Λοιπόν, η βάση είναι όντως ακόμη λίγο μικρή για τη σύνθεση (τι να κάνουμε, είμαι της βινιέτας) αλλά είναι η μεγαλύτερη που έχω και δεν είναι φελιζόλ, είναι γύψος. Θα πάω για κάτι μεγαλύτερο, καθώς υλικά υπάρχουν στοκαρισμένο, και φελιζόλ και κόντρα πλακέ και ό,τι άλλο χρειαστεί.
Φανταστείτε ότι αρχικά το Spitfire δεν μου άρεσε ως υδροπλάνο, με χαλούσαν λίγο οι συμπαγείς βάσεις των πλωτήρων και δεν ξέρω τι άλλο. Τώρα, όπως έγραψα, δεν μπορώ να φανταστώ πώς σκέφτηκε κάποιος να του βάλει ρόδες
.
Δημήτρη, το χρώμα από κάτω θα είναι όπως το έχει στο κουτί (εκεί φαίνεται λίγο πιο πορτοκαλί) και θα είναι το Trainer Yellow, που προτείνει η εταιρεία αλλά και συμφωνούν όσοι μοντελιστές έχουν ασχοληθεί. Το χρώμα αυτό (hu24) κάνει μια ιδέα προς το μουσταρδί και είναι λίγο δύστροπο, όπως όλα τα κίτρινα. Κάνω κάποιες δοκιμές σε evergreen για να το στρώσω καλά όταν έρθει η ώρα. Βέβαια δεν θα φαίνονται και πολλά πράγματα όταν μπει στη βάση.
Και δυό λόγια για την ιστορία του αεροσκάφους από αυτά που βρήκα από εδώ και από εκεί. Το 3760 ήταν το δεύτερο spitfire στο οποίο τοποθετήθηκαν πλωτήρες. Το πρώτο ήταν ένα Mk I και επρόκειτο να δράσει στη Νορβηγία το 1940. Φόρεσε πλωτήρες από Blackburn Roc. Το 1942 έγιναν ξανά δοκιμές με την ιδέα να δράσει στα Δωδεκάνησα από κρυφές βάσεις σε ερημονήσια με τροφοδοσία από υποβρύχια, ώστε να χτυπάει τα γερμανικά μεταγωγικά που τροφοδοτούσαν τις φρουρές στα μικρότερα νησιά. Δηλαδή σενάριο τρελής πειρατικής περιπέτειας. Το 3760 φόρεσε πλωτήρες ειδικά σχεδιασμένους για την περίπτωση, από τον Arthur Shirvall. Ο Shirvall ήταν συνεργάτης του Reginal Mitchell, που όπως είπε και ο Πέτρος στην πρώτη σελίδα του thread, ήταν σχεδιαστής και των αγωνιστικών υδροπλάνων της Supermarine αλλά και του Spitfire. Μάλιστα το Spitfire αντλούσε τεχνολογία κατευθείαν από τα διδάγματα από την ανάπτυξη των αγωνιστικών υδροπλάνων.Το 3760 μαζί με άλλα 2 ίδια υδροπλάνα Spitfire Vb, που μετατράπηκαν σύμφωνα με το πρώτο, στάλθηκαν στην Αίγυπτο το 1943 αλλά τελικά δεν χρησιμοποιήθηκαν στα Δωδεκάνησα καθώς άλλαξε η αεροπορική ισορροπία στην περιοχή μετά την παράδοση των Ιταλών και την κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Γερμανούς. Τέλος πάντων, τα τρία υδροπλάνα παρέμειναν για δοκιμές στην αλμυρή λίμνη (Great Bitter Lake, δεν ξέρω αν έχει ελληνικό όνομα) που υπάρχει στη μέση της διώρυγας του Σουέζ. Η ουρά του 3760 παρουσίασε προβλήματα διάβρωσης και αντικαταστάθηκε με νέα που ήρθε από την Βρετανία. Αυτό έχει σημασία για το μοντέλο που απεικονίζω γιατί στις φωτογραφίες έχει δύο διαφορετικές ουρές. Την κανονική αρχική (που έχει το μοντέλο της PM και έχω κάνει) και την μεγαλύτερη που είχαν και τα άλλα δύο Mk Vb. Συνεπώς η ιστορία του διοράματος μας έχει ως εξής: το αεροσκάφος βρίσκεται στην Αίγυπτο, όπου στάλθηκε όπως ήταν με το σύμβολο P και τις κίτρινες επιφάνειες ως πρωτότυπο για δοκιμές (και έχει την παλιά ουρά), και περιμένει την επισκευή του. Στην πραγματικότητα δεν έχω στοιχεία με ποιο χρώμα στάλθηκε στην Αίγυπτο. Αυτά προς το παρόν με πολλή φαντασία. Μόλις τελειώσει αυτό πάμε για το αγωνιστικό υδροπλάνο Macchi MC 72, με τον εντυπωσιακό χρωματισμό του και την φουτουριστική εμφάνιση (1/48-1/50, αρχαίο καλούπι της Aritplast αλλά τίμιο με ωραία χάραξη και πριτσίνια αλλά χωρίς πιλοτήριο - κυκλοφορεί ακόμη το ίδιο καλούπι από άλλες εταιρείες, πιο πρόσφατα από την Altantis στη δεκαετία 2010).
Αύριο η συνέχεια της προόδου στην κατασκευή.
