Δυστυχώς φίλοι μου μοντελιστικά δε μπορώ να σας βοηθήσω. Μπορώ όμως να καταθέσω την άποψή μου όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Μάχες & Στρατιώτες Τεύχος 6 στο άρθρο "Η άγνωστη Αεροπορία του Μεταξά".
http://www.hellenicdefence.gr/periodika/maxes/max_pdfs/max006s3435.pdfΗ μοντελιστική πλευρά της φανταστικής εικόνας που συνοδεύει το άρθρο είναι προϊόν του περιοδικού και έχει καθαρά ενδεικτικό χαρακτήρα, δεν αποτελεί απαραίτητα μοντελιστική πρόταση. Σχετικά λοιπόν με τις παραγγελίες αμερικανικών αεροσκαφών η έρευνά μου συνοψίστηκε στο παρακάτω κείμενο, το οποίο και παραθέτω αυτούσιο:
" Μια ακόμα διέξοδος στο πρόβλημα της ΕΒΑ για απόκτηση σύγχρονων καταδιωκτικών αποτέλεσαν οι ΗΠΑ. Οι προσπάθειες για την προμήθεια σύγχρονων αεροσκαφών είχαν ξεκινήσει από την ελληνική επιτροπή προμήθειας στρατιωτικού υλικού στις ΗΠΑ ήδη από την 8/5/1940. Ο διπλωματικός αγώνας άρχισε στις 17/9/1940 με αίτημα της ελληνικής Πρεσβείας στην Ουάσιγκτον για προμήθεια 50 - 75 καταδιωκτικών τύπου P-66 Vanguard. Η ελληνική πλευρά επανήλθε ζητώντας άλλα 50 μονοθέσια καταδιωκτικά P-40 Tomahawk ή έστω την παράδοση μέρους ή του συνόλου των 60 καταδιωκτικών τύπου P-35 Seversky που είχε παραγγείλει η Σουηδία, αλλά εκκρεμούσε η παράδοσή τους. Οι Αμερικανοί, πέρα από τις αμφιβολίες που εξέφραζαν για τις δυνατότητες αξιοποίησης των μαχητικών από την ΕΒΑ, τηρούσαν ακόμα στάση ουδετερότητας. Την ίδια περίοδο η Μάχη της Αγγλίας βρισκόταν στο τέλος της αλλά η απάντηση των ΗΠΑ ήταν αρνητική, μόλις δύο μέρες πριν αρχίσει η εισβολή των Ιταλών στην Ελλάδα. Ο ίδιος ο Μεταξάς παρενέβη για προμήθεια 60 καταδιωκτικών στις 8-11-1940. Στα μέσα Νοεμβρίου οι Αμερικανοί αποφάσισαν ότι η ενίσχυση της μαχόμενης Ελλάδας ανήκε αποκλειστικά στην ευθύνη των Βρετανών που θα έκριναν το είδος του οπλισμού που θα δινόταν στην Ελλάδα.
Δυστυχώς ήταν φανερό ότι σε διπλωματικό επίπεδο η Ελλάδα είχε αφεθεί στα χέρια της Βρετανίας, ενώ οι ΗΠΑ εφοδίαζαν με αεροσκάφη την Τουρκία, το Ιράν και την Κίνα. Οι Αμερικανοί πρότειναν στις 22/11/1940 την παραχώρηση 30 καταδιωκτικών P-40, που προορίζονταν για τη Βρετανία. Οι Βρετανοί αρνήθηκαν και πρότειναν την παραχώρηση 30 απαρχαιωμένων Defiant, τα οποία (ορθώς κατά την άποψη του γράφοντος) δεν έγιναν αποδεκτά. Δυστυχώς τα διπλωματικά τερτίπια των Βρετανών συνεχίστηκαν, καθώς πρότειναν την παράδοση στην Ελλάδα 30 καταδιωκτικών P-36 και οι ΗΠΑ σε αντιστάθμισμα θα παρέδιδαν στους Βρετανούς 30 P-40 Mk.IIb στη Βασσόρα του Ιράκ που όμως ήταν εμπόλεμη ζώνη, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί να αποφύγουν τη συναλλαγή για λόγους τήρησης της ουδετερότητας. Τελικά το Δεκέμβριο του 1940 δεν υπήρχαν διαθέσιμα άλλα P-40 για εξαγωγές και τα 30 αεροσκάφη που αρχικά προορίζονταν για την ΕΒΑ φέρονται να δόθηκαν στη Μοίρα 250 της R.A.F. με έδρα το Ακίρ της Παλαιστίνης τον Απρίλιο του 1941. Ο εμπαιγμός της Ελλάδας συνεχίστηκε όταν τον Ιανουάριο του 1941 οι Αμερικάνοι πρόσφεραν 30 πεπαλαιωμένα καταδιωκτικά Grumman F3F-1 που πλέον χρησιμοποιούνταν ως εκπαιδευτικά αεροσκάφη, άσχετα τελείως με τα απαιτούμενα για τη συνέχιση του πολέμου.
Όταν το Φεβρουάριο του 1941 η γερμανική εισβολή στα Βαλκάνια έγινε φανερή, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αποτρέψουν πιθανή προσχώρηση της Ελλάδας στον ΄Αξονα και συμφώνησαν για την παραχώρηση αεροσκαφών. Με βάση το νόμο «εκμισθώσεως και δανεισμού» για την ενίσχυση των συμμαχικών χωρών θα δίνονταν τελικά 30 σύγχρονα καταδιωκτικά Grumman F4F-3Α και 15 παλαιά Grumman F3F-1. Τα ελληνικά Wildcat ξεκίνησαν να κατασκευάζονται στις 18/3/1941, είχαν αριθμούς σειράς 3875 - 3904 και οπλισμό 4 βαριά πολυβόλα των 12,7mm. Οι κινητήρες ήταν οι P&W R-1830-90 Twin Wasp με υπερσυμπιεστή μονού σταδίου που περιόριζε τις επιδόσεις σε μεγάλα ύψη. Στις 22/3/1941 η ελληνική πλευρά πληροφορήθηκε ότι τελικά τα αεροσκάφη κρίθηκαν απαραίτητα για την εθνική ασφάλεια και θα δίνονταν στους Βρετανούς, οι οποία θα παρέδιδαν σε αντιστάθμισμα στην Ελλάδα 30 καταδιωκτικά Hurricane. Έτσι τα Wildcat φορτώθηκαν σε πλοίο στις 23/3/1941 και δεσμεύτηκαν από τους Βρετανούς στο Γιβραλτάρ στις 4/4/1941. Συμπερασματικά φαίνεται από τα σχετικά διπλωματικά έγγραφα ότι επί 5 μήνες, παρά το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η μοναδική σύμμαχος χώρα που πολεμούσε εναντίον του ʼξονα, οι Σύμμαχοι είχαν αποφασίσει να μην την εφοδιάσουν με σύγχρονο υλικό, με αποτέλεσμα να καταστεί απαραίτητη η ενίσχυση της ΕΒΑ από τη RAF αλλά και η αποστολή του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στη Β. Ελλάδα. Φυσικά η άφιξή όλων αυτών των αεροσκαφών στην Ελλάδα εκείνες τις δύσκολες ημέρες του 1941 λίγα θα πρόσφερε, καθώς για κάθε οπλικό σύστημα απαιτείται εύλογος χρόνος για εκπαίδευση πριν την επιχειρησιακή αξιοποίηση. Στον σχετικό πίνακα «1» αναφέρονται μόνο τα 30 F4-F3A επειδή η πρόθεση των ΗΠΑ από τις 22/11/1940 ήταν η πώληση στην Ελλάδα 30 καταδιωκτικών και επειδή ήταν τα μοναδικά που τελικά ταξίδεψαν με προορισμό την Ελλάδα. Αντίθετα τα P-40 αναφέρονται στα υπό σύγκριση αεροσκάφη του πίνακα «2» καθώς ήταν αυτά που αρχικά θα είχε αποφασιστεί να παραχωρηθούν στα τέλη του 1940. "
Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο link:
http://www.kalami.net/2009/ellada/grBr_usa_1940.html, άρθρο του Καθηγητή Ιστορίας του ΑΠΘ Γιώργου Μαργαρίτη
Σίγουρα δε βοηθάω μοντελιστικά αλλά μπορείτε να αρχίσετε τα what / if σενάρια και με άλλους τύπους (P-35, P-66, P-40). Σε κάθε περίπτωση η φιλότιμη ελληνική προσπάθεια δεν ευοδώθηκε παρά μόνο όταν επιχειρησιακά δεν είχε καμιά σημασία. Καλή συνέχεια σε όσους αναπαράγουν μοντελιστικά αυτό το απίθανο θέμα.
