Βασίλη,
τι εννοώ με ατυχήματα. Πρώτον, να στραβώσεις τη βελόνα (αυτό ψιλοφτιάχνει αν δεν πάθει πολύ μεγάλη ζημιά). Δεύτερον και χειρότερο, το μπεκ (είτε μπροστά είτε το σπείρωμα στα βιδωτά). Τρίτον, την κορώνα, ή όπως το λεν αυτό μπροστά από το μπεκ (αυτό είναι σχετικά μικρό το κακό). Το ενδιαφέρον είναι πώς συμβαίνουν αυτά. Ο αερογράφος είναι συνδεδεσμός με το γ...λάστιχο που δίνει τον αέρα από το κομπρεσέρ. Πρέπει να τον καθαρίζεις μετά από κάθε χρώμα ελαφρά και να τον λύσεις και δέσεις τουλάχιστον μια φορά την ημέρα, ίσως και περισσότερες. Στην αρχή προσέχεις και όλα πάνε καλά. Μόλις του πάρεις τον αέρα (το λογοπαίγνιο δεν είναι από πρόθεση), και νιώθεις λίγο άνετα, αρχίζουν τα ατυχήματα. Δεν τον αποσυνδέεις από το λάστιχο και εκεί που πάς να ακουμπήσεις το μπουκάλι με το διαλυτικό και δεν είσαι συγκεντρωμένος, μπλέκεται το λάστιχο στο κομπρεσέρ, σου φεύγει ο αερογράφος και πέφτει στο πάτωμα, να η μια ζημιά. Έχεις βγάλει την βελόνα να την καθαρίσεις, έχει μετατοπιστεί λιγο η σκανδάλη, πας να τη βάλεις από συνήθεια με λίγη περισσότερη δύναμη, να που στράβωσε η βελόνα. Έχεις βγάλει το μπεκ να το καθαρίσεις και επειδή είσαι λίγο άνετος δεν είναι τα χέρια σου με το μπεκ πάνω από τον πάγκο ακριβώς, σου γλιστράει το μπεκ, πέφτει στο πάτωμα, σπάει η άκρη, πάει για πέταμα. Έχει στεγνώσει άσχημα κάποιο χρώμα (συνήθως κάποιο αστάρι ή κάποιο lacquer ή τέλος πάντων έμεινε περισσότερο το χρώμα και κόλλησε) βάζεις λίγο περισσότερη δύναμη, πάει το μπεκ. Στα βιδωτά μπεκ, βάζεις λίγη περισσότερη δύναμη στο βίδωμα, πάει το σπείρωμα. Έχεις χιλιοκαθαρίσει τον αερογράφο και πάλι για κάποιο γ...λόγο άγνωστο επιμένει να μην ψεκάζει σωστά, τον ξαναματακαθαρίζεις και κάπου από τα νεύρα σου βάζεις περισσότερη δύναμη κάπου που δεν πρέπει και να η ζημιά. Τα ατυχήματα αυτά γίνονται στη φάση μόλις έχεις εξοικειωθεί με το εργαλείο και χαλαρώνεις την προσοχή αλλά πριν να σου γίνουν όλες αυτές οι κινήσεις ψιλοαυτόματες. Δεν θέλω να πω ότι θα συμβούν όλα αυτά τα ατυχήματα υποχρεωτικά αλλά τα έχω πάθει και είμαι και λεπτολόγος, δεν είμαι ουργκ. Το πιο βασικό μάθημα που έχω πάρει είναι ότι δεν λύνω ποτέ τον αερογράφο παρά μόνο αν έχει βγει από το λάστιχο και είμαι πλέον όχι στο σημείο που βάφω αλλά στον πάγκο εργασίας με τους αγκώνες μου πάνω στον πάγκο και τον αερογράφο στο μέσον του πάγκου. Ώστε αν πέσει το μπεκ, να πέσει από τα δύο εκατοστά στην μαλακή επιφάνεια εργασία και όχι από το ένα plus μέτρο στο μάρμαρο. Και όπως είπες, όλες οι κινήσεις μαλακές, ό,τι δεν κουμπώνει είναι λάθος.
Μετά από κάποιο διάστημα οι κινήσεις αυτές γίνονται ψιλοαυτόματα. Ο HPCS μου είναι πεντακάθαρος σαν να αγοράστηκε χθες και τον έχω κοντά δέκα χρόνια και χωρίς ατυχήματα. Ατύχημα είχα πρόσφατα με τον φθηνό αερογράφο με το βιδωτό μπεκ. Και ο φθηνός αερογράφος βάφει καλά, ίσως και εξίσου καλά στις δουλειές με μικρές έως μεσαίες απαιτήσεις, αλλά η διαφορά είναι στο πόσο γυαλισμένα είναι όλα τα μέταλλα (στα λειτουργικά μέρη εννοώ, όχι τα διακοσμητικά), στο πόσο ανθεκτικά είναι τα μέταλλα, και το κυριότερο, στο πόσο καλά είναι ζυγισμένος στο χέρι.
Σημείωση: η άκρη του μπεκ του HPCs ξεβιδώνει αλλά αυτό χρειάζεται να γίνει πολύ σπάνια, όταν έχει λερωθεί αρκετά άσκημα. Αυτό είναι πλεονέκτημα σε σχέση και με τα απλά σταγόνας και με τα μόνο βιδωτά γιατί σου δίνει το πλεονέκτημα να μπορείς να καθαρίσεις καλά το μπεκ σε κάποιες καταστάσεις που οι άλλοι δεν στο επιτρέπουν ή διακινδυνεύεις ατύχημα (δες στο 8.30 στο βίντεο που έβαλες).
