Παρότι η έλευση ενός παιδιού στην οικογένεια, δεν αφήνει πολύ χρόνο για χόμπι, εν τούτοις κάποιες φορές η φαγούρα στο χέρι υπερισχύει πολλών υποχρεώσεων.
Μη μπορώντας λοιπόν από τις αρχές του χρόνου περίπου που άλλαξε η διαρύθμιση του σπιτιού να βάψω (η σύζυγος ήταν έγκυος και απαγορευόνταν τέτοια πράγματα), το μόνο που μου έμενε να κάνω, ήταν απλώς να κατασκευάζω. Το πρώτο που βγήκε από τη γραμμή παραγωγής πριν από το βαφείο ήταν το Μ-24 της Italeri.
Φτωχό μοντέλο αλλά σχετικά τίμιο για τα λεφτά του, με πολλές όμως απαιτούμενες διορθώσεις ώστε να "δείξει" λίγο.
Με τα συνιθισμένα της δικής μου θεματολογίας, το κιτ θα αναπαραστίσει ένα άρμα στα πρώτα χρόνια της παρουσία τους στην Ελλάδα.
Μονόχρωμο, με την Τ72Ε1 ερπύστρια (μεταλλικό πέλμα).
Πρώτη προσπάθεια βελτίωσης του κιτ της Italeri στους εντατήριους και τους κινητήριους, με οδηγό αυτούς από το κιτ της Bronco. Σχετική αποτυχία, οπότε κάπου εκεί λήθφηκε η απόφαση το κιτ να εμπλουτιστεί με το βελτιωτικό της Eduard, και κινητήριους-εντατήριους της Friul.
Μέχρι να έρθει το κιτ της Friul και της Eduard, προχώρησα την κατασκευή στο υπόλοιπο μοντέλο, παρατηρώντας και σχεδιάζοντας τις κνήσεις μου.
Επόμενο σημείο επέμβασης ο πύργος. Το Μ-24 έχει δύο χαρακτηριστικά ελλειπτικά σχέδια στο ασπίδιο του πυροβόλου, εκατέρωθεν της κάνης, που η Italeri, τα είχε σε εντελώς λάθος κατεύθυνση. Τρίφτηκαν ώστε να αφαιρεθούν, όπως και άλλες λεπτομέρειες του πύργου καθώς θα έμπαιναν στη θέση τους φωτοχαραγμένα της Eduard. Την ίδια ώρα το χάλια καλούπωμα της άκρης της κάνης, που ξέφυγε τελείως όταν προσπάθησα να το φέρω σωστά χωρίς να χρειαστεί στοκάρισμα, με οδήγησε στην κατασκευή "τελικού", από evergreen αντίστοιχης διατομής που ξετρυπήθηκε λίγο περισσότερο από όσο το έδινε η μαμά του.
Πιο προσεκτική παρατήρηση έδειξε το μαύρο χάλι που είχε πετύχει η Italeri στην αποτύπωση της ραφής του πύργου. Προσεκτικό τρίψιμο να έρθει σε σωστότερο ύψος η ραφή, και γέμισμα με στόκο γύρω γύρω, ώστε να δείχνει σωστότερο, ενώ από sprue του κιτ, με κατάλληλο τρίψιμο και διαμόρφωση φτιάχθηκαν και οι ελλειπτικές ραφές του ασπιδίου.
Μαζί με τα παραπάνω ξεκίνησε κα το μαρτύριο της τοποθέτησης των PE. Πολλά κομμάτια και ταλαιπωρία, ενώ η ευκολία των ερπυστριών της Bronco (η καλή -γενικά- Bronco στο κιτ για το Γαλλικό M-24 στην Ινδοκίνα δίνει και τις δύο ερπύστριες), ήταν ευχάριστη νότα στην κατασκευή, παρόλο που δεν χρησιμοποιήθηκε ο αριθμός πέδιλων που έλεγε η Bronco, μιας και τότε θα κρέμαγε παααααάρα πολύ... Ταλαιπώρια μεγάλη η δέστρες...
Η συνέχεια έγινε με τον πύργο, όπου έπεσε πολύ βλαστήμια με τα φωτοχαραγμένα. στάθηκε αδύνατον να συναρμολογήσω τον έστορα από το 50άρι, όπως τον έδινε η Eduard (και τα προστατευτικά στα φώτα με ταλαιπώρησαν, αλλά όχι τόσο!!!), οπότε με βάση αυτόν από το κιτ της Bronco, έγινε scratch. Μαζί αλλάχθηκε και η κάνη από το 50αρι, που ήταν πιο αλήθωρη και από τον Σπανοβαγγελοδημήτρη από τη "Σοφερίνα".
Κάπου εκεί, μπήκαν και οι τελευταίες λεπτομέρειες, και το μοντέλο αναπάευεται σε κουτάκι, αναμένοντας το βάψιμό του...
