Βρισκόμενος καί γω σε μία περίεργη φάση της ζωής μου καί σε συνδυασμό με τα όσα συμβαίνουν, ήρθε καί με άφησε άφωνο καί μου δημιούργησε τεράστια θλίψη ο χαμός του Χρήστου. Μόλις πρίν από 5 λεπτά πληροφορήθηκα την σημαντική απώλεια αυτού του παιδιού καί λεω παιδιού γιατί έτσι αισθάνομαι για όλους μας, πως ακόμα είμαστε τυχεροί να φέρουμε μέσα μας έστω καί ένα μικρό κομμάτι της παιδικής μας αθωότητας ΧΑΡΙΝ σε αυτό το χόμπυ που λέγεται ΜΟΝΤΕΛΙΣΜΟΣ καί που τόσο το έχουν στηρίξει όλες αυτές τις δεκαετίες αυτοί οι ανθρώποι, φίλοι, συνεργάτες και ιδιοκτήτες των μοντελιστικών καταστημάτων.
Με τον Χρήστο γνωριζόμουν καί είχα φιλία για πάνω από 2,5 δεκαετίες, όταν πρωτοξεκίνησα να το σκάω από το σχολείο να παίρνω το λεωφορείο καί να πηγαίνω - με τεράστια ανυπομονησία - στην Δεριγνύ για να κάνω τα ψώνια μου μα πάνω απ' όλα για να μιλήσω με τον Χρήστο καί να μου μεταλαμπαδεύσει τις γνώσεις του. Αργότερα, στην Αργολίδος καί πλέον σε μεγαλύτερη ηλικία θυμάμαι τις συζητήσεις μας για την έρευνα που έκανε κάθε φορά για τις χαλκομανίες του αλλά καί για την επόμενη αγορά μου από το Χάνναντς.
Τι να πώ βρε παιδιά. Κρίμα καί άδικο που φεύγουν τέτοιοι ανθρώποι. Δυσανάλογο το κενό που αφήνουν.
Καλό ταξίδι φίλε μου καί να μας προσέχεις από κει πάνω.
