To πινελάτο σβήσιμο είναι μία έννοια αρχικά παράδοξη, κάτι σαν τα γλυκά διαίτης ή το νηστίσιμο κεμπάπ.
Οι δικές μου απόπειρες γίνονται συνήθως σε δύο βήματα:
1. Τρίβω στα όρια με λεπτά ντουκόχαρτα (και πολλή προσοχή και χωρίς να απογοητευτώ αν τελικά χρειαστεί να συμπληρώσω / διορθώσω στο τέλος με λίγο χρωματάκι)
2. Μετά το τρίψιμο κάνω στεγνό πινέλο με το ανοικτότερο χρώμα (όπως είπε ο Γιώργος! γιατί αν πας ανάποδα τότε απλά θα σου βρωμίσει το ανοικτό από το σκούρο). Το χρώμα στη δική μου περίπτωση δεν είναι αραιωμένο και χρησιμοποιώ σκληρούτσικο πινέλο. Πρακτικά δηλαδή χαλάω τα όρια των δύο χρωμάτων με μηχανικό τρόπο (τρίψιμο), χημικό (μέσω του διαλύτη που έχει το χρώμα στο στεγνό πινέλο) και... ζωγραφικό, αφού το ανοικτό χρώμα θα χαλάσει την οπτική σκληράδα του σκούρου χρώματος στο όριο. Εννοείται ότι πετυχαίνεις ελάχιστο αποτέλεσμα με άπειρη προσπάθεια και σε καμία περίπτωση δεν περιμένεις να πάρεις το εφφέ του αερογράφου. Αυτό που καταφέρνεις όμως είναι "σπάσεις την πινελίαση" του μοντέλου και να μην δείχνει σαν
αροπλανάκι (sic) βαμμένο από πιτσιρικά του δημοτικού...
