Γεια σας παιδιά,
Έχω τέσσερα project ανοιχτά σε διάφορα στάδια, είπα να ξεκινήσω ένα ακόμη.
Κάποτε εν έτει 1960 η Σοβιετική Ένωση προκήρυξε έναν διαγωνισμό για το νέο εκπαιδευτικό αεροσκάφος των χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Ο νικητής ανακοινώθηκε το 1961 και ήταν η (τότε) Τσεχοσλοβάκικη Aero με αυτό:
Υπήρχαν και δύο άλλοι συμμετέχοντες, η Yakovlev με το Yak-30 (που παραδόξως ήταν η μοναδική σοβιετική συμμετοχή, κρίνοντας από το πλήθος των σχεδιαστικών γραφείων της εποχής, που βέβαια δικαιολογείται από το γεγονός ότι ήταν το σχεδιαστικό γραφείο που έφτιαξε τον κύριο όγκο εκπαιδευτικών αεροσκαφών της ΕΣΣΔ μετά το τέλος του Β' ΠΠ):
και η πολωνική PZL με το TS-11:
Η τότε κυβέρνηση της Πολωνίας αποφάσισε (ορθώς κατ' εμέ) να χρησιμοποιήσει την εγχώρια σχεδίαση για να καλύψει τις ανάγκες της πολεμικής της αεροπορίας. Το αεροσκάφος παρά το ότι υπηρέτησε μόνο σε δύο χώρες (η άλλη ήταν η Ινδία) παρήχθηκε στο θαυμαστό νούμερο των 419 μονάδων και 54 χρόνια μετά την πτήση του πρωτοτύπου συνεχίζει να υπηρετεί, ενώ παράλληλα πολλά αεροσκάφη που αποσύρονται καταλήγουν σε ιδιώτες, καθώς το αεροσκάφος έχει ευχάριστα πτητικά χαρακτηριστικά.
Όμως, το μέλλον της Σπίθας (Iskra στα πολωνικά) έχει προδιαγραφεί καθώς υπογράφηκε πολύ πρόσφατα η συμφωνία για προμήθεια 8 (με προαίρεση για άλλα 4) Μ-346 Master (εξέλιξη του Yak-130 από την Alenia-Aermacchi, όταν οι δρόμοι της Yakovlev και της Aermacchi χώρισαν και η κάθε εταιρεία συνέχισε την εξέλιξη του αεροσκάφους με τις δικές της προτεραιότητες). Έτσι μπορούμε να πούμε ότι εν μέρει, μετά από 53 χρόνια, η Yakovlev κέρδισε την Πολωνία, ενώ το Yak-130 ήδη υπηρετεί στην αεροπορία της Ρωσίας.
Και επειδή χρέπια φτιάχνω, το μοντέλο, που μου δωρίστηκε περίπου ένα χρόνο πριν, είναι το παρακάτω:
Το κουτί είναι της πολωνικής Mastercraft αλλά μπορεί κανείς να βρει το μοντέλο και από την KoPro αλλά και την Aeroplast (που είναι και μάλλον ο κατασκευαστής του καλουπιού). Δεν θα κάνω παρουσίαση των περιεχομένων (την έχει κάνει
εδώ ο gkontog) απλά θα σας πω ότι έχω τρίψει όλο (μα ΟΛΟ) το μοντέλο με 2000αρο ντουκόχαρτο. Η επιφάνεια του πλαστικού είναι, όπως το έθεσε επιεικώς ο Γιώργος παραπάνω, σαν 200άρι σμυριδόχαρτο! Η καλύπτρα είναι τόσο χοντρή που αν ήταν έτσι στην πραγματικότητα θα άντεχε απευθείας χτύπημα από γερμανικό 88άρι του Β΄ ΠΠ. ʼσε που ήταν θολή και είχε ανώμαλη επιφάνεια. Μετά από τρίψιμο πάλι με 2000αρο (που ήταν και το πρώτο πράγμα που έκανα στο μοντέλο ώστε να δω αν θα το προχωρήσω ή όχι) και βούτηγμα στο Humbrol Clear πήρε την παρακάτω μορφή (δίπλα η καλύπτρα για το μονοθέσιο):
Εξαρχής ήθελα να φτιάξω το διθέσιο μιας και το κιτ το προσφέρει και όχι το μονοθέσιο που ήταν και το μοναδικό πρωτότυπο και δεν μπήκε ποτέ σε παραγωγή. Θεωρητικά το μοντελάκι θα βαφεί με απόχρωση αλουμινίου.
Οι εργασίες που παρουσιάζω παρακάτω έχουν γίνει σε κάτι δίωρα κάποια σαββατοκύριακα και γιορτές.
Αρχικά ασχολήθηκα με το ανύπαρκτο κοκπιτ που ήταν και το μόνο σημείο του κιτ χωρίς σαγρέ επιφάνεια. Προστέθηκαν υποτυπώδεις πλαϊνές κονσόλες, βάφτηκε ο πίσω πίνακας οργάνων ενώ ο μπροστά είναι χαλκομανία του κιτ και το κοκπιτ βάφτηκε με Neutral Grey και Black αμφότερα της Lifecolor. Προστέθηκε και πίσω τοίχωμα και ένα μικρό βάρος για να μην κάνει σούζες. Μπορεί να φαίνεται κάπως χοντροκομμένη δουλειά, αλλά κάτω από την κλειστή καλύπτρα θα φαίνεται τέλειο!
Το μέγεθος του μοντέλου για να πάρετε μια ιδέα:
Μετά την κόλληση της ατράκτου κολλήθηκαν οι αεραγωγοί στην πτέρυγα και μετά από dry fit διαπιστώθηκαν τα δύο σοβαρά προβλήματα (για το τρίτο αναμείνατε παρακάτω) που φαίνονται στην εικόνα:
Τα παιδιά εκεί στην Πολωνία έκαναν λίιιιιιγη οικονομία στο πλαστικό και έτσι κοιτώντας μέσα από τους αεραγωγούς βλέπεις λίγο από άτρακτο. Αλλά τι οικονομία, το πλαστικό που λείπει από τα τοιχώματα των αεραγωγών πήγε στο ΣΚΑΛΟΠΑΤΙ που κάνει ο αεραγωγός με τη ρίζα της πτέρυγας.
Οπότε με τη βοήθεια του φίλου μας στο κάτω μέρος της εικόνας έπεσα εις το έργον:
(επίσης στην εικόνα υπάρχει ένα hint για ένα από τα άλλα 4 τρέχοντα project, ακούω μαντεψιές)
Με φύλλο πλαστικού έκλεισαν και τα πλαινά των αεραγωγών αλλά και το πίσω (που έβγαινε κατευθείαν στις φωλεές του συστήματος προσγείωσης-ενδιαφέρουσα μηχανολογική λύση, ίσως για να κρυώνουν τα φρένα!
):
Η σειρά για το τελικό dry fit (15 εκατοστά όλα κι όλα) για να γίνει αξιολόγηση του τρίτου προβλήματος :
Το φαράγγι του Βίκου ωχριά μπροστά στα κενά, κυρίως στους αεραγωγούς, που ακόμη και με φύλλο πλαστικού δεν έρχονται και στα ίσα τους. Οπότε επιστρατεύτηκε η εξής λύση: το εξωτερικό μέρος του αεραγωγού που θα έπρεπε να εφάπτεται στην άτρακτο καλύφθηκε με διαφανή μεμβράνη. Στη συνέχεια περάστηκε λίγη κόλλα στη μεριά της ατράκτου που θα ακουμπήσει ο αεραγωγός και αμέσως μπήκε μικρή ποσότητα στόκου που απλώθηκε στην επιφάνεια χωρίς προσοχή. Ο λόγος για τα παραπάνω; Πήρα την πτέρυγα και την έβαλα στη θέση της, πατήθηκε και απλώθηκε ο στόκος και όταν τράβηξα την πτέρυγα είχα την απαραίτητη ποσότητα στόκου στην επιθυμητή θέση:
Η μεμβράνη είχε μπει για να μην κολλήσει ο στόκος στην πτέρυγα. Η πτέρυγα σε αυτή τη φάση της κατασκευής δεν κολλήθηκε γιατί δεν είχε στεγνώσει ο στόκος.
Δεν έχω πρόχειρες τις φωτό από την τωρινή κατάσταση του μοντέλου, αλλά έχει γίνει ένα ψιλοwash στα καθίσματα και έχουν κολληθεί οι πτέρυγες στη θέση τους και έχει πέσει ο στόκος και το τρίψιμο της αρκούδας.
Ευχαριστώ για το χρόνο σας και για ότι παρατηρήσεις-προτάσεις έχετε (και έχω τις ικανότητες να τις εφαρμόσω) ελεύθερα.
Μαθιός
