Την προκλασική περίοδο, τα πλοία που ταξίδευαν στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου θάλασσας, σύμφωνα με ευρήματα ναυαγίων καθώς και με στοιχεία από κείμενα,ήταν κατασκευασμένα με την μέθοδο "το κέλυφος πρώτα" (shell first).
Μετά την αρχική απόπειρα κατασκευής μονόξυλων ή της παπυρέλας, η εξέλιξη στην Ναυπηγική Τέχνη, ήρθε με την μορφή της τεχνικής "shell first". Αυτή η τεχνική μπορεί ναπεριγραφεί ως εξής: Οι καραβομαραγκοί της εποχής, έκοβαν κορμούς δέντρων & τους πελεκούσαν, έτσι ώστε να πάρουν το επιθυμητό σχήμα. Στην συνέχεια τον συνέδεαν με τον επόμενο διαμορφωμένο κορμό, χρησιμοποιώντας ξύλινα μόρσα (γλωσσίδια) & καβίλιες. Ο λόγος που δεν χρησιμοποιούσαν μεταλλικά στοιχεία για την συναρμολόγηση των στοιχείων, προφανώς είναι ότι ήταν "ακριβό" το μέταλλο για την δημιουργία καρφιών ή δεν γνώριζαν ακόμη την διαδικασία επεξεργασίας των μετάλλων.
Έτσι, τα επιμέρους στοιχεία, λειτουργούσαν ως αδρανή δομικά στοιχεία, που κρατούσαν τις ανοχές & αντοχές της πρώτης ύλης, του ξύλου. Κατά το τελικό στάδιο της κατασκευής, μόνωναν τα ύφαλα του σκάφους με πίσσα και τα έξαλα με ζωικό λίπος ή ρετσίνι. Η τεχνική αυτή διατηρήθηκε έως τα μέσα της Βυζαντινής περιόδου, όπου για λόγους κοστολογίου (υλικά & εργατικά), άρχισε να γίνεται ασύμφορη.
Οι τύποι των πλοίων αυτής της περιόδου, ήταν δύο: Οι στρογγυλαί & οι μακρές νήες. Ο πρώτος τύπος αφορούσε κυρίως εμπορικά πλοία & ο δεύτερος τύπος αφορούσε πλοία κατασκευασμένα για μεγαλύτερα ταξίδια και εκστρατευτικούς σκοπούς.
Ένα τέτοιο δείγμα, είναι η μονήρης πεντηκόντορος. Πλοίο που πιθανόν, να χρησιμοποιήθηκε και από τον Ιάσωνα κατά την Αργοναυτική εκστρατεία. Αυτά τα πλοία, είχαν πλήρωμα 30 ή 50 ατόμων, είχαν δύο πλευρικά πηδάλια στο πίσω μέρος του σκάφους & απλή βοηθητική ιστιοφορία. Σύμφωνα με εικονογραφήσεις πάνω σε αρχαία αγγεία που έχουν βρεθεί, είχαν στρογγυλή υπερυψωμένη πλώρη και στην πρύμνη υπήρχε η απόληξη της καρίνας. Η αναλογία μήκους πλάτους υπολογίζεται στο 1/6, για αυτό και ο χαρακτηρισμός τους ως μακρές νήες (μακρά πλοία). Επιπλέον χαρακτηριζόταν και ως γρήγορα σκάφη. Από τον δεύτερο χαρακτηρισμό συμπεραίνεται ότι δεν πρέπει να είχαν μεγάλο βύθισμα. ʼλλωστε η ονομασία " Αργώ" , μεταφράζεται ως γρήγορος-ταχύς.
Τα βασικά δομικά μέρη του πλοίου ήταν: η τρόπιδα (καρίνα), το εσωτρόπιον (συνδετικό στοιχείο των δύο μερών της καρίνας), η στείρα (κάθετο πλωριό ποδόσταμα), το εφόλκιο (αντηρίδα της στείρας), η γάστρα του κήτους (κατασκευασμένη από κουτούκια πεύκου, με την μέθοδο shell first), οι πάγκοι & πασαπάγκοι-υποπόδια των κωπηλατών (λειτουργούσαν και ως ενισχυτικά δομής ή σαν "νομείς"), το διάζωμα που διέτρεχε το κέντρο του πλοίου από την πλώρη στην πρύμνη, και τέλος το κατάρτι με την μονή τετράγωνη ιστιοφορία. Από το ύψος της κουπαστής και πάνω υπήρχε ένα δίφρακτο (διπλή σειρά κάγκελων στερεωμένη σε ξύλινους ορθοστάτες), που ένωνε το "κάστρο" της πλώρης με το "πλεχτό" της πρύμης.
Ο μύθος αναφέρει ότι το 1400 π.χ. ο ʼργος κατόπιν εντολής του Ιάσονα, κατασκεύασε μία μονήρη πεντηκόντορο, έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί η Αργοναυτική Εκστρατεία. Το καράβι αυτό, χαρακτηριστικό δείγμα της εποχής, επανδρώθηκε με πενήντα κωπηλάτες, εικοσιπέντε από κάθε πλευρά του και είχε βοηθητική απλή ιστιοφορία. Κατασκευάστηκε από ξυλεία του Πηλίου, του ιερού όρους των
Κενταύρων, με την βοήθεια της Θεάς Αθηνάς. Πήρε το όνομα Αργώ, που σήμαινε ταχύς, γρήγορος. Δεν είχε πάνω του κανένα μεταλλικό στοιχείο (καρφί), αλλά όπως συνηθιζόταν την εποχή εκείνη, τα επιμέρους τμήματα του ήταν ενωμένα με μόρσα και καβίλιες.
Το τι είναι μύθος και τι πραγματικότητα, χάνεται μέσα σε αυτά τα 3.500 χρόνια που έχουν περάσει και ήδη το έχουν διευκρινίσει οι ιστορικοί. Η Αργοναυτική Εκστρατεία, περιγράφεται στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου του Ρόδιου. Όμως ένα είναι βέβαιο. Αυτά τα Έπη, παρουσίαζαν την ζωή και τις συνήθειες της εκάστοτε εποχής. Ταξίδια σαν αυτό, γινόντουσαν. Μπορεί να μην υπήρξε το χρυσόμαλλο δέρας, υπήρξαν όμως πολύτιμα και ημιπολύτιμα μέταλλα καθώς και εμπορικά κίνητρα σε άλλους τόπους. Μέταλλα όπου ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμα, για οπλισμό ή άλλες καθημερινές ανάγκες. Αυτός ίσως είναι και ο λόγος (το πόσο πολύτιμα και χρήσιμα ήταν μέταλλα σαν το χαλκό), που τα πλοία της εποχής
κατασκευαζόταν εξ ολοκλήρου από ξύλο. Ταυτόχρονα μας είναι γνωστή η ύπαρξη χρυσού στην περιοχή της Κολχίδος.
Η αρχαιολογική σκαπάνη δεν έχει ανακαλύψει κάποιο στοιχείο του πλοίου (πράγμα μάλλον φυσικό για την ηλικία ενός τέτοιου ναυαγίου), όμως η απουσία απόδειξης δεν σημαίνει και απόδειξη απουσίας. Αρχαιολογικά ευρήματα ερυθρόμορφων κρατήρων, απεικονίζουν τους Αργοναύτες σε διάφορες δραστηριότητές τους. Επίσης και τη μορφή πλοίων σαν την Αργώ. Ο Ηρόδοτος περιγράφει στο IV, στ.179 του: «...Ιήσονα, έπειτε οι εξεργάσθη υπό τω Πηλίω η Αργώ.», δηλαδή: « ...αφού ο Ιάσωνας κατασκεύασε στους πρόποδες του Πηλίου την Αργώ.»
