Εξηγώ λίγο για τις ερπύστριες. Ουσιαστικά εκμεταλλευόμαστε το μαύρο που βάφονται τα λαστιχένια μέρη για να κάνουμε σκιές.
-Πρώτα βάφουμε με το χρώμα του άρματος ανάρτηση, τροχούς κλπ
-Έπειτα περνάμε με μαύρο τους τροχούς και την ερπύστρια. Αντίστοιχα αν δεν ήταν λαστιχένια η ερπύστρια θα πέρναγα με μαύρο τους τροχούς και track primer την ερπύστρια.
- Ψεκάζουμε το βασικό μέσα στους εδαφικούς,τους τεμπέληδες και τους κινητήριους τροχούς το χρώμα που πρέπει να είναι, χωρίς να πολυσκάμε για τα όρια των χρωμάτων.
- Διορθώνουμε το χρώμα της ανάρτησης από τα overspray του μαύρου, χωρίς να προσπαθούμε να καλύψουμε τα πάντα, απλά για να μην χτυπάει στο μάτι. Το μαύρο που παραμένει κάνει σκιά και δένει με το χρώμα μετά το σκόνισμα.
- Στην συγκεκριμένη περίπτωση θα περάσω τα μεταλλικά κομμάτια της ερπύστριας με track primer πινελάτο και μετά wash με καφέ λάδια.
- Σκονίζουμε κανονικότατα την ερπύστρια, ανάρτηση, τροχούς και λοιπά. Μετά το σκόνισμα δεν φαίνεται πουθενά το overspray καθώς έχουν «δέσει» όλα μαζί.
Έτσι δεν παιδευόμαστε να περάσουμε την ερπύστρια μετά... Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Μέχρι στιγμής το μόνο άρμα που με έχει προβληματίσει λίγο είναι το ISU-122, στο να δουλέψω το εσωτερικό της ερπύστριας, μια και οι εδαφικοί ήταν σχετικά κοντά ο ένας με τον άλλο και δεν μου έδιναν «χέρι» να κάνω δουλειά.
Δεν θα πρότεινα την παραπάνω μέθοδο για βρετανικά σύγχρονα και ερπύστριες Τ-142 (εξαγωνικές Μ-60) ή παρεμφερείς.
