Το μοντέλοΜια από τις καλύτερες κατά τη γνώμη μου στιγμές της Italeri στην 1/72. Τα δύο πλαίσια από το συνηθισμένο γκρι πλαστικό της εταιρείας είχαν μερικά από τα πιο ντελικάτα κομμάτια που έχω δει στην κλίμακα. Η γράμμωση ήταν χαραγμένη και λεπτή ενώ στις πτέρυγες υπήρχαν δεκάδες ανάγλυφα πιρτσίνα τόσο λεπτά που νόμιζε κανείς οτι ακόμα και με το πινέλο να τα πέρναγε θα εξαφανιζόντουσαν. Τα διαφανή κομμάτια ήταν λεπτά και διαφανή και δινόταν η δυνατότητα ανοικτής καλύπτρας.
Η συναρμολόγηση ήταν πανεύκολη και δεν χρειάστηκε να μπει στόκος σε κανένα σημείο. Η εφαρμογή του ψυγείου στο κάτω μέρος, ένα προβληματικό σημείο σε αρκετά μοντέλα, ήταν υποδειγματική. Οταν έφτασα στο βάψιμο ήταν η ώρα των αποφάσεων. Υστερα από κάποιες δοκιμές αποκλείστηκαν τα smoke rings για να διατηρήσω ότι απέμενε από την ψυχική μου υγεία. Κατέληξα στην δοκιμασμένη λύση με τις πράσινες βούλες. Ετσι αρχικά έβαψα και μάσκαρα την άσπρη λωρίδα στην άτρακτο, πέρασα το κάτω μέρος Humbrol 64 και μετά πήρα Humbrol 94 και άρχιζα να το ξανοίγω με λευκό μέχρι να καταλήξω σε κάτι που μου άρεσε και πέρασα τις πάνω επιφάνειες. Στη συνέχεια με Humbrol 149 αραιωμένα σε 2 μέρη white spirit, υπομονή και αρκετά γαλλικά έκανα τις πράσινες βούλες. Αμέσως μετά παρκετίνη και σήματα τα οποία ήταν μία ευχάριστη έκπληξη σε σχέση με άλλες εμπειρίες τρόμου με τα σήματα της Italeri. Ακολούθησε wash με αραιωμένο μαύρο, post shading με smoke, chipping με Humbrol 56 και βρώμισμα με μαύρο dry brush για τις λαδιές στο κάτω μέρος. Δύο χέρια matt βερνίκι της Humbrol και ο ιταλός πήρε τη θέση του στη βιτρίνα.
Το συγκεκριμένο μοντέλο μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και το συστήνω ανεπιφύλακτα. Ειδικά αν κάποιος έχει το χέρι και κάνει την παραλλαγή με τα smoke rings, τότε θα έχει ένα μοντελάκι που θα τραβάει το βλέμμα και το θαυμασμό. Τώρα κάπου διάβασα οτι μία εταιρεία δίνει τα smoke rings σε σήματα, οπότε υπάρχει ευτυχώς και η τεμπέλικη λύση... Μόνο μην κάνετε το ίδιο λάθος με εμένα, το sand πρέπει τελικά να είναι πιο κιτρινωπό. Το δικό μου αρέσκομαι να λέω οτι έγινε έτσι από τον αδυσώπητο ήλιο και το αλύπητο μαστίγωμα της άμμου στις αχανείς ερημιές της Λιβύης (έχω ποιητική διάθεση σήμερα...).
Aυτά, ο λόγος σε εσάς!
