Γνωριστήκαμε στην στοά στην Σταδίου....
Μου πρότεινε να δω κάτι 72άρια Esci.Καμμία σχέση με τα γνωστά Matchbox και Airfix.
Δες τα και θα με θυμηθείς μου είπε!
Έριχνα ματιές στο στενό διάδρομο,μέσα απ την βιτρίνα,ενώ ο κύριος Παράσχος στο γραφείο,κοίταζε που και που...
Κόλλησα και στις βιτρίνες με τις τότε εκπληκτικές "βαμμένες" κατασκευές.
Από τότε,πολλές φορές κατέβαινα στην στοά,είτε για μοντέλα είτε για χάζεμα στα έτοιμα μοντέλα,προσπαθώντας να συγκρατήσω στο μυαλό μου πως ήταν βαμμένα, σαν να ήταν βιβλιογραφία...
Ο καιρός πέρασε,το μαγαζί μεταφέρθηκε στην Ιπποκράτους,και εγώ συνέχεια να χαζεύω στο μαγαζί.
Οι συζητήσεις με τον Νίκο,τον Χρήστο,την Σοφία και τον Δημήτρη ατελείωτες!
Λέγαμε για μοντέλα,λέγαμε τα καλά,αλλά και τις σκοτούρες μας!
Στον γάμο μου ήταν προσκεκλημένοι όλοι.Ήταν χαρά μου μιας και τους θεωρούσα και θεωρώ καλούς φίλους!
Η έκπληξη μου μεγάλη,όταν πήγα στο μαγαζί και αντίκρυσα το καλύτερο δώρο!
Ένα κομπρεσέρ, κοινό δώρο των παιδιών!!!
Τα χρόνια κυλούσαν και εμείς μεγαλώναμε.
Όποτε περνούσα,θα έμπαινα να πω ένα γεια και μια κουβέντα.
Ο Νικόλας στο ταμείο με την χαρακτηριστική φωνή και σχεδόν πάντα χαμογελαστός!
"Καλώς τον" μου έλεγε κάθε φορά!
Τι να πρωτοθυμηθώ απ τις κουβέντες μας...
Συλλυπητήρια στην οικογένεια του!
Να ξέρουν ότι ήταν καλός άνθρωπος και είχε καλούς φίλους.
Καλό ταξίδι ρε Νικόλα!