Το τορπιλοβόλο 11 (όπως και τα με αριθμούς 12, 13, 14, 15 και 16) ναυπηγήθηκε το 1884-1885 στα γερμανικά ναυπηγεία Vulkan και εντάχθηκε στον Ελληνικό Στόλο το 1885. Έλαβε μέρος στον πόλεμο του 1897. Το 1905 υπέστη μετασκευή στο εργοστάσιο "ΜακΝτούαλ και Βαρβούρ" στον Πειραιά. Προστέθηκε δεύτερος λέβητας και απέκτησε δεύτερη καπνοδόχο, ενώ αυξήθηκε η ταχύτητα και βελτιώθηκε ο οπλισμός του.
Με την έναρξη του Πρώτου Βαλκανικού πόλεμου, με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Νικόλαο Βότση στις 18 Οκτωβρίου 1912, πλέοντας με σβηστά τα φώτα πορείας, αφού πέρασε τα αβαθή του Αξιού, έχοντας οδηγίες από τους οι καπεταναίους καϊκτσήδες Μιχάλης Κουφό και Νικόλαο Βλαχόπουλο, που του είχαν δείξει τα κατατόπια της εισόδου στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, εισήλθε κρυφά στο λιμάνι. Ήταν μια πράξη αυτοκτονίας, καθώς το λιμάνι φυλασσόταν από τα κανόνια του Καραμπουρνού και από νάρκες. Αψηφώντας τον κίνδυνο, που ήταν τεράστιος, πέρασε πάνω από τα ναρκοθετημένα νερά και εξαπολύοντας τρεις τορπίλες, πέτυχε να βυθίσει την αγκυροβολημένη εκεί παλαιά τουρκική θωρακοβάριδα FETH-I-BULEND.
Το τορπιλοβόλο βυθίσθηκε κατόπιν προσαράξεως στις 23 Απριλίου 1913 στον όρμο Μούδρου της Λήμνου συνεπεία σφοδρής κακοκαιρίας, χωρίς θύματα. Αργότερα ανελκύσθηκε και επανήλθε στην ενεργό δράση. Το 1918 μετατράπηκε σε υδροφόρο. Παροπλίσθηκε το 1920.
Το βράδι της 18 Οκτωβρίου 1912, ο καπετάν Μιχάλης από το Λιτόχωρο δούλευε πάνω στο μικρό τρεχαντήρι του, την «Παρασκευούλα», όταν είδε μέσα στο σκοτάδι ένα μικρό πλοίο να τον πλησιάζει. Ήταν το τορπιλοβόλο 11 από την γέφυρα του οποίου ο Βότσης ζήτησε τη βοήθεια του έμπειρου καϊκτσή. Ο Καπετάν Μιχάλης αμέσως ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Έλληνα Κυβερνήτη και τον ακολούθησε. Επιβιβαζόμενος στο μικρό τορπιλοβόλο, ζήτησε από τον Βότση να κάνουν μια στάση στο Λιτόχωρο για να πάρουν μαζί τους και τον Καπετάν Νικόλαο Βλαχόπουλο, ο οποίος γνώριζε όλα τα «μονοπάτια» του λιμανιού. Έτσι κι έγινε. Έπιασαν στην ακρογιαλιά του Αγίου Θεόδωρου και χωρίς πολλά λόγια επιβιβάστηκε κι εκείνος. Και αφού χάρη στη βοήθεια των δύο έμπειρων καϊκτσήδων εισήλθαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αντίκρισαν μπροστά τους τη μαύρη φιγούρα του τουρκικού θωρηκτού.
-
«Αυτό είναι;» ρώτησε ο Βότσης ;
-
«Όπως με βλέπεις και σε βλέπω Καπετάνιο», είπε ο Καπετάν Μιχάλης.
Σε όλο το καράβι ψίθυρος δεν ακουγότανε. Πλησίασαν στα εκατό σαράντα μέτρα. Το «Φετίχ Μπουλέντ» ήταν γυρισμένο προς το Λευκό Πύργο, σε θέση που ευνοούσε τις βολές του ελληνικού τορπιλοβόλου. Η τορπίλη έφυγε. Κάποιος ναύτης είπε πως σταμάτησε στον δρόμο. Τότε ο Βότσης φώναξε στον τιμονιέρη να κάνει όλο αριστερά. Το καράβι γύρισε στο άλλο πλευρό και η δεύτερη τορπίλη έφυγε. Έριξαν και μια τρίτη που υπήρχε πάνω στο κατάστρωμα. Πριν όμως αυτή πέσει στο νερό το θωρηκτό είχε ανατιναχθεί. Αμέσως ο Βότσης έστρεψε το σκάφος και άρχισε την έξοδο από το λιμάνι.
«-
Πιο σιγά Καπετάνιο» φώναξε ο Καπετάν Μιχάλης στον Βότση
«οι τσιμινιέρες σου βγάζουν φωτιές και θα προδοθούμε!». Βγήκαν όπως εισήλθαν με τους προβολείς να ψάχνουν το σκάφος εισβολέα. Όταν όλα έληξαν, οι δύο Καπεταναίοι τιμήθηκαν με μπρούτζινο παράσημο και 500 δραχμές.
[Πηγή wikipedia, Μηχανή του Χρόνου]
Το μοντέλο ιδιοκατασκευή σε κλίμακα περίπου 1/625, με βάση φωτογραφίες του πραγματικού.
Το κατασκευαστικό εδώ :
https://www.modelclub.gr/forums/index.php?topic=36099.new#new
