22/06/1944. Επέτειος τριών χρόνων από τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ενωση και η ροή των πραγμάτων έχει δραματικά αντιστραφεί, ο κεραυνός της Επιχείρησης Bagration πέφτει πάνω στους γερμανούς. Χάρη σε απίστευτα βλακώδεις διαταγές, όλες σχεδόν από τον ίδιο το Χίτλερ, έρχεται η απόλυτη καταστροφή, μεραρχίες ολόκληρες χάνονται χωρίς ίχνη από τη γερμανική διάταξη, τεράστιοι σχηματισμοί κυκλώνονται και εκμηδενίζονται ενώ οι ρώσσοι σταματούν μόνον όταν τους τελειώνουν τα καύσιμα και αυτό μόνο για λίγο γιατί σύντομα συνεχίζουν. Στις 19/08/1944 οι μονάδες αναγνώρισης των ρώσσων φτάνουν στα όρια της Βαρσοβίας ενώ έχουν εξασφαλίσει ισχυρό προγεφύρωμα στη δυτική όχθη του Βιστούλα και πολλές μονάδες των ρώσσων έχουν προελάσει 400Km από τα σημεία εκκίνησής τους!!! Μέσα σε αυτή τη θύελα καταστροφών, ακόμα ένα πρόβλημα έρχεται να προσθεθεί στο βουνό προβλημάτων των γερμανών. Ενα μικρό, ταχύτατο και ευέλικτο ρωσσικό καταδιωκτικό έχει κάνει την εμφάνισή του και είναι ανώτερο όλων των αντιπάλων του μέχρι και το ύψος των 7000m. Είναι το Yak-3 και πολύ σύντομα η Luftwaffe θα εκδόσει επίσημη οδηγία στις πιλότους της να μην εμπλέκονται με καταδιωκτικά Yak που δεν είχαν εισαγωγή ψυγείου κάτω από τον κινητήρα και σε ύψη κάτω των 7000m.
Το Yak-3 ξεκίνησε σαν Yak-1M, μία προσπάθεια βελτίωσης του βασικού Yak-1. Οι διαστάσεις του μειώθηκαν και εφαρμόστηκαν δεκάδες αεροδυναμικές βελτιώσεις με αποτέλεσμα το νέο καταδιωκτικό να είναι μικρό και παρά τον κάπως αναιμικό κινητήρα του (Klimov VK-105PF-2, 1300hp) να παρουσιάζει επιδόσεις τέτοιες που ο δοκιμαστής πιλότος Petr Mikhailovich Stefanovskiy θα προτείνει να σταματήσει η παραγωγή των Yak-1 και Yak-5 και να επικεντρωθούν στο Yak-3. Μόλις το Yak-3 κάνει την εμφάνισή του στο μέτωπο οι πιλότοι θα το λετρέψουν και οι γρμανοί θα αποκτήσουν έναν θανάσιμο πονοκέφαλο. Αρκούσαν μόλις 2 περιστροφές 360 μοιρών για να βρεθεί στην ουρά ενός Fw-190 και τρείς για να κάνει το ίδιο σε ένα Bf-109G. Μπορεί ο οπλισμός του να ήταν μόνο 2 πολυβόλα UBS των 12.7mm και ένα πυροβόλο ShVAK των 20mm, η εξαιρετική όμως ποιότητα και ταχυβολία των όπλων αυτών του έδινε τη δυνατότητα να εξαπολύει 2.72Kgr εκρηκτικών βλημάτων το δευτερόλεπτο προς το στόχο! Η συγκέντρωση του οπλισμού στο ρύγχος διευκόλυνε τη σκόπευση και επέτρεπε τη συγκέτρωση των πληγμάτων αυξάνοντας την αποδοτικότητα του οπλισμού.
Ετσι το Yak-3 εξελίχθηκε σε νέμεση για τη Luftwaffe. Αν κάποιος αντίπαλος αποφάσιζε να το αντιμετωπίσει στο κάθετο επίπεδο γρήγορα διαπίστωνε πως εκτός από την ευλιξία το Yak-3 είχε και απίστευτο ρυθμό ανόδου. Ο γάλλος άσσος Marcel Albert, του Normandie-Niémen Group, το θεωρούσε ανώτερο του P-51D. Θα παραμείνει στη σφαίρα της φαντασίας αλλά είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς τι θα μπορούσε να πετύχει το μικρό αυτό καταδιωκτικό με κινητήρα τον Merlin 66 και κατασκευή εξ ολοκλήρου από ντουραλουμίνιο... Με το τέλος του πολέμου το Yak-3 θα πετάξει με τις αεροπορίες της Πολωνίας και της Γιουγκοσλαβίας αλλά σύντομα θα περάσει στην ιστορία, τα καταδιωκτικά αυτά δεν είχαν φιαχτεί με γνώμονα τη διάρκεια ζωής και τα πολλά ξύλινα μέρη τους γρήγορα έφταναν το όριο ζωής τους. Οταν όμως χρειάστηκε έδωσε στου ρώσσους ένα σημαντικό τεχνολογικό πλεονέκτημα το οποίο εκμεταλλεύτηκαν το καλοκαίρι του 1944.
Αυτά τα ολίγα περί της ιστορίας του Yak-3. Στο μοντέλο τώρα, κόκκινο Humbrol 60 στον κώνο (που τρυπήθηκε για να μπορεί να ρίχνει το ShVAK), ένα ματ βερνίκι της Italeri μαζί με λίγες καπνιές από μαύρη σκόνη αγιογραφίας και τέλος το 7ο μοντέλο του 2015. Τρία ζήτω για τη Hobby Boss!!!
Και τώρα βαράτε.
