Αυτό θα είναι σίγουρα το πιο μακροσκελές post μου.... Ξεκινάμε:
Όλα ξεκίνησαν βλέποντας μια φωτό ενός King Tiger στο αρχείο μου με μια περίεργη παραλλαγή που μπορεί να υπήρξε μπορεί και όχι (δεν παίρνω όρκο).
Το μικρό ΚΤ της Italeri ήταν στον πάγκο με τα μισοφτιαγμένα πάνω από 3 χρόνια και ήταν κρίμα να το αφήνω έτσι με τόση δουλειά που του είχα χώσει!
Ενδεικτικά έχουν προστεθεί οι δύσκολες (λόγο σχήματος) γρίλιες εξαερισμού από λεπτή μεταλλική σίτα, βάσεις στήριξης των ασπιδίων από stripe,
κρίκοι ανύψωσης πύργου και χειρολαβές από χαλκόσυρμα, βάσεις στήριξης spare ερπυστριών στον πύργο από stripe κ.α. (μέχρι και το μικρό φρυδάκι πάνω από τη θυρίδα του σκοπευτικού)
Περάστηκε λοιπόν γρήγορα γρήγορα με το dark yellow της Valejo ανοιγμένο αρκετά με λευκό.
Μετά επειδή η παραλλαγή έπρεπε να είναι εντελώς κοφτή θυμήθηκα τα παλιά καλά χρόνια του πινέλου.
Με ένα καλό πινέλο Νο2 πέρασα 3 λεπτά στρώματα το red primer!
Επειδή ήθελα να κοκκινίζει αρκετά το χρώμα έκανα μια ανάμιξη του Νο100 Red brown και του Νο60 Scarlet περίπου σε 1:1.
Όταν στέγνωσε όλα καλύφθηκαν με 2 στρώματα future και μπήκαν οι κάπως μεγάλες (το ομολογώ) χαλκομανίες που πήρα από το Maus της Dragon.
Κάπου εκεί (λίγο πριν της χαλκομανίες) αποφάσισα τελικά ότι το μοντέλο θα είναι what if οπότε δεν θα έχω πρόβλημα με το μέγεθος τους! (αν και θα της ήθελα ακόμα μεγαλύτερες).
ʼλλο ένα χέρι future και γρήγορο wash με λάδια burnt umber και casl earth.
Εκεί πάγωσε το project μιας και μετά από κουβέντα που είχα με το φίλο Gkontog έπεσε η ιδέα να μπει σε διόραμα οπότε προχώρησα και λίγο το διόραμα...
Λίγο ιστορία...(το κείμενο που ακολουθεί έγραψε ο μέγιστος Gkontog όταν συζητήσαμε και του έδειξα το προσχέδιο του διοράματος)"Το βλέμα του πλανήθηκε στο κιτρινοκόκκινο χαλί των πεσμένων φύλλων και σκέφτηκε πόσο ωραία ταίριαζε το χρώμα τους με τα χρώματα του δειλινού στον ουρανό.
Κούμπωσε το χιτώνιό του και σήκωσε το γιακά, ήταν πια μέσα Οκτώβρη και το κρύο είχε κάνει την εμφάνισή του.
Ξανακοίταξε το πυκνό δάσος που τους τελευταίους μήνες είχε γίνει σπίτι τους και αναπόλησε το παρελθόν.
Είχε ζήσει μια γεμάτη ζωή. Είχε ζήσει τη γιορτή στο στάδιο της Νυρεμβέργης όπου από τον πυργίσκο του πρώτου του άρματος είχε μεθύσει με τις ιαχές του πλήθους.
Είχε ζήσει την τρελή χαρά της απόλυτης νίκης στη Γαλλία το καλοκαίρι του 1940, την απίστευτη προώθηση στη Ρωσσία το 1941, την φρικτή υποχώρηση μέσα στον χειμώνα μπροστά στη Μόσχα,
είχε δει τη Σεβαστούπολη να πέφτει, είχε σχεδόν πεθάνει από την πείνα και το κρύο στις παρυφές του θύλακα του Στάλινγκραντ,
είχε δει τους άνδρες του να αποδεκατίζονται για ένα ασήμαντο χωριό με το όνομα Προχορόφκα στη μεγάλη επίθεση του 1943 στο Κούρσκ, είχε περπατήσει βήμα-βήμα την πικρή υποχώρηση που τους έφερε να μάχονται έξω από το Βερολίνο.
Ήταν τότε έξω από το Βερολίνο στις αρχές του Ιουνίου του 1945 όπου κατάφερε να διασώσει 5 King Tiger και να κρυφτούν στα πυκνά δάση νότια της πόλης.
Σιγά σιγά και άλλοι προστέθηκαν στην ομάδα του που έφθασε να έχει μέχρι και 100 στρατιώτες. Η απελπισία ήταν μεγάλη αλλά η θέληση για αγώνα αστείρευτη.
Τότε οι ασύρματοι άρχισαν να λαμβάνουν τα πρώτα μηνύματα από την κυβέρνηση του Ράϊχ που είχε καταφύγει στην Αργεντινή και η ελπίδα ξαναγεννήθηκε.
Η ομάδα του οργανώθηκε και άρχισε έναν ανταρτοπόλεμο κατά των εφοδιοπομπών που μετέφεραν τρόφιμα και υλικά στους πεινασμένους κατοίκους του ερειπωμένου Βερολίνου.
Τα λάφυρα από τις επιθέσεις αυτές τους έδωσαν καύσιμα και τρόφιμα και το μικρό μέγεθος της ομάδας τους τους επέτρεπε να χτυπούν και να χάνονται μέσα στην απέραντη θάλασσα των δέντρων.
Τεράστιες δυνάμεις είχαν κινητοποιηθεί εναντίον τους χωρίς αποτέλεσμα. Τον καιρό εκείνο έβλεπε πολύ συχνά στα όνειρά του τη γιορτή στη Νυρεμβέργη.
Οι καλές εποχές όμως πέρασαν. Τώρα πια κάθε εφοδιοπομπή είχε προστασία από Pershing και, αν ήταν δυνατό, Panther που είχαν αιχμαλωτίσει και χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί.
Τη νύκτα δεν μπορούσαν πια να κινηθούν γιατί τα αμερικανικά P-61 διέθεταν πλέον ένα πρωτόγονο σύστημα νυκτερινής όρασης και διέκριναν του κινητήρες των αρμάτων. Σιγά σιγά σίγησαν και οι ασύρματοι.
Το όνειρο της Νυρεμβέργης ξεθώριασε και χάθηκε μέσα στην αγωνία της επιβίωσης. Προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με άλλες ομάδες χωρίς όμως επιτυχία.
Ένα βράδυ άκουσαν από μακρυά το χαρακτηριστικό νιαούρισμα των βλημάτων των 88mm αλλά αμέσως μετά ένας απίστευτης έντασης φραγμός πυροβολικού διέλυσε του δύστυχους συμπατριώτες του.
Και η πείνα έκανε την εμφάνισή της μαζί με την έλλειψη πυρομαχικών και ανταλλακτικών. Από τις αρχές Οκτωβρίου είχαν μεταμορφωθεί σε κυνηγημένα και πεινασμένα ζώα.
Είχαν πολλές συζητήσει για το τι θα έπρεπε να κάνουν και η παράδοση είχε αποκλειστεί. Το μόνο που τους έμενε ήταν η τελευταία επίθεση όπου θα έβρισκαν το θάνατο σα στρατιώτες.
Για σήμερα είχαν βρει μερικά κοτόπουλα και αυτός και οι 30 άνδρες που του απόμεναν θα έτρωγαν κάτι. Αύριο θα ξεκινούσαν για την τελευταία μάχη αλλά τουλάχιστον δεν θα πεινούσαν.
Έσφιξε το χιτώνιό του και έγειρε πάνω στο μοναδικό King Tiger που απέμενε και με το οποίο την επομένη θα εφορμούσε προς τον θάνατο. Ευχήθηκε να μπορούσε να δει άλλη μια φορά το όνειρο με τη Νυρεμβέργη.
Μετά χαμογέλασε θλιμμένα, τα όνειρα δεν είναι κατά παραγγελία σκέφτηκε και απέμεινε να κοιτάζει το κιτρινοκόκκινο χαλί των πεσμένων φύλλων που ξεθώριαζε μπροστά στο σκοτάδι που πύκνωνε."
Μετά από αυτό μπριζόθικα ακόμα πιο πολύ και φορτωμένος με τα απαραίτητα υλικά (μπάλσα, γύψο καλλιτεχνίας, πλαστελίνες, ξυλόκολλα κλπ) ξεκίνησα τον "Γολγοθά του καλουπατζή"!!! Λόγο του περίεργου σχήματος του διοράματος έχω καλουπώσει - χυτεύσει - ξεκαλουπώσει ήδη πάνω από 6-7 φορές... και έπεται συνέχεια! Αρκετά πράγματα πρέπει να γίνουν ακόμα... πλακόστρωτο - χάραγμα πέτρα πέτρα στον γύψο - μικρές μάντρες στο περιθώριο της γέφυρας - φύτεμα ξερού δέντρου, νεράκι στο ποτάμι είναι μερικά απ' αυτά.
Σχολιάστε ελεύθερα!
