Ενα στεγνο αεροπλανο στην θαλασσα...Ενδιαφερον! 
Πιστεύω πως μάλλον αυτό είναι σωστό σαν εικόνα. Τα αεροσκάφη αυτά είχαν ξύλινο ή σιδερένιο σκελετό καλυμένο συνήθως με κάποιο είδους ανθεκτικού πανιού. Το πανί σαν υλικό έχει πολλά θετικά για αεροπορική χρήση, μικρό βάρος, αντοχή αλλά έχει το μειονέκτημα πως απορροφά νερό, κάτι το οποίο αυξάνει δραστικά το βάρος του και μπορεί να αποβεί μοιραίο για ένα αεροσκάφος εν πτήση. Επίσης το συνήθως ύφασμα δεν είναι αεροστεγές, κάτι το οποίο, ειδικά στις πτέρυγες, οδηγούσε σε απώλεια άντωσης. Ετσι λοιπόν τα υφάσματα αυτά μουλιαζόντουσαν σε ένα (συνήθως) υποκίτρινο βερνίκι που νομαζόταν dope το οποίο τα έκανε αεροστεγή, πιο γερά και κυρίως εντελώς υδατοστεγή. Στη διάρκεια ζωής του αετοσκάφους οι υπόλογοι συχνά περνούσαν καινούργια χέρια από το βερνίκι αυτό για να αυξήσουν και να ανανεώσουν την προστασία. Λόγω του βερνικού αυτού σε ένα αεροπλάνο στη θάλασσα, και ειδικά ένα υδροπλάνο όπου υπήρχε ένας λόγος παραπάνω να είναι εντελώς υδατοστεγές, το πάνινο εξωτερικό του, δε θα μουλιάσει οπότε δε θα δείχνει μέσω, συνήθως, σκουρότερου χρωματισμού πως έχει βραχεί. Το νερό θα κυλάει από πάνω του όπως περίπου θα κυλούσε και από μία ανάλογη επιφάνεια από πχ ντουραλομίνιο.
Σε αρκετές περιπτώσεις στο βερνίκι αυτό πρόσθεταν κάποιο χρώμα για να ξέρει ο βαφέας που πέρασε και που όχι και να διευκολύνεται η βαφή. Αν δεν είχε χρώμα τότε κάτω από το σωστό φωτισμό τα αεροσκάφη έδειχναν σχεδόν διαφανή όπως το παρακάτω Β.Ε.2 στο Imperial War Museum.
