με ένα πινέλο προσπαθώντας να ακολουθήσω τη φορά του αέρα κατά την πτήση του αεροσκάφους
Δεν ξέρω πόσο το πέτυχα στη φωτογραφία, αλλά τελικά οι αρματάδες έχουν δίκιο και το αποτέλεσμα δίνει μία άκρως ταλαιπωρημένη εικόνα στο υποκείμενο χρώμα. Και θα δείτε οτι τα αεροσκάφη αυτά είχαν υποστεί τα πάνδεινα από ταλαιπωρία και ήταν θαύμα πως το προσωπικό εδάφους τα κρατούσε σε πτητική κατάσταση. Το μόνο πρόβλημα της μεθόδου είναι οτι θέλει προσοχή μην αγγίξεις τα σημεία που έχεις ήδη περάσει λάδι γιατί αφήνει εύκολα δαχτυλιές και οτι ο χρόνος στεγνώματος είναι πάνω από 24 ώρες.
Συνέχεια κατά τα γνωστά. Παρκετίνη, σκανάρισμα και αλλαγή μεγέθους των οδηγιών βαφής (εδώ χρησιμοποίησα το profile από το βιβλίο της Osprey), κόψιμο η παραλλαγή σε masking tape, τοποθέτηση στο μοντέλο, preshading και πέρασμα το πράσινο Tamiya XF-26. Τώρα όσον αφορά τα χρώματα των συγκεκριμένων Ρ-40 έχει χυθεί πολύ μελάνι και αίμα. Δεν θα μπω στη διαδικασία σύγκρισης πηγών και αναφορών, θα πω μόνο οτι διάλεξα το XF-26 για να διαφοροποιηθώ ελαφρά από το RAF dark green (Humbrol 116).
Και ξεκινάμε τα σήματα. Λοιπόν και εδώ εντυπωσιάστηκα μιας και τα σήματα είναι κορυφαία! Κάθονται πάνω από τις λεπτομέρειες του μοντέλου με ελάχιστη προσπάθεια και αντιδρούν πολύ καλά στο βελτιωτικό της Gunze. Στη μοναδική περίπτωση που εμφανίστηκε λίγο silvering έφταιγα 100% γιατί βιάστηκα
Προσέξτε στον λευκό αριθμό 68, το 6 έχει υποκείμενο χρώμα το καφέ και το 8 το πιο σκούρο πράσινο αλλά το λευκό δεν εμφανίζει
καμμία διαφορά τονικότητας
Ας τα βλέπει αυτά η Hasegawa με το άσπρο-μπεζ και η Italeri με τα τσίγκινα σήματα...
Τώρα ένα πρόβλημα που αντιμετωπίζω πάντα. Για δράσει το βελτιωτικό πρέπει το σήμα να είναι οριζόντιo, αλλιώς μπορεί το βελτιωτικό να μαζευτεί όλο σε μία πλευρά και να διαλύσει το σήμα. Στα φτερά τα πράγματα είναι εύκολα αλλά για τα σήματα της ατράκτου καταλήγω πάντα σε κομπογιαννίτικες (ή κοντογιαννίτικες) λύσεις για να κρατήσω το μοντέλο στη στάση που θέλω. Ενίοτε δε το μοντέλο πέφτει με όλα τα επακόλουθα που μπορεί να έχει αυτό. Εχετε κάποια λύση;
Τώρα και στο τελευταίο κομμάτι για σήμερα. Το αεροσκάφος αυτό έφερε μία κόκκινη λουρίδα στο πίσω μέρος της ατράκτου. ΔΕΝ την έβαψα
με σκοπό να χρησιμοποιήσω το σχετικό σήμα της Academy. Το εν λόγω όμως σήμα ήταν φτιαγμένο από απεμπλουτισμένο ουράνιο και δε γινόταν να μπει στη θέση του με τίποτα. Επίσης ήταν άκρως αναίσθητο στα βελτιωτικά, στο οινόπνευμα και σε ότι δοκίμασα. Τρία allien έσφαξα και έριξα πάνω του το αίμα τους, ΤΙΠΟΤΑ! Αηδιασμένος το πέταξα και αποφάσισα να τη βάψω την γα^%$#%# τη λουρίδα. Επιασα λοιπόν να μασκάρω...
Στην παραπάνω φωτογραφία βλέπετε και ένα κομάτι από το σήμα της Academy. Προσέξτε οτι το βάρος του δεν αρκεί για το κάνει να κάτσει flat κάτω, έτσι οι άκρες του ανασηκώνονται
Μιλάμε για διαστημικό υλικό
Δεν έχω δει άλλο σήμα που να μπορεί να σταθεί έτσι...
Αμέσως μετά, πρόβλημα! Πως μασκάρεις πάνω από ένα σήμα που έχεις ήδη τοποθετήσει; Σκέψη, δοκιμές και ιδού η λύση. Σκέπασα τα σήματα με ένα κομμάτι χαρτί και μετά μασκάρισμα από πάνω με masking tape.
Ψέκασα το κόκκινο (Humbrol 60) και με αρκετή αγωνία αφαίρεσα το μασκάρισμα. Ευτυχώς όλα πήγαν πολύ καλά και το αεροπλανάκι απέκτησε την κόκκινη λουρίδα του, η οποία ομολογουμένως του δίνει άλλη όψη.
Αυτά για την ώρα. Ευελπιστώ, εργασίας επιτρεπούσης, να το ξεπετάξω εντός του ΣΚ. Θα σας κρατάω ενήμερους.
ΥΓ
Κάτι που μου κάνει εντύπωση είναι οτι δεν έχει συμβεί μέχρι τώρα στο μοντέλο αυτό καμμία MMD (Major Modelling Disaster). Ανησυχώ...
