Θέμα: Αεροσκάφη Υποβρυχίων

[gkontog]

Πριν την έλευση του radar ένα σημαντικό πρόβλημα των υποβρυχίων ήταν η περιορισμένη ορατότητα, συνήθως όχι πάνω από 6 miles. Η τοποθέτηση ιστών παρατήρησης μεγάλου ύψους φυσικά αποκλειόταν, οπότε λύση αναζητήθηκε στα ιπτάμενα μέσα και στο συνδιασμό της δράσης τους με τα υποβρύχια.

Το Νοέμβριο του 1914 οι γερμανοί εγκατέστησαν μία βάση υποβρυχίων στο βελγικό λιμάνι Zeerbrugge. Λίγο αργότερα, στις 6 Δεκεμβρίου 1914, πρόσθεσαν και μία βάση υδροπλάνων από την οποία επιχειρούσαν διθέσια υδροπλάνα Friedrichshafen FF29a. Από τη βάση αυτή ο Lieutenant Friedrich von Arnauld de la Periere προσπαθούσε μάταια με το αεροπλάνου του να πλήξη βρετανικά πλοία με βόβμες 12 κιλών. Το κυριότερο πρόβλημά του ήταν η μειωμένη ακτίνα δράσης του υδροπλάνου του. Τη ίδια χρονική περίοδο ο Walter Forstmann, πλοίαρχος του υποβρυχίου U-12 προσπαθούσε να βρεί τρόπο αύξησης της εμβέλειας παρατήρησης του υποβρυχίου του. Οι δύο άνδρες συναντήθηκαν σε μία κοινωνική εκδήλωση και βρήκαν τη λύση. Ετσι στις 6 Ιανουαρίου 1915 το υδροπλάνο φορτώθηκε στο υποβρύχιο και η πρώτη ίσως αεροναυτική επιχείρηση του κόσμου ξεκίνησε. Μετά από μερικές ώρες, προς μεγάλη έκπληξη των ανδρών της παράκτιας άμυνας, το FF29a εκτέλεσε αναγνωριστική πτήση πάνω από το Kent έχοντας αποθαλασσωθεί μόλις 15 miles μακριά από το στόχο του. Με την επιστροφή τους οι δύο άνδρες συνέταξαν μία αναφορά σχετικά αλλά η Ανώτατη Διοίκηση δεν έδειξε ενθουσιασμό και το θέμα σταμάτησε πρόωρα.

Friedrichshafen FF29a


Στην άλλη μεριά του καναλιού της Μάγχης παρόμοιες ιδέες έπαιρναν μορφή υπό την αιγίδα του Ναυαρχείου. Το υποβρύχιο Ε-22 απέκτησε δύο ράμπες απογείωσης υδροπλάνων και τον Απρίλιο του 1916 χρησιμοποιώντας δύο υδροπλάνα Sopwith Schneider ξεκίνησε να προσβάλει την βάση των zeppelin στο Heligoland. Η δράση ματαιώθηκε λόγω κακών καιρικών συνθηκών και η όλη ιδέα εγκαταλήφθηκε.

Ε-22                                       Sopwith Schneider


Στη Γερμανία η ιδέα μεταφοράς αεροπλάνων από υποβρύχια αναζωπυρώθηκε το 1917 και δύο μεγάλα υποβρύχια, τα U-139 και U-155, απέκτησαν υδατοστεγή υπόστεγα διαστάσεων 6M X 1.8m για τη μεταφορά ενός μικρού αναγνωριστικού υδροπλάνου Hansa Brandenburg W20, σχεδιασμένου από τον Ernst Heinkel. Επίσης το 1918 η εταιρεία Luft Fahrzeug Gesellschaft κατασκεύασε ένα ολομεταλικό αναγνωριστικό υδροπλάνο, το LFG Putbus V-19, που μπορούσε να επιχειρήσει και από υποβρύχια αλλά το τέλος του πολέμου σταμάτησε αυτές τις προσπάθειες. Στη μεταπολεμική Γερμανία όμως οι προσπάθειες για την κατασκευή ενός αεροσκάφους μεταφερόμενου από υποβρύχια συνεχίστηκαν κάτω από απόλυτη μυστικότητα. Ετσι το 1922 ο Karl Kaspar, ιδιοκτήτης της εταιρείας Hanseatischen Flugzeugwerke στο Travemunde, θυγατρικής της Heinkel, κατασκεύασε το U-1, ένα μικρό ξύλινο υδροπλάνο το οποίο μπορούσε να αποσυναρμολογηθεί και να αποθηκευτεί σε έναν κύλινδρο μήκους 7m και διαμέτρου 1.8m. Αυτό ήταν και το πρώτο αεροπλάνο που σχεδιάστηκε εξ' αρχής για χρήση από υποβρύχια αν και η παρουσίασή του έγινα σαν ιδιωτικού αεροσκάφους. Οι δοκιμές έγιναν με απόλυτη επιτυχία και το αεροπλάνο πουλήθηκε το 1923 στα ναυτικά της Ιαπωνίας και των ΗΠΑ.

U-1


Στις και ΗΠΑ η εταιρεία Cox-Klemin Aircraft Corporation κατασκέυασε 6 ξύλινα διπλάνα DX-1 και η εταιρεία Glenn L. Martin Co. άλλα 6 ολομεταλλικά XM-1. Τα αεροσκάφη αυτά δοκιμάστηκαν από το 1923 έως το 1926 στο υποβρύχιο USS S-1, 800 τόνων, και στη συνέχεια οι δοκιμές συμπεριέλαβαν και αμφίβια αεορσκάφη Loening XLS. Οι δοκιμές διακόπηκαν το 1933 όταν αποφασίστηκε η χρήση των αεροπλοίων Akron και Macon σε συνδιασμένη δράση με τα υποβρύχια. Παράλληλα στην Ιαπωνία, χρησιμοποιώντας σαν πρότυπο το αγορασμένο U-1, κατασκεύασαν Yokosho 1-Go το οποίο δοκιμάστηκε στο υποβρύχιο Ι-21 σηματοδοτόντας την έναρξη του ενδιαφέροντος του Ιαπωνικού Ναυτικού για το θέμα. Το 1927 στην Αγγλία το 1650 τόνων υποβρύχιο Μ-2 απέκτησε ένα υπόστεγο υδροπλάνων από όπου επιχειρούσε ένα μικρό Parnall Peto, αλλά ένα ατύχημα το 1929 που οφειλόταν σε αστοχία στεγανοποίησης του υποστέγου οδήγησε στην απώλεια του Μ-2 και του συνόλου του πληρώματος, οπότε η όλη ιδέα εγκαταλήφθηκε. Αλλές χώρες που ασχολήθηκαν με το θέμα ήταν η Ιταλία, όπου η όλη προσπάθεια εγκαταλήφθηκε το 1933 και η Σοβιετική Ενωση όπου και κατασκευάστηκε σχετικό αεροσκάφος αλλά τελικά ποτέ δεν επιχείρησε από υποβρύχια και η Γαλλία με το υπορύχιο Surcouf, 2900 τόννων, όπου μετέφερε το διθέσιο υδροπλάνο Marcel-Besson MB-411 Petrel.

Τελικά με την έναρξη του 2ου ΠΠ, μόνο δύο ναυτικές δυνάμεις διατηρούσαν αεροπλάνα επί υποβρυχίων, η Γαλλία με το Surcouf και η Ιαπωνία. Στην πορεία του πολέμου η Γερμανία θα δημιουργούσε τα δικά της ιπτάμενα μέσα για τον υποβρυχιακό της στόλο αλλά μόνο η Ιαπωνία τελικά θα χρησιμοποιούσε ευρέως τα αεροπλάνα αυτά για αναγνώριση αλλά και επιθέσεις ακόμα και στις ηπειρωτικές ΗΠΑ. Προς το τέλος του πολέμου οι Ιάπωνες συνέλαβαν φιλόδοξα σχέδια πλήγματος στους υδατοφράκτες της διώρυγας του Παναμά και μάλιστα ανέπτυξαν κα τα ανάλογα αεροσκάφη αλλά το τέλος του πολέμου σταμάτησε τις απόπειρες αυτές κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή.

Αυτό με λίγα λόγια είναι το ιστορικό πλαίσιο ανάπτυξης και χρήσης αεροσκαφών από υποβρύχια. Στη συνέχεια, όταν μου το επιτρέπει ο χρόνος μου, θα παρουσιάσω 4 από τα αεροσκάφη αυτά. Τα αεροσκάφη αυτά κυμαίνονται από συμβατικά διπλάνα μέχρι απίστευτες κατασκευές που είναι να απορεί κανείς πως το μυαλό των μηχανικών κατέληξε σε αυτές.

[nino1969]

... Στη συνέχεια, όταν μου το επιτρέπει ο χρόνος μου, θα παρουσιάσω 4 από τα αεροσκάφη αυτά. Τα αεροσκάφη αυτά κυμαίνονται από συμβατικά διπλάνα μέχρι απίστευτες κατασκευές που είναι να απορεί κανείς πως το μυαλό των μηχανικών κατέληξε σε αυτές.

Ωραίος, ωραίος    ναι, ναι, μετά γράψε και για εκείνα τα πρώτα "ελικοπτεράκια" - συναρμολογούμενα, σε μορφή κιτ - που είχαν οι Γερμαναράδες και απογείωναν από τα u-boote τους γι'αυτή τη δουλειά!! 

[gkontog]

Οπως υποσχέθηκα, πάμε για το πρώτο, Pavla 1/72 FA 330.

Το ελικόπτερο (ελικόπτερο; !!! )

O Heinrich Focke εξέπληξε τον αεροπορικό κόσμο όταν με το ολοκαίνουργιο ελικόπτερο Focke-Wulf Fw-61 απογειώθηκε για πρώτη φορά το 1937. Σε μικρό χρονικό διάστημα συνέτριψε όλα τα ρεκόρ που αφορούσαν στην ταχύτητα, ύψος, απόσταση και διάρκεια πτήσης για ελικόπτερα. Χάρη στον Focke και στον Anton Flettner η Γερμανία ήταν στις αρχές του Β ΠΠ η ηγέτιδα δύναμη όσον αφορά τη σχετική τεχνολογία και ήδη από το 1942 του γερμανικό ναυτικό δοκίμαζε το διπλού στροφείου Fl 282 για ανθυποβρυχιακή χρήση και προστασία νηοπομπών. Η τεχνολογική αυτή υπεροχή και τα προφανή πλεονεκτήματα των ελικοπτέρων οδήγησαν το ναυτικό στο να ζητήσει από την Focke-Achgelis GmbH την κατασκευή ενός ελικοπτέρου το οποίο επιχειρώντας από υποβρύχια θα βοηθούσε στον τομέα της αναγνώρισης αυξάνοντας το μέγιστο βεληνεκές οπτικής παρατήρησης το οποίο ήταν μόλις 12 Km. Είχε προγηθεί η προσπάθεια κάλυψης των αναγκών αυτών  με ένα μικρό υδροπλάνο, το Arado Ar 231, αλλά οι επιδόσεις και κυρίως οι χρόνοι προετοιμασίας για πτήση και αποθήκευση ήταν απογοητευτικοί και το όλο πρόγραμμα ακυρώθηκε.

Fw-61 με πιλότο την Hanna Reitsch, σε επίδειξη στο Deutschland Hall το Φεβρουάριο του 1938 στο Βερολίνο.


Η Focke-Achgelis GmbH είχε αποκτήσει εμπειρία από την μετατροπή του μεταφορικού ανεμοπλάνου DFS 230 σε ελικόπτερο χωρίς μηχανή προσαρμόζοντάς του το στροφείο ενός FA 233 με σκοπό να επιτύχει την δυνατότητα κάθετης προσγείωσης όπου το στροφείο θα λειτουργούσε σαν φρένο μειώνοντας σε ανεκτά επίπεδα την ταχύτητα πτώσης. Η ιδέα δοκιμάστηκε με επιτυχία και το νέο ανεμοπλάνο με ονομασία FΑ 225 μπήκε σε παραγωγή και έπαιξε σημαντικό ρόλο κατά τη διάσωση του Mussolini από το Gran Sasso.

      FA 225


Με δεδομένη την εμπειρία αυτή, η πρόταση της Focke-Achgelis GmbH ήταν ένα μικρό θαύμα μηχανικής και αεροναυπηγικής. Το FA 330 ήταν απλούστατο σαν κατασκευή, τόσο ελαφρύ (75 Kgr) που η προετοιμασία του απαιτούσε κατ’ ελάχιστο 2 μόλις άτομα, με μικρές ανάγκες για αποθηκευτικό χώρο μιας και οι διαστάσεις του ήταν κυριολεκτικά λιλιπούτιες, μπορούσε να ετοιμαστεί για πτήση ή αποθήκευση σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και μπορούσε να παραχθεί πολύ εύκολα. Επίσης, και ίσως το κυριότερο όλων, οι απαιτήσεις του σε συντήρηση ήταν μηδαμινές γιατί δεν είχε μηχανή! Παρ’ όλα αυτά μπορούσε να αναρριχηθεί μέχρι τα 220 m αυξάνοντας την οπτική παρατήρηση στα 53 Km σε συνθήκες καθαρής ατμόσφαιρας! Το FA 330 ρυμουλκούνταν από το υποβρύχιο και η ταχύτητα ρυμούλκησης σε συνδιασμό με την ταχύτητα του ανέμου δημιουργούσε περιστροφή του στροφείου το οποίο δημιουργούσε άντωση και σήκωνε την όλη κατασκευή στον αέρα. Με το τέλος της πτήσης το ελικόπτερο συσκευαζόταν σε 2 μεταλλικούς σωλήνες μήκους 3.75 m και απαιτούνταν 4 μέλη του πληρώματος του υποβρυχίου και χρόνος 3 min για την προετοιμασία για πτήση ή αποθήκευση. Το ελικόπτερο διέθετε χειριστήριο και rudder pedals και τρία όργανα (altimeter, airspeed indicator και tachometer). Πριν την απογείωση, σε ένα κατάλληλο κύλινδρο κάτω από την έλικα του στροφείου τυλιγόταν ένα σκοινί το οποίο κάποιο μέλος του πληρώματος στραβούσε με δύναμη δίνοντας στο στροφείο αρκετή γωνιακή ταχύτητα ώστε να αρχίσει να περιστρέφετε μόνο του υπό την επίδραση του ανέμου. Το ελικόπτερο κατά την πτήση του συνδεόταν με το υποβρύχιο με ένα λεπτό ατσάλινο σύρμα, παράλληλα με το οποίο υπήρχε και ένα καλώδιο με το οποίο επιτυγχανόταν επικοινωνία του πιλότου με το πλήρωμα. Στα μέσα του 1942 το πρώτο FA 330 ήταν έτοιμο και οι δοκιμές έγιναν στη Βαλτική σημείωσαν εξαιρετική επιτυχία.



Νομίζω οτι η έκφραση του πιλότου μιλάει από μόνη της...


Ο χώρος αποθήκευσης


Τα άσχημα νέα άρχιζαν στην περίπτωση που το υποβρύχιο λόγω επερχόμενης απειλής έπρεπε να καταδυθεί εσπευσμένα. Τότε ο πιλότος τραβούσε έναν κόκκινο μοχλό και το ελικόπτερο αποσυνδεόταν από το υποβρύχιο και ταυτόχρονα το στροφείο αποσυνδεόταν από το ελικόπτερο. Ο πιλότος άνοιγε το προσωπικό του αλεξίπτωτο και έλυνε τις ζώνες ασφαλείας, οπότε το σώμα του ελικοπτέρου έπεφτε στη θάλασσα και ο πιλότος προσγειωνόταν λίγο μετά. Αν οι συνθήκες το επέτρεπαν και το υποβρύχιο ήταν σε θέση να το κάνει, επέστρεφε και περισυνέλεγε τον πιλότο. Επίσης αν η ταχύτητα του αέρα ήταν αρκετή ο πιλότος μπορούσε να μην εγκαταλείψει αλλά να προσθαλασσώσει το ελικόπτερο ή ακόμα και να προσπαθήσει να το προεγειώσει πάνω στο υποβρύχιο αν η απειλή δεν ήταν άμεση. Οι πιθανότητες πάντως επιβίωσης του πιλότου ήταν σημαντικά μικρές, κάτι το οποίο έκανε πολλούς διοικητές υποβρυχίων να αποφεύγουν τη χρήση του FA 330.

Συνολικά περίπου 200 FA 330 κατασκευάστηκαν Η εύθραστη φύση τους δεν επέτρεψε τη χρήση τους στον Ατλαντικό, όπου οι έντονες καιρικές συνθήκες μαζί με την δυσανάλογα μεγάλη με το μέγεθός τους εικόνα που έδιναν στα συμμαχικά ραντάρ τα μικρά FA 330, απαγόρευσαν πρακτικά τις επιχειρήσεις. Στα πιο ήρεμα όμως νερά του Ινδικού, όπου οι ανθυποβρυχιακές περιπολίες δεν είχαν την ένταση αυτών του Ατλαντικού, το FA 330 βρήκε πεδίο δράσης επιχειρώντας από τα Type IX υποβρύχια τα οποία μπορούσαν να αναπτύξουν την ελάχιστη απαιτούμενη ταχύτητα των 18 κόμβων. Ελάχιστα στοιχεία υπάρχουν για την πολεμική δράση τους, κυρίως γιατί τα περισσότερα υποβρύχια κατέληξαν στο βυθό της θάλασσας και ελάχιστα ημερολόγια σκαφών διασώθηκαν. Σίγουρα όμως έδρασαν όπως αποδεικνύει και το διασωθέν ημερολόγιο του U-861 το οποίο αναφέρει πτήσεις του μεταφερόμενου FA 330 στα ανοικτά της Μαδαγασκάρης. Οι σύμμαχοι πληροφορήθηκαν την ύπαρξη του FA 330 όταν το U-852 προσάραξε στις 3 Μαΐου 1944 στα ανοικτά των Σομαλικών ακτών. Αναγνωρίζοντας οτι με το ελικόπτερο αυτό αυξανόταν δραστικά η ικανότητα αναγνώρισης των υποβρυχίων με ελάχιστη προσπάθεια και κόστος, εκτέλεσαν πολλές δοκιμές μετά τον πόλεμο αλλά η αύξηση των επιδόσεων των συμβατικών ελικοπτέρων και των υποβρυχίων τελικά ακύρωσαν τις όποιες προσπάθειες.

Παρά λοιπόν το οτι το FA 330 στηριζόταν στην ίδια βασική αρχή με τον χαρταετό της Καθαρής Δευτέρας, δεν παύει να αποτελεί μία εξυπνότατη λύση που κάλυψε με ελάχιστο κόστος και προσπάθεια όλες τις προδιαγραφές που τέθηκαν κατά την κατασκευή του. Παραδόξως αρκετά σώζονται σήμερα σε μουσεία σε πολύ καλή κατάσταση.



Το κιτ



Πιο είναι το πιο μικρό κιτ που έχετε δει στην 1/72 το οποίο να πωλείτε μόνο του; Και δεν μιλάω για βελτιωτικά σετ, ούτε για τις μικροσκοπικές μοτοσικλέτες με καλάθι που είχαν κάποια κιτ της Matchbox, συνήθως μαζί με κάποιο αντιαρματικό και τον ανάλογο τράκτορα. Οσον αφορά εμένα πάντως δεν έχω δει κάτι πιο μικρό και ήταν η πρώτη φορά που έψαχνα το κιτ μέσα στο κουτί!

Λοιπόν, το όλο κιτ ήρθε σε ένα κουτί μεγέθους Α4 και ύψους 2.5 cm το οποίο άνετα χωράει το 1/72 Ρ-47 της Revell! Ανοίγοντάς το, έπεσε από μέσα μία μικρή σακουλίτσα με ένα πλαστικό πλαίσιο με κομμάτια, ένα μικρό φωτοχαραγμένο και σήματα διαστάσεων 1cm X 2.2cm. Και αν δεν με πιστεύεται, ορίστε:



Σύνολο λοιπόν 16 μεταλλικά και 9 πλαστικά κομμάτια. Ολα αυτά πρέπει να κολληθούν σε μία άτρακτο 3.5 cm, και φυσικά λόγω photo etched πρέπει να γίνει χρήση κυανοακρυλικής, λαβίδων, ίσως μεγεθυντικών φακών και τεράστιας υπομονής. Προτείνετε αποχή από καφεϊνούχα ροφήματα, απαλή μουσική (Ludwig van Beethoven, Piano Sonata No. 14 in C-sharp minor) και μεταμόσχευση οφθαλμών ψαραετού (Haliaeetus leucogaster). H ποιότητα πάντως όλων των κομματιών, πλαστικών και μη, ήταν πολύ καλή. Τα photo etched θα χρειαστούν πλύσιμο γιατί είχαν εμφανή σημάδια μια ελαιώδους ουσίας, ίσως κάποιο προστατευτικό από πιθανές διαβρώσεις.

Οι οδηγίες είναι σε ένα φύλλο Α4, καλοτυπωμένες αν και ασαφείς σχετικά με την ακριβή τοποθέτηση των κομματιών. Εδώ θα χρειαστεί μελέτη σχετικών φωτογραφιών και της εικόνας στο κουτί της συσκευασίας. Περιττό να σας πω οτι στις οδηγίες τα κομμάτια είναι μεγενθυμένα τουλάχιστον επί 4! Τα χρώματα που δίνουν οι οδηγίες μάλλον είναι σωστά και σίγουρα κάποια γαλαζωπά FA 330 σε κάποια μουσεία δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Ετσι συμφωνώ με το RLM02 για τα μεταλλικά μέρη και το RLM70 για τις πτέρυγες του στροφείου. Τα σήματα, αν και μικροσκοπικά, είναι σωστά τυπωμένα και in register. Η τοποθέτησή τους φυσικά είναι ένα άλλο κεφάλαιο και θα απαιτήσει πολύ προσοχή γιατί το τελειωμένο μοντέλο θα πρέπει να είναι πολύ εύθραστο.



Συμπέρασμα; Λοιπόν, εδώ έχουμε το πρώτο μοντέλο που μπορεί να το συσκευάσεις σε ένα κουτί τσιγάρων και να το κατεβάσεις στην έκθεση. Σαν θέμα είναι σίγουρα πρωτότυπο. Θα αποτελέσει μία ευχάριστη ασχολία για ισοβίτες, αποκλεισμένους σε μακρινούς πλανήτες αστροναύτες και επιστήμονες κατά τον Ανταρκτικό χειμώνα. Επίσης το μοντέλο μπορεί να βαφτεί με πινέλο ή αερογράφο και κανείς να μην καταλάβει τη διαφορά. Για τους γεναίους που θα το ξεκινήσουν στέλνω αγωνιστικό χαιρετισμό και εύχομαι περαστικά!

ΥΓ
Δεν μπόρεσα να βρώ βελτιωτικά για το συγκεκριμένο μοντέλο. Υπάρχει όμως η δυνατότητα να τοποθετήσει κάποιος στον 2 τεμαχίων (!) πίνακα οργάνων σήματα με όργανα της Reheat. Μετά θα χρειαστεί κάποιο από τα παρακάτω τηλέφωνα:

ΝΝΘΑ, Νευρολογικό: 2101234567
Δρομοκαΐτειο, Εξωτερικά ιατρεία-Επείγοντα: 2101112233
Θεραπευτική Κοινότητα Ιθάκη: 21010ELEOS

[Δόξας Ιωάννης]

Πολύ καλό και πρωτότυπο-άγνωστο (σε μένα) θέμα.
Ευχαριστούμε για την αναλυτική ενημέρωση και το χρόνο που διέθεσες.

[Theios Nontas]

Μπράβο, πολύ καλή παρουσίαση. Σε ευχαριστούμε για το κόπο που έκανες 

[nino1969]

Μπράβο παιδί μου Γιώργο, το έχεις διαβάσει το μάθημά σου 10 με τόνο. 
Πολύ κατατοπιστικός, ομολογώ ότι παρότι έχω διαβάσει για τα εν λόγω ελικοφτεράκια πολλά πράγματα που αναφέρεις δεν τα ήξερα.
Τώρα για το μοντελάκι που αναφέρεις επειδή θα ταίριαζε ωραία με το TYPE VIIc της Revell που κάαααααποια στιγμή λέω να φτιάξω κι επειδή ο ζουρλομανδύας με ενοχλεί στις κινήσεις τώρα τελευταία καθώς μου φαίνεται πάχυνα και με στενεύει λίγο, μάλλον θα το δώσω σε κάποιο φίλο ωρολογοποιό να μου το φτιάξει.

[117tacan]

Με τέτοια άρθρα εμπλουτίζουμε τις γνώσεις μας 
Ευχαριστούμε αγαπητέ gkontog 

[melpas1013]

Πολύ καλός Giorgio... Πολύ καλές παρουσιάσεις...

[vagos]

Ευχαριστουμε για την παρουσιαση κ τον κοπο

[Wildcat]

Μπράβο Γιώργο

[KostasT]

Ωραια παρουσιαση Γιωργο
Εν αναμονη για τις επομενες

[mmaker]

Πολύ καλή παρουσίαση Γιώργο,ευχαριστούμε!

[distam]

Πρωτότυπο θέμα και ωραία παρουσίαση .

[gkontog]

Πάμε και για το δεύτερο, Tamiya 1/72 Aichi M6A1 Seiran.

Το αεροπλάνο.

Είναι Ιούνιος του 1945 και ο πόλεμος στην Ευρώπη έχει τελειώσει. Οι σύμμαχοι μαζεύουν τις δυνάμεις τους από το ευρωπαϊκό θέατρο επιχειρήσεων και αρχίσουν να την προωθούν στον Ειρηνικό για να υποτάξουν τον τελευταίο αντίπαλο, την Ιαπωνία. Ο πιο σύντομος και εύκολος δρόμος είναι μέσω της διώρυγας του Παναμά.

Η διώρυγα του Παναμά είναι ένα θαύμα μηχανικής, έργο αντάξιο των πυραμίδων της Αιγύπτου. Σε αντίθεση όμως με τις πυραμίδες οι οποίες δείχνουν οτι θα υπάρχουν για πάντα χωρίς προσπάθεια, η διώρυγα του Παναμά υπάρχει και λειτουργεί χάρη στη διατήρηση μιας λεπτής ισορροπίας ανάμεσα στην επάρκεια νερού από επίγειους ταμιευτήρες και την απώλεια νερού κατά την διέλευση των πλοίων από τους υδατοφράκτες. Αν για κάποιο λόγο οι ταμιευτήρες νερού αδειάσουν, ίσως λόγω κάποιας βλάβης των υδατοφρακτών ή καταστροφής τους, η διώρυγα του Παναμά δεν θα είναι τίποτα παραπάνω από ένα στολίδι στο τοπίο. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε το 1945, οι δυνάμεις των συμμάχων έπρεπε να προσθέσουν αρκετές χιλιάδες μίλια ταξιδιού από την Ευρώπη, και μάλιστα ταξιδιού μέσα από τις χειρότερες θάλασσες του κόσμου. Αυτό αυτόματα θα σήμαινε και σημαντική επιμήκυνση του πολέμου και τότε τα νέα ιαπωνικά όπλα και ίσως το πυρηνικό της πρόγραμμα να έφερναν μία ανατροπή στην εξαιρετικά δυσμενή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει η αυτοκρατορία.

Μπορεί να ακούγετε απίστευτο αλλά τους τελευταίους μήνες του πολέμου η Ιαπωνία είχε τα μέσα, υλικά και μη, για να εκτελέσει μία καταστροφική επίθεση κατά της διώρυγας του Παναμά, επιτυγχάνοντας αιφνιδιασμό ίσως μεγαλύτερο και από αυτόν που πέτυχε στο Pearl Harbor και κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο. Το τέλος του πολέμου πρόλαβε για λίγες εβδομάδες την εκτέλεση του φιλόδοξου αυτού σχεδίου και οι σύμμαχοι εκ των υστέρων έμειναν κατάπληκτοι όταν συνειδητοποίησαν τις πολύ υψηλές πιθανότητες επιτυχίας που είχε μία τέτοια ενέργεια.

Η διώρυγα του Παναμά, στο τέρμα των 2 υδάτινων καναλιών
διακρίνονται οι πύλες του υδατοφράκτη, ο στόχος της
αποστολής των Seiran


Oλα ξεκίνησαν στις 15 Μαΐου 1942 το Kaigun-Koku-Hombu (Naval Aviation Headquarters) παρέδωσε στην εταιρεία Aichi Kokuki K.K. (Aichi Aircraft Company) τις προδιαγραφές για ένα “Experimental 17-shi Special Attack Bomber”. Aπό τις προδιαγραφές αυτές γεννήθηκε το Μ6Α1 Seiran, το μοναδικό επιθετικό αεροσκάφος στον κόσμο με δυνατότητα επιχειρήσεων από υποβρύχια. Η εταιρεία Aichi κατασκεύαζε αποκλειστικά αεροσκάφη για το ιαπωνικό ναυτικό και η επιλογή της ήταν αναμενόμενη. Επίσης στα τέλη του 1942 η ίδια εταιρεία άρχισε τη μαζική παραγωγή του βομβαρδιστικου D4Y1 Suisei (Judy για τους συμμάχους) και υπήρχε η σκέψη οτι με λίγες μετατροπές θα μπορούσαν να προσαρμόσουν το Judy στις απαιτήσεις της προδιαγραφής. Οι απαιτούμενες αλλαγές όμως απεδείχθησαν πολλές και έτσι ένα νέο αεροσκάφος άρχισε να σχεδιάζετε δανειζόμενο κάποια στοιχεία του Judy αλλά με μεγάλες τελικά διαφορές για να καλυφθεί η ανάγκη για ένα αναδιπλούμενο αεροσκάφος το οποίο θα μπορεί να αποθηκευτεί σε έναν σωλήνα διαμέτρου 11ft 6in για μεταφορά από υποβρύχιο.

Η ανάγκη αποθήκευσης μέσα στον κύλινδρο αυτόν θα ήταν πλέον η βασική προδιαγραφή για οτι ακολούθησε. Η έλικα, διαμέτρου 126in σχεδιάστηκε ώστε να μπαίνει ακριβώς στο κέντρο του κυλίνδρου αυτού αφήνοντας μόλις 6in απόσταση μεταξύ των άκρων της και του τοιχώματος. Οι συνήθεις αστεροειδής κινητήρες (Mitsubishi MK8 Kinsei, 1300hp και Nakajima NK9B Homare, 1800hp) εκ των πραγμάτων έπρεπε να αποκλειστούν λόγω μεγάλης διαμέτρου, οπότε αποφασίστηκε η χρήση ενός Aichi Atsuta 32 που δεν ήταν άλλος από τον γερμανικό DB601A, την άδεια παραγωγής του οποίου είχε η Aichi. Οι πτέρυγες δίπλωναν προς τα πίσω ακριβώς όπως και των αμερικανικών F4F, F6F και TBF, οι άκρες των stabilizers δίπλωναν προς κα κάτω στο μήκος των 90cm και τα 90cm του πάνω μέρους του κάθετου σταθερού δίπλωναν προς τα δεξιά κατά 118 μοίρες. Αρχικά το αεροσκάφος δεν διέθετε κάποιο μέσο προσθαλάσσωσης και θεωρείτο ως απώλεια μετά την εκτέλεση της αποστολής του. Το πλήρωμα έπρεπε να εγκαταλέιψει ή να προσθαλασσωθεί κοντά στο μητρικό υποβρύχιο. Στην συνέχεια όμως, και με νωπά τα διδάγματα του Pearl Harbor, αποφασίστηκε οτι ήταν απαραίτητη η επαναχρισημοποίηση του αεροσκάφους για συνεχόμενες επιδρομές και έτσι προσθέθηκαν 2 πλωτήρες, ίδιοι με αυτούς του Aichi E16A1 Zuiun (Paul). Οι πλωτήρες αυτοί αποθηκευόντουσαν σε χώρους εντός του υποβρυχίου και προσαρμοζόντουσαν στο Seiran λίγο πριν την πτήση. Ο οπλισμός αποτελείτο από ένα 13mm Type 2 πολυβόλο που κάλυπτε το πίσω ημισφαίριο του αεροσκάφους, μία 850Kgr Type 91 Model 2 τορπίλη ή μία 800Kgr βόμβα. Αρκετές σκέψεις έγιναν για εγκατάσταση οπλισμού στα φτερά με την μορφή πυροβόλων των 20mm αλλά τελικά δεν υλοποιήθηκαν. Με την έναρξη της παραγωγής δύο Seiran απέκτησαν ανασυρόμενο σύστημα προσγείωσης και ονομάστηκαν Nanzan. Χρησιμοποιήθηκαν για την εκπαίδευση των πιλότων των Seiran.

Ο τρόπος αναδίπλωσης του Seiran


Το εκπαιδευτικό Nanzan


Το Seiran. Δεν ξέρω για εσάς, εμένα πάντως μου θυμίζει Ju-87.


Φορέας των Seiran ήταν τα κλάσσης Sen Toku I-400, υποβρύχια, μήκους 120m και εκτοπίσματος 6500 τόνων, τα μεγαλύτερα τότε υποβρύχια στον κόσμο και δεν ξεπεράστηκαν σε μέγεθος παρά τη δεκαετία του 1960 με την έλευση των πυρηνοκίνητων υποβρυχίων. Κάθε ένα μπορούσε να μεταφέρει μέχρι 3 Seiran και η ακτίνα δράσης τους του επέτρεπε να παραπλεύσουν το ακρωτήριο Horn και να πλήξουν με τα αεροσκάφη τους στόχους στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ επιφέροντας σοβαρό πλήγμα στο ηθικό του αντιπάλου.



Με το πέρας της εκπαίδευσης οι ιάπωνες ήταν σίγουροι οτι μπορούσαν να εκτελέσουν την επιδρομή κατά της διώρυγας του Παναμά με πολύ μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Η στρατηγική κατάσταση όμως ανάγκασε το ιαπωνικό ναυτικό να εκδώσει στις 25/06/1945 διαταγές για την εκτέλεση του σχεδίου Hikari, που δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επίθεση αυτοκτονίας των Seiran στα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ στο αγκυροβόλιο της ατόλης Ulithi. Eτσι στις 27/07/1945 τα υποβρύχια Ι-400 και Ι-401 με 6 Seiran ξεκίνησαν την τελευταία ναυτική επίθεση των ιαπώνων στον πόλεμο. Τα συνόδευαν τα Ι-13 και Ι-14 τα οποία μετέφεραν από ένα Nakajima C6N1 Saiun (Myrt), αναγνωριστικά αεροσκάφη για τις ανάγκες της αποστολής. Αρχικά ή επίθεση είχε σχεδιαστεί για την 17/08/1945 αν υπήρχε επιβεβαίωση από τα C6N1 οτι τα αεροπλανοφόρα ήταν μέσα στο αγκυροβόλιο. Ολα αυτά τα πρόλαβε η παράδοση της Ιαπωνίας την 15/08/1945 και έτσι τα Seiran δεν μπόρεσαν (ευτυχώς!) να αποδείξουν τι μπορούν να πετύχουν. Ενα από τα 4 (κατά άλλους 6) που έφθασαν στις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο επέζησε και σήμερα αποτελεί μέρος της συλλογής του National Air and Space Museum.

Το κιτ

Κατ’ αρχάς να ευχαριστήσω τον συνάδελφο wildcat ο οποίος παραχώρησε τις φωτογραφίες των πλαισίων του κιτ.

Λοιπόν, Tamiya. Αυτό τα λέει όλα! Πολύ καλή χύτευση, απουσία flash, απουσία sink marks, απουσία ejector pin marks σε εμφανή σημεία, πολύ καλή λεπτομέρεια για την κλίματα στο cockpit, λεπτή αλλά σαφής γράμμωση, ζώνες πρόσδεσης στα σήματα, σήματα για 6 αεροσκάφη και τρέϊλερ μεταφοράς του υδροπλάνου. Τι άλλο να ζητήσει κανείς με 15 EUR;



Τα σχέδια είναι αναλυτικότατα και περιλαμβάνουν και εκτενείς ιστορικές πληροφορίες σχετικά με το αεροσκάφος αλλά και τα υποβρύχια φορείς. Ο τρόπος κόλλησης των κομματιών και τα σχετικά σημεία είναι σαφέστατα, το ίδιο και οι χρωματικές οδηγίες όπου αυτό απαιτείτε.



Επίσης δίνονται 2 διαφορετικοί κώνοι για την έλικα αλλά δεν ξεκαθαρίζετε πιο από τα αεροσκάφη που δίνονται στα σήματα είχε ποιον κώνο. Ελέγξτε τις πηγές σας.

Τα χρώματα που προτείνονται είναι IJN Green για τις πάνω επιφάνειες και IJN Gray για τις κάτω επιφάνειες κάτι που συμφωνεί και με τις λίγες έγχρωμες φωτογραφίες που υπάρχουν για το Seiran. Για την προπέλα οι οδηγίες προτείνουν το Tamiya XF-9 αλλά νομίζω οτι είναι πολύ κόκκινο και φωτεινό. Θα αντιπρότεινα ένα Humbrol 160 ή 186. Η μεγάλη διαφωνία που έχω με τις οδηγίες είναι στο χρώμα του cockpit, όπου προτείνουν Tamiya XF-22 (RLM02). Δεν νομίζω να ισχύει κάτι τέτοιο, ελέγξτε τις πηγές σας. Η μοναδική φωτογραφία που βρήκα από την αναπαλαίωση που έγινε στο National Air and Space Museum δείχνει ένα χρώμα κοντά στα Humbrol 30 ή 78 και σίγουρα όχι RLM02.



Tα σήματα είναι πολύ καλά τυπωμένα και in register. Αποφύγετε τη χρήση βελτιωτικού γιατί με τα σήματα της Tamiya είχα κακές εμπειρίες, ειδικά με το βελτιωτικό της Gunze.



Βελτιωτικά:

Προς μεγάλη μου έκπληξη κυκλοφορούν ΚΑΙ βελτιωτικά για το κιτ αυτό. Ενα σετ PE από την Eduard (http://www.hannants.co.uk/search/?FULL=ED72250) και εξατμίσεις από την Moskit (http://www.hannants.co.uk/search/?FULL=MOS7209).

Συμπέρασμα:
Ενα πολύ όμορφο και ποιοτικό κιτ ενός σπάνιου και ελάχιστα γνωστού αεροσκάφους. Η συναρμολόγηση δείχνει να είναι πολύ εύκολη και η μονόχρωμη παραλλαγή προκαλεί για φθορές μέχρι το κόκκαλο. Μοναδικό ίσως μειονέκτημα είναι η μονοκόμματη καλύπτρα. Συστήνετε ανεπιφύλακτα. Πρωτού ξεκινήσετε το κιτ περάστε από το http://www.nasm.si.edu/museum/garber/aichi/aichi.htm, όπου θα δείτε φωτογραφίες από την αναπαλαίωση του Seiran στο National Air and Space Museum.

Βιβλιογραφία:
1. Aichi M6A1 Seiran, Monogram Aviation Publications, 1975, ISBN 0-914144-13-8.
2. Japanese submarine aircrafts, Mushroom model publications, 2002, ISBN 83-916327-0-9

[melpas1013]

Ωρε, πράμα... Γιώργο ξέρεις πλέον τι πρέπει να κάνεις... Χαράς το κουράγιο σου να κάνεις όλη αυτή τη δουλειά για όλους μας... Σε ευχαριστούμε...

[ALEX_SSGTi]

Το οποίο μπορεί να συνδυαστεί θαυμάσια με ένα από τα 72άρια υποβρυχιάκια της Revell, σωστά???

[LIVERPOOL]

Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο φορουμ έγραψα ότι ανακάλυψα θησαυρό, κάτι τέτοιο εννοούσα.

Τα κείμενα θα αντιγραφούν και θα φυλαχτούν ως θησαυρός στο "μπαούλο" με τα πολύτιμα αντικείμενα..

[nino1969]

Φίλε χοτ-ντογκ  μας έστειλες πάλι. Φοβερή παρουσίαση  η οποία όμως μου "γέννησε" μια ιδέα.

Κατ'αρχήν σε ευχαριστώ πολύ για την πολύτιμη βιβλιογραφία σου την οποία και μου εμπιστεύτηκες δανείζοντάς μου τον HDD σου.
Επειδή όμως για να τα "χτενίσω" και μόνο όλα όσα περιέχει αυτή θέλω κάτι χρόνια,
επειδή μου πιάνει κοντά 80 (πολύτιμα) Gb στο σκληρό
και επειδή τελικά είσαι βιρτουόζος της παρουσίασης ανάλογων βιβλιογραφικών θεμάτων, μάλλον θα τα σβήσω όλα!!!! 

Όποτε χρειαστώ κάτι... απλά θα ρωτήσω εσένα, όντας σίγουρος ότι θα προβείς σε άλλη μια παρόμοια, ΤΕΛΕΙΑ σαν κι αυτή παρουσίαση ... και θα έχω γλυτώσει και άπειρο κόπο ψαξίματος, ξεσκαρταρίσματος περιττής πληροφορίας κλπ κλπ.       

ΥΓ Ωραίος εεεε;;; 

[jogiav]

Πολύ ωραίο και ιδιαίτερο θέμα 
Επειδή αναφέρθηκε το Seiran και επειδή το είχα κατασκευάσει πριν από 8+ χρόνια, το ανέσυρα από τη βιτρίνα, το ξεσκόνισα, το φωτογράφησα και σας το παρουσιάζω.
Το κιτ είναι της Tamiya σε 1/48, ως συνήθως. Πολύ καλό κιτ, με άψογη εφαρμογή και πολύ ωραία παρουσίαση του α/φους με φωτό από restoration ενός Seiran από το Smisthonian Museum (gkontog έχεις πληροφορίες για την πρόοδο αυτού του project :  ) καθώς και τον τρόπο που δίπλωνε και αποθηκευόταν στο υποβρύχιο.
Πολλά πράγματα είναι λάθος (λόγω έλλειψης παραπομπών/βιβλιογραφίας, έλλειψης modelclub και έλλειψης gkontog) όπως τα χρώματα στο cockpit αλλά και οι βαριές φθορές (chiping, μεταλλικό panel, ξεθώριασμα χρώματος σε διάφορα panels) για ένα αεροσκάφος που δεν πρόλαβε να δράσει. Επίσης τα "τρεξίματα σκουριάς" είναι πολύ "σκληρά" στο σβήσιμό τους, μιας και ήταν από τις πρώτες μου προσπάθειες για τέτοιου είδους φθορές.
Εν πάσει περιπτώσει όμως, τουλάχιστον υπάρχει για να φέρνει αναμνήσεις αλλά και για να αποτελεί ένα σημείο αναφοράς για την όποια μοντελοκατασκευαστική πρόοδό μου.

Έχουμε λοιπόν:

[Getsa]

Σ' ευχαριστώ κι εγώ για τις παρουσιάσεις σου Γιώργο 

[gkontog]

(λόγω έλλειψης παραπομπών/βιβλιογραφίας, έλλειψης modelclub και έλλειψης gkontog)

Είναι αδύνατον να υπάρχει έλλειψη gkontog! Στο αποδεικνύω και μαθηματικά αν θες.

...ξεθώριασμα χρώματος σε διάφορα panels) για ένα αεροσκάφος που δεν πρόλαβε να δράσει.

Tα Seiran τα βρήκαν αν θυμάμαι καλά οι αμερικανοί στο Sasebo σε άθλια κατάσταση. Αυτά των υποβρυχίων ήταν σαφώς πιο διατηρημένα αλλά αυτά του Sasebo είχαν τραβήξει πολύ ταλαιπωρία. Αλλωστε πιστεύω οτι ποτε δεν ήταν και τρομερά προσεγμένο το κακής ποιότητας χρώμα παραλλαγής στα ιαπωνικά το 1945. Η αντιδιαβρωτική προστασία ήταν από ανάγκη πολύ καλή αλλά το χρώμα... Εχω κάτι φωτογραφίες με το Kikka που νομίζεις οτι είναι παλαίμαχος και τελικά μόνο μερικές πτήσεις έκανε. Και τα συγκεκριμένα Seiran, όπως και τα δύο Nanzan, πέταξαν πολύ για να εκπαιδευτούν οι πιλότοι και έφαγαν αρκετή θάλασσα, οπότε δικαιολογούνται οι φθορές και με το παραπάνω.

Επίσης τα "τρεξίματα σκουριάς" είναι πολύ "σκληρά" στο σβήσιμό τους, μιας και ήταν από τις πρώτες μου προσπάθειες για τέτοιου είδους φθορές.

ΟΚ, για σκουριά είναι κάπως υπερβολικό. Βάφτισέ το "λάδια που έτρεξαν" και είναι μια χαρά!

Λοιπόν εμένα μου αρέσει πολύ το μοντέλο! Πέτα του πάνω μερικά κουρέλια και σκισμένα καναβάτσα για να δώσεις την εντύπωση εγκατάλειψης, βάλτο πάνω σε μία βάση που να δείχνει μία τσιμεντένια πίστα (αυτό ακόμα και εγώ το φτιάχνω) και θα γίνει άψογο. Αλήθεια, γιατί δεν το θυμάμαι στην έκθεση;

[jogiav]

Είναι αδύνατον να υπάρχει έλλειψη gkontog!

Και όμως, στο δικό μου χωροχρονικό συνεχές, υπήρχε έλλειψη gkontog όταν έφτιαχνα το μοντέλο!!

Tα Seiran τα βρήκαν αν θυμάμαι καλά οι αμερικανοί στο Sasebo σε άθλια κατάσταση. Αυτά των υποβρυχίων ήταν σαφώς πιο διατηρημένα αλλά αυτά του Sasebo είχαν τραβήξει πολύ ταλαιπωρία. Αλλωστε πιστεύω οτι ποτε δεν ήταν και τρομερά προσεγμένο το κακής ποιότητας χρώμα παραλλαγής στα ιαπωνικά το 1945. Η αντιδιαβρωτική προστασία ήταν από ανάγκη πολύ καλή αλλά το χρώμα... Εχω κάτι φωτογραφίες με το Kikka που νομίζεις οτι είναι παλαίμαχος και τελικά μόνο μερικές πτήσεις έκανε. Και τα συγκεκριμένα Seiran, όπως και τα δύο Nanzan, πέταξαν πολύ για να εκπαιδευτούν οι πιλότοι και έφαγαν αρκετή θάλασσα, οπότε δικαιολογούνται οι φθορές και με το παραπάνω.

...εδώ πάει και η έλλειψη παραπομπών και πληροφοριών στην οποία αναφέρθηκα. Αλλά κατά τύχη, φαίνεται ότι έπεσα μέσα (στο λάκο!)

ΟΚ, για σκουριά είναι κάπως υπερβολικό. Βάφτισέ το "λάδια που έτρεξαν" και είναι μια χαρά!

...σκουριά : Ποιά σκουριά : Λάδια που έτρεξαν είναι...

Πέτα του πάνω μερικά κουρέλια και σκισμένα καναβάτσα για να δώσεις την εντύπωση εγκατάλειψης, βάλτο πάνω σε μία βάση που να δείχνει μία τσιμεντένια πίστα (αυτό ακόμα και εγώ το φτιάχνω) και θα γίνει άψογο.

Καλή ιδέα    I'll give it a try...

Αλήθεια, γιατί δεν το θυμάμαι στην έκθεση;

Δεν το θυμάσαι διότι δεν έχω πάει ποτέ μοντέλο μου σε έκθεση IPMS!!

[gkontog]

Και όμως, στο δικό μου χωροχρονικό συνεχές, υπήρχε έλλειψη gkontog όταν έφτιαχνα το μοντέλο!!

Αυτό χρήζει μελέτης!

...εδώ πάει και η έλλειψη παραπομπών και πληροφοριών στην οποία αναφέρθηκα. Αλλά κατά τύχη, φαίνεται ότι έπεσα μέσα (στο λάκο!)

Δεν είναι λάκος φίλε μου. Είναι μία πόρτα που πάνω γράφει "Εσύ που θα διαβείς αυτή την πόρτα άσε πίσω σου κάθε ελπίδα". ΟΚ, κλεμένο, αλλά μου αρέσει, παλιότερα το είχα κολλήσει στην πόρτα του γραφείου μου...

ΟΚ, για σκουριά είναι κάπως υπερβολικό. Βάφτισέ το "λάδια που έτρεξαν" και είναι μια χαρά!

...σκουριά : Ποιά σκουριά : Λάδια που έτρεξαν είναι...

Ετσι! Λάδια και γράσα είναι! Πως μου κόλλησε εμένα η σκουριά; Δε βλέπω και καλά λόγω ηλικίας...

Αλήθεια, γιατί δεν το θυμάμαι στην έκθεση;

Δεν το θυμάσαι διότι δεν έχω πάει ποτέ μοντέλο μου σε έκθεση IPMS!!

Γιατί : Να τις βάλω τις φωνές :

[melpas1013]

Nα τις βάλεις, να τις βάλεις...

[STARFIGHTER]

Nα τις βάλεις, να τις βάλεις...

.......x 13269878,37 φορες.....