Μετά τα στενάχωρα κόκπιτ των τζετ και τις υψηλές ταχύτητες, καιρός για ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και ενασχόληση με ένα από τα πρώτα μοντέλα που είχα πιάσει σαν παιδί. Βέβαια τότε το μοντέλο ήταν το Stuka της Revell στην 1/32 με το χαρακτηριστικό φίδι στα πλευρά της ατράκτου. Η ίδια σκέψη ήρθε στο μυαλό μου όταν είδα το κιτ της Italeri στην 1/72 αυτή τη φορά και αυτός ήταν ο λόγος που το απόκτησα. Ομως στην πορεία της κατασκευής, μου άρεσε περισσότερο το διάστικτο με πράσινες βούλες καμουφλάζ, οπότε μάλλον εκεί θα καταλήξω.
Το κιτ σε γενικές γραμμές είναι πολύ καλό, με μαλακό γκρι πλαστικό, πολύ καλή εφαρμογή στο μεγαλύτερο μέρος του, ωραία χαραγμένη λεπτομέρεια, λεπτά και καθαρά διαφανή τμήματα. Από την άλλη, τα μικρότερα κομμάτια θα χρειαστούν τρίψιμο για να λεπτύνουν και να απαλλαγούν από το flash, όμως έτσι κι αλλιώς ο αριθμός τους είναι μικρός, οπότε δεν αποτελούν ιδιαίτερο πονοκέφαλο. Η εφαρμογή έχει κάποια θέματα στο ρύγχος κατά την ένωση του αεραγωγού με το επάνω τμήμα της ατράκτου, όμως το μαλακό πλαστικό βοηθά να έρθει στα ίσια του με λίγο τρίψιμο.
Χρησιμοποιήθηκε το σετ της Eduard για το πιλοτήριο και τα σήματα της Almark που δίνουν τη σωστή απόχρωση για το φίδι, σβάστικες, μοιρόσημα και σήματα για τρία αεροσκάφη.
Η κατασκευή ξεκινά από το πιλοτήριο, όπου πέρα από τα photo etched, προτέθηκε κάποια λεπτομέρεια στα τοιχώματα, από evergreen και χαλκόσυρμα, προκειμένου να αναπαρασταθούν ο σκελετός της ατράκτου και διάφορα κουτιά και μοχλοί στο βαθμό των ικανοτήτων μου και των διαστάσεων της κλίμακας.
Το πιλοτήριο βάφηκε με το Η70 της Gunze και το XF22 της TAMIYA, προκειμένου να δημιουργηθούν οι απαραίτητες αντιθέσεις στην τονικότητα, οι ζώνες με το leather της Humbrol, τα διάφορα κουτιά με Dark Grey, οι σωληνώσεις με κίτρινο και με κάποιες μικρολεπτομέρειες με κόκκινο.
Εγινε wash, με μαύρο και burnt umber, ίσως λίγο πιο αισθητό από ότι έπρεπε, chipping και φωτισμός στα γκρίζα κουτιά και είμαστε ένα βήμα πλέον πριν το κλείσιμο της ατράκτου.
