Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι, μετά από πολύ καιρό απραξίας και χαμηλής μοντελιστικής παραγωγικότητας, ήρθε επιτέλους η ώρα για την παρουσίαση μιας τρέχουσας δουλειάς, της οποίας η αρχική προοπτική ήταν απλή και ταπεινή, αλλά που στη διάρκεια της δημιουργίας της ο πήχυς πολυπλοκότητας και δυσκολίας ανέβηκε τόσο, όσο χρειάστηκε για να γίνει κάτι αρκετά πιο ενδιαφέρον.
Σας παρουσιάζω όλη τη διαδικασία από την αρχική σκέψη ως το σημείο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή.
Και εξηγούμαι: Η αρχική σκέψη ήταν να πιάσω τα (λίγα) τελειωμένα ή σχεδόν τελειωμένα μοντέλα που σκονίζονταν μόνα και άδικα σε ένα ράφι και να τα τοποθετήσω σε μια μικρή βάση το κάθε ένα, εν είδη "βινιέτας". Ο στόχος διττός: να ολοκληρωθεί το κάθε μοντέλο πάνω σε βάση, ώστε να βρίσκεται στο "στοιχείο" του και να εξασκηθεί το μυαλό και το χέρι και σε δημιουργία ολοκληρωμένων σκηνών.
Το όχημα που πήρε πρώτο σειρά είναι το Sd.Kfz. 250/9 (alt) της Tamiya σε κλίμακα 1/35. Το μοντέλο είχε ολοκληρωθεί με μεραρχιόσημα της επίλεκτης μεραρχίας Grossdeutschland και μετά τη σχετική έρευνα (παλία μου τέχνη κόσκινο) εντοπίστηκε περίπου ο τόπος και ο χρόνος. Περισσότερα για το όχημα και το "στήσιμο" σε άλλο θέμα.
Η βαση είναι μια έτοιμη μικρού μεγέθους του εμπορίου. Η αρχική σκέψη ήταν να τοποθετηθεί το ημιερπυστριοφόρο σε μια καμπή ενός δρόμου ο οποίος να συνεχίζει με ελαφρά κατηφορική κλίση και στο χαμηλότερο μέρος να υπάρχει ένας (ανατιναγμένος) πυργίσκος ενός Ρώσσικου Τ-70 και σε δύο σημεία στο μπροστινό μέρος της βάσης, στο κέντρο περίπου και στην κάτω δεξιά γωνία θα υπήρχε λίγο νερό, η άκρη μιας λίμνης, π.χ.
Το ύψος του εδάφους διαμορφώθηκε με φελιζόλ αφού κόπηκε στο επιθυμητό σχήμα, και μετά προέκυψαν δύο εκδοχές. Η μία με λίγο νερό όπως περιγράφτηκε πιο πάνω:
και η δεύτερη με περισσότερο νερό ως το χείλος του υπερυψωμένου επιπέδου:
Και εδώ υπεισέρχεται ο "ξένος" δάκτυλος. Μετά από μια προκαταρκτική συζήτηση με τον γνωστό και σεσημασμένο "αναδευτή, αναπροσαρμοστή και...ηλεκτρολόγο/οδοντίατρο Τάσο (dedalos) (ηλεκτρολόγο διότι...σε βάζει στην πρίζα!) και τις εύστοχες όσο και χρήσιμες παρατηρήσεις και προτάσεις ("
έτσι θα το κάνεις!"
) το όλο σχέδιο τροποποιήθηκε ριζικά και πλέον τη θέση του χαμηλότερου επιπέδου και των λίγων νερών, πήρε ένα ποταμάκι, με μια πέτρα/βράχο στην επίμαχη γωνία:
Έτσι το όλο διοραματάκι πήρε την ακόλουθη μορφή:
Το επόμενο στάδιο ήταν και το πιο απολαυστικό διότι η βινιέτα άρχισε να λαμβάνει μορφή και η όλη διαδικασία ήταν ένα απόγευμα (και μιά νύχτα ως αργά) συνεταιριστικής δημιουργίας. Τρεις τρελλάρες μοντελιστές (Τάσος (dedalos), Άλεξ (Alex_SSGTi) και Πάνος (Pz-Panos) συναντήθηκαν στη μοντελιστική γιάφκα του πρώτου και έβγαλαν νυστέρια, κοπίδια, πένσες, ντουκόχαρτα, κόλλες, photoetch πλαίσια, και άλλα πολλά και διάφορα εργαλεία βασανιστηρίων και όρμησαν μανιωδώς (όχι στον πατσά) αλλά στα πλαστικά, τους γύψους, τους πηλούς και τους στόκους!
Εδώ εν ώρα εργασίας και χαράς:
Οι ώρες πέρασαν πολύ γρήγορα και πολύ ευχάριστα. Όπως ήταν αναμενόμενο, το γάργαρο γέλιο αντηχούσε στη γειτονιά (γραφικό ε
μέχρι που το σκοτεινό πέπλο της νύχτας κάλυψε τον ουρανό και τότε ανέλαβαν οι μάγκες της γετονιάς (γάτοι) να λύσουν τις διαφορές τους!
..και το διόραμα εξελίχθηκε ως εξής:
α) Πρώτα εμπλουτίστηκε η όχθη του ποταμού με πηλό DAS (υπάρχει στο ΠΛΑΙΣΙΟ) και πλάστηκε έτσι ώστε να αποδωθεί το φάγωμα του εδάφους από τη ροή του νερου,
β) αντικαταστάθηκε η μεγάλη ...κοτρώνα της δεξιάς γωνίας με μια μικρότερη, χαμηλότερη, πιο επίπεδη (δηλαδή πιο κατάλληλη) πέτρα και
γ) στην κοίτη του ποταμού σκορπίστηκαν πετραδάκια από άμμο για γάτες (μεσαίου και μικρού μεγέθους), βοτσαλάκια μαζεμένα με προσοχή από την παραλία της Γλυφάδας (Προσοχή μόνο από εκεί, δεν κάνει από αλλού
) και πετραδάκια από ένα σετ της Noch (νομίζω, δεν θυμάμαι πια, πάντως ήταν από τις εταιρίες που κυκλοφορούν υλικά "διοραματων" για τραίνα).
Στη συνέχεια τοποθετήθηκε το πλαίσιο του διοράματος από φύλλα μπάλσα μετρημένα και κομμένα κατάλληλα (πολλές φορές, μέχρι να βγουν σωστά
) ώστε να ακολουθούν τη διαμόρφωση του εδάφους και του νερού. Κολλήθηκαν δε με κυανοκρυλική κόλλα (zap)
Σκόπιμα κόπηκαν λίγο ψηλότερα από το υπάρχον ύψος για να δεχθούν τον γύψο που θα γέμιζε τα κενά μεταξύ εδάφους και πλαισίου και που θα αποτελούσε και το την επιφάνεια (του εδάφους).
Στις γωνίες όπου ενώνονται τα πλάισια έπεσε γενναιόδωρη ποσότητα κυανοκρυλικής κόλλας για να κλείσουν τα όποια κενά από όπου θα μπορούσε να "τρέξει" ο γύψος.
Περνώντας στο στάδιο του γύψου, να αναφέρω ότι δεν πρόκειται για γύψο (ε;
) αλλά για κεραμικό υλικό (και αυτό υπάρχει στο ΠΛΑΙΣΙΟ), το οποίο αναμίχθηκε με νερό σε ικανή ποσότητα ώστε να γίνει αρκετά παχύρρευστο και έτσι να στεγνώσει και γρηγορότερα αλλά και να μας δώσει την ευχέρεια να το απλώσουμε και να του δώσουμε ένα βασικό σχήμα. Οι κινήσεις σε αυτό το στάδιο συνίσταται να είναι σχετικά γρήγορες για να προλάβουμε το πήξιμο.
Το τελικό αποτέλεσμα (μέχρι αυτή τη στιγμή) μετά από ώρες πάλης και μοντελιστικού μόχθου φαίνεται παρακάτω:
...και λεπτομέρειες:
Σημείωση: Μετά το ρίξιμο των μπετών..ε....του κεραιμκού υλικού, διαπιστώθηκε ότι το όχημα δεν καθόταν καλά με όλους τους τροχούς στο έδαφος, οπότε επιστρατεύτηκε ο πιστός φίλος DAS! και γέμισε το κενό και έδωσε μια πιο ανάγλυφη υφή στο έδαφος. Μετά το όχημα πατήθηκε καλά ώστε να αφήσει και τα ίχνη των ελαστικών και ερπυστριών.
Απομένουν αρκετά στάδια ακόμη, όπως επιχωμάτωση του εδάφους, τοποθέτηση βρύων, λειχήνων, και λοιπής χλωρίδος επί των βράχων και παρά της όχθης, χαρακτηριστικό των παραποτάμιων περιοχών. Φυσικά μετά και το βάψιμο όλων των στοιχείων θα χρειαστεί και ... νεράκι. Αλλά αυτό θα αποτελέσει ένα εγχείρημα με το οποίο θα ασχοληθούμε....εν καιρώ και όταν έρθει η ώρα. (Σιγά σιγά).
Αυτά προς το παρόν, κάθε σχόλιο ή/και πρόταση
θα περάσει από Εξεταστική Επιτροπή δεκτά!
Υ.Γ. Ευχαριστώ τους φίλους που με τίμησαν με τις προτάσεις τους και τον Τάσο (dedalos) διότι ήταν η αφορμή για να ανέβει ο πήχυς αυτού του εγχειρήματος, υπήρξε ενθαρρυντικός όσο και πιεστικός (πάντα με δημοκρατικές διαδικασίες -> "Είσαι ελευθερος να κάνεις ό,τι θέλω"
.... και βέβαια διότι στην ουσία ανέλαβε να διαμορφώσει το όλο διόραμα στην τελική του μορφή (βλ. πηλούς, πλαίσια, γύψους, πέτραδάκια, κλπ.) Μετά τον έβαλα και έκανε αποψίλωση, γόπινγκ, σκούπισμα-σφουγγάρισμα, κλπ.
ενώ εγώ συνεισέφερα αποφασιστικά με: γκρίνια, προτάσεις, χάζεμα, και πολύ...τρίψιμο (πολύς στόκος) του ημιερπυστριοφόρου, όπως αι λοιπές βελτιώσεις αυτού. Και ενώ ο Τάσος έχτιζε, εγώ έτριβα (πολύ τρίψιμο ρε παιδιά) ο Άλεξ πολύ απλά κατασκεύασε ένα άρμα...
κυριολεκτικά, από τα πλαίσια...στο αστάρωμα...
πραγματικός σίφουνας Άζαξ....και δεν τον παίρνεις και χαμπάρι!!
Π.
