Υπάρχουν διάφοροι τρόποι ν' αναπαρασταθεί σωστά το προαναφερθέν υλικό.
Προσωπικά ακολουθώ αυτή τη διαδικασία. Απαιτεί λίγο χρόνο και κυρίως γίνεται
με απλά υλικά κι εύκολα.
Κάποιοι μεταχειρίζονται γύψο, αλλά εκτός του βάρους του θα πρέπει να φτιαχθεί
ούτως ή άλλως και το καλούπι. Στα διοράματά μου χρησιμοποιώ χαρτόνι 1.5 mm
που το περνάω με λευκό ξυλόστοκο ελαφρά αραιωμένο με το πινέλο. Έτσι δημιουρ-
γούμε μια ανάγλυφη επιφάνεια που θα βοηθήσει μετέπειτα. Η υγρασία του στόκου
ίσως σκεβρώσει λίγο το χαρτόνι αλλά σε μία ολοκληρωμένη κατασκευή το φαινόμενο
παρατηρείται ελάχιστα και φυσικά διορθώνεται εύκολα λόγω της ελαστικότητος του
χαρτονιού.
Τρίβουμε ελαφριά με ντουκόχαρτο για να λειανθεί σε κάποια σημεία και να μείνουν
εσοχές σε κάποια άλλα για ρεαλιστικότερη υφή. Μπορούμε επίσης να ξύσουμε με το
κοπίδι για σπασμένα τμήματα. Με ένα scriber χαράσουμε τυχόν αυλάκια μεταξύ των
τσιμεντένιων μερών και με μια οδοντογλυφίδα όπως αυτή της φωτό δημιουργούμε το
ανάγλυφο του καλουπαρίσματος σε πλαϊνες επιφάνειες.
Κατόπιν βάφουμε με ένα γριζοπράσινο χρώμα αλλού περισσότερο
και αλλού λιγότερο αραιωμένο για χρωματική ποικιλία.
Έχοντας αφήσει Titanium White oil πάνω σε χαρτόνι για να φύγει το λάδι του με ένα
πινέλο και έντονο τρίψιμο αρχίζουμε να ξασπρίζουμε τμήματα. Η ίδια διαδικασία ακο-
λουθείται και με λάδι Yellow ochre. Σφραγίζουμε με ματ βερνίκι για προστασία της μέχρι
εδώ εργασίας μας και κάνουμε wash σε επιλεγμένα τμήματα με Raw Umber για περισ-
σότερο βάθος. Εάν θέλουμε κάνουμε και πιτσιλιές με το ίδιο Wash για λεκέδες όπως εδώ.
Εάν το παρακάνουμε διορθώνουμε επαναλαμβάνοντας με λευκό, αφού βερνικώσουμε ξανά.
Τα λάδια όταν έχουν μείνει πάνω σε χαρτόνι για 1-2 ημέρες είναι ματ και συμπεριφέρονται
σαν pigments, όσο τα τρίβεις δηλ. βγαίνουν σβηστά και χωρίς πινελιές αλλά έχουν και το
πλεονέκτημα ότι κολλάνε πάνω στο υπόστρωμα.
Στο διόραμα "Dead Canal" ακολούθησα μια παραπλήσια μέθοδο ως προς τις αποχρώσεις.
Θέλω να πειραματίζομαι και να μην κάνω τα ίδια και τα ίδια, είναι βαρετό.
Ξεκίνησα με 2 washes με enamel μεσαίο καφέ και olive drab σε τυχαία-ανάμικτα περάσματα.
Σε αυτή τη βάση "έτριψα" το λευκό λάδι. Μια επισήμανση εδώ: Όταν το λάδι μπαίνει σε
τέτοια ποσότητα δεν στεγνώνει αμέσως και το pigment του φεύγει με τρίψιμο. Αφήνουμε
λίγο να στεγνώσει και το περνάμε με βερνίκι για σετάρισμα. Χρησιμοποιώ το Winton matt
και δεν έχω παρατηρήσει αλληλεπίδραση και ζημιά. Μετά μπορούμε να κάνουμε τα washes
και τα pinwashes μας ή τους λεκέδες άφοβα.
Ανάλογα το τι θέλουμε ν' αναπαραστήσουμε, δουλεύουμε πράσινους τόνους με
wash για πρασινίλα σε σκιώδη μέρη και τρεξίματα με Raw Umber και streaking
grime στα πλαϊνά για βρωμιά, αλλά και αποχρώσεις σκουριάς για οξείδωση του
οπλισμού. Με στεγνό πινέλο επίσης και λάδια κάνουμε αντίστοιχες φθορές και
αντιθέσεις μεταξύ ανοιχτών και σκούρων αποχρώσεων.
Για να πετύχουμε σωστά αληθοφανή αποτελέσματα σε τέτοιες κατασκευές, το Α και το
Ω είναι η λεπτομερής παρατήρηση αντίστοιχων πραγματικών αντικειμένων. Το παλιό
τσιμέντο καταντάει λευκό με ελαφριά tan απόχρωση ανάλογα με τη σκόνη που έχει
επάνω του. Το πολύ παλιό όμως τείνει να γκριζάρει σε σκούρους τόνους αλλά και με
πολύ ανάγλυφη υφή λόγω της διάβρωσης. Ο μπούσουλας μας θα είναι πάντα το θέμα
που θέλουμε να δείξουμε, ώστε όλα τα επιμέρους στοιχεία να δένουν μεταξύ τους και
να μην παρατηρείται το φαινόμενο που βλέπουμε σε διοράματα με εγκαταλελειμένα
οχήματα-κτίρια δίπλα σε "φρέσκα" τσιμέντα , βαμμένα με μονόχρωμο medium grey
σαν φρεσκοκαλουπαρισμένα.
