Στις 28-4 έγινε ο αγώνας της επικεφαλίδας.Είχε προκηρυχθεί αρχές νοεμβρίου και για πρώτη φορά δέχτηκαν 60 συμμετοχές που καλύφθηκαν σχεδόν αμέσως.Επαιξε φαίνεται ρόλο και η αλλαγή των κανονισμών σε αντίθεση με το 2012 που έγιναν δεκτά αυτοκίνητα που έτρεξαν πριν το 60 για φέτος έγιναν δεκτά αυτοκίνητα που έτρεξαν 60-69 χωρισμένα σε 2 κατηγορίες έως 1800 κ.ε., και μεγαλύτερα.
Ξεκίνησα με μεγάλα σχέδια να ετοιμάσω 4 αυτοκίνητα,Alpine Renault A110 και Alfa Romeo TZ1 για την μικρή και Fiat Dino και κάποια Ferrari για την μεγάλη.Το αυτοκίνητο αιχμής θα ήτανε η TZ1 καρότσα Ocar ρητίνη και μοτέρ Flat6-r δεδομένου ότι η πρώτη μου επιλογή ήταν να τρέξω στην μικρή κατηγορία.Το Fiat Dino απλά για να το φτιάξω γιατί ήταν στενό και κοντό απέναντι στις GT 40 και LOLA ενώ μια Ferrari για να δοκιμάσω(στις ελεύθερες δοκιμές) τα κότσια μου στην μεγάλη.Για την Μαρία είχα διαλέξει την γερασμένη από την 3η της συμμετοχή,αλλά ευκολοοδήγητη,Ferrari Testarossa 59/60
και την Ferrari 250 SWB που έχω φτιάξει το 2011 αλλά δεν έχω δοκιμάσει ακόμη.
Επίσης κουβάλησα για δοκιμές εν όψει μελλοντικών αγώνων μερικά αυτοκίνητα όπως φαίνονται στην φωτό από τον παγκο μου στο Wolverhampton:
-Ferrari 250 GTO/LM MRRC(26)
-Ferrari 350 Can-Am (χωρίς νούμερα)για το proxy Can Am 2014
-Fiat 850 coupe (μπλε με άσπρη ρίγα)με το οποίο τερμάτισα 4ος στα Saloons το 2012 λόγω αδύνατου μοτέρ,έτσι του άλλαξα μοτέρ και το πήρα για δοκιμή.
-Fiat 850 sedan #2 κόκκινο,αυτο είχε ξεμείνει στην Αγγλία σαν proxy συμμετοχή στο Tyneside club με μια 1η νικη και τελικό αποτέλεσμα 6η θέση και μου το επέστρεψαν.
-Alfa Romeo Giulietta #6 κόκκινη ,την είχα για τα Saloons το 2012 αλλά δεν πήγαινε καλά.
-Με #14 και #16 είναι οι Ferrari Testarossa 59/60 και Ferrari 250 SWB αντίστοιχα
-Με #27 είναι η συμμετοχή μου στα μεγαλα,Ferrari 330 P3/4 καρότσα SCX μοτέρ Scaleauto Boxer κοντό.
Για την κατασκευή της Alpine χρησιμοποίησα καρότσα της SRT από ρητίνη,ήταν η μόνη ακριβής στις διαστάσεις,της SCX ήταν κοντή ενώ της Team Slot κοντή και φαρδειά,για τον σκοπό αυτό διελυσα ένα αυτοκίνητο που είχα στην συλλογή μου και ήταν ερείπιο.Η κατασκευή της αποδείχτηκε δύσκολη γιατί απαιτούσε λύσεις που εφάρμοσα 1η φορά,σασί με rattle pan(δεν έχω βρεί πως μεταφράζεται στα ελληνικά) που θυλήκωνε στο σασί,αλλά είχα ξεκινήσει αρκετά νωρίς και έτσι προχώρησε καλά.
όμως έριξε πίσω την κατασκευή της TZ1 με αποτέλεσμα απ'την βιασύνη μου να πηγαίνω από λάθος σε λάθος.Καμμιά εβδομάδα πρίν τον αγώνα διαπίστωσα ότι ο φορέας πίσω άξονα και μοτέρ ήταν υπολογισμένος λάθος με αποτέλεσμα να σέρνεται το σασί στην πίστα,μεγαλύτερα λάστιχα δεν χώραγαν,έπρεπε λοιπόν να τον ξεκολλήσω,τροχίσω και ξανακολλήσω πράγμα που έγινε με επιτυχία.Το βάψιμο έγινε άρπα κόλλα,χαλια,και το αποκορύφωμα ήταν ότι την παραμονή της αναχώρησης προσπαθώντας να την συναρμολογήσω βρήκα ότι οι εμπρός τροχοί δεν πάταγαν,προσπάθησα να ξεκολλήσω τις βάσεις αλλά από την βιασύνη μου ξεκολλησα και το guide post ,τέλος ιστορίας.
Το Fiat Dino σταμάτησε σε αυτήν την κατάσταση
Στη διαδρομή ήμουνα και λίγο τυχερός,είχα φτιάξει ένα σασί για την Alfasud του Βασίλη ,στο οποίο όμως είχα κάνει φαρδύ το motor mount με αποτέλεσμα να μην χωράνε φαρδειά λάστιχα,έψαχνα λοιπόν ,για να μη πάει χαμένος ο κόπος μου να βρώ κάποια καρότσα που να ταιριάζει,βρήκα λοιπόν ότι με μια μικρή αλλαγή στο μεταξόνιο χώραγε κάτω από την 330 P3/4 της SCX,έτσι κι'έγινε.Βέβαια ο βασίλης έμεινε πάλι χωρίς σασί αλλά τώρα είναι εύκολο θα το αντιγράψω με στενότερο motor mount.
Τελικά με όλες τις καθυστερήσεις,(προσθεστε στα παραπάνω ότι ετοίμαζα και Ferrari 250 LM για το Can Am proxy της νέας Ζηλανδίας που με παίδεψε πολύ)
έμεινα με 2 αυτοκίνητα την Alpine και την Ferrari 330 P3/4.
Δοκιμές σαββάτου
Το σαββατο φτάσαμε λίγο αργά, 12.00 αφού φάγαμε βροχή και χαλάζι στο δρόμο με την ψυχή μας.Κατ ευθείαν στην πίστα για δοκιμές,πρώτα η Alpine.Η μεγάλη έκπληξη ήταν για πρωτη φορά δεν βγήκαν προβλήματα,άρχισα αμέσως να δοκιμάζω setup και είδα με μεγάλη ικανοποίηση ότι ημουνα γρηγορότερος και από αρκετά μεγάλα.Τα λάστιχα της Avant Slot για τα οποία ανησυχούσα διότι ήταν άγνωστη ποσότητα δούλευψαν μια χαρά με λίγο graining στην αρχή αλλά όσο περνούσε η ώρα όλο και καλύτερα.Κατά τις 2 σταμάτησα γιατί δεν είχα 2ο ζευγάρι λάστιχα και άμα τα έφθειρα πολύ δεν θα πέρναγα τεχνικό έλεγχο.
Ετσι συνέχισα την προπόνησή μου με τη Ferrari.Είχα ετοιμάσει 2 σετ λάστιχα 1 NSR Ultra και 1 Ortmann.Το δεύτερα λειτουργούσαν σαν zero grip.Δεν μπορώ να καταλάβω τι τους βρίσκουν οι Αγγλοι.Μόλις έβαλα τα ultra το αυτοκίνητο πέταγε.Για πρώτη φορά ,απ το 2008 που πρωτοπήγα , γύρισα την πίστα κάτω από τα 9",8.7" ενώ οι πιο γρήγοροι γυρνούσαν στα 8,4" ,δεν έχω ξαναβρεθεί τόσο κοντά.Την τελευταία ώρα αφιέρωσα στο να γράψω ρυθμίσεις controller για την Alpine.Καθώς καταλαβαίνετε τζάμπα κουβάλησα όλα τα άλλα αυτοκίνητα.
Κυριακή,αγώνας
Συνέβη κάτι πρωτοφανές:
Στην προθέρμανση μπορούσα να γυρνάω στους ίδιους χρόνους με του Σαββάτου.Πιθανές εξηγήσεις?Αυτή τη φορά στο δείπνο ήπια Guiness αντι Stella Artois που έπινα τις άλλες φορές
.Μάλλον οι περισσότεροι έτρεχαν με λάστιχα NSR.
Βγήκε όμως ένα πρόβλημα.Οπως είδα μετά,στην άσπρη (εσωτερική )γραμμή,μπαίνοντας στην στροφή πριν την μεγάλη ευθεία η πίστα είχε ένα δοντάκι και καθώς τα λάστιχα είχαν αποκτήσει καλύτερη πρόσφυση η Alpine με κάποια ταχύτητα έφευγε ευθεία.Δεν υπήρχε κάτι να κάνω γι'αυτό από το να πηγαίνω πιο αργά.Η αιτια ήταν το guide της TSRF που χρησιμοποίησα για να φερω το κέντρο περιστροφής του λίγο πιο μπροστά,όμως έχασα σε βάθος.
Ξεκίνησε ο αγώνας με (ευτυχώς) πρώτη την άσπρη όπου τα καταφερα σχετικά καλά με 2 εξόδους στο γνωστό σημείο.
Ο Mark Cockerton με την Lotus Europa ήταν σε δικό του αγώνα γυρνούσε στα 9.4" ενώ εγώ στα 9.9".
Μετά ακολούθησε η κιτρινη όπου έμπλεξα σε τρακαρισματα άλλων αλλά μετά είχα μια άψογη μπλέ.Μετα την τρίτη προσπάθεια βγήκε προσωρινη καταταξη και ήμουνα 28ος γενικής και 4ος στα μικρά.Ηταν δυσαρεστη έκπληξη γιατί
ενώ ήξερα ότι ήμουνα κοντά με τον Bryan King ,με Lotus Europa και αυτός,που ήταν 2ος δεν είχα προσέξει καθολου ότι το αυτοκίνητο του Jon Grainger, Piper GTR, έτρεχε στα μικρά.Μετά κσι την 4η προσπάθεια(κόκκινη) ήμουνα 29ος γενικής.Αισθάνθηκα καταδικασμένος 4ος γιατί θα είχα την τελευταία επιλογή στον τελικό =άσπρη ,που η Alpine δεν στεκόταν καλ'α.Στον ημιτελικό ήρθα 2ος πίσω από τον Jon Grainger μετά από αγώνα όχι χωρίς λαχτάρες,πάλι ο Phil Insull,όπως και περσυ (που παραλιγο να μου στοιχίσει την πρώτη θέση)βγήκε μπροστά μου και παραλίγο να με πάρει μαζί του,αυτήν την φορά όμως είχα οπτικό πεδίο και πρόλαβα να κόψω,πέρασε ξυστά μπροστά μου και καρφώθηκε στον τοίχο.Jon Grainger και γω ανεβήκαμε στο τελικό,όπου άθελά του μου έκανε το μεγάλο δωρο να διαλέξει άσπρη(όταν τον ευχαρίστησα μετά μου είπε :"κρίμα που δεν μου το είπες πριν αλλά το Piper ήταν πιο γρήγορο στη άσπρη") και να μείνω στην μπλε που μου έδινε καλές πιθανότητες.Ξεκίνησα τελευταίος ξέροντας ότι αν δεν έβγαινα τους είχα.Στην δεύτερη στροφή οι τρείς γίνανε κουλουβάχατα τους πέρασα και εφυγα μπροστά.Μετα απο 3 γύρους Mark Cockerton με έφτασε και με πέρασε άνετα αλλά τους άλλους δυο τους κραταγα σε 1/2 γύρο απόσταση και υπολόγιζα ότι καθώς πήγαιναν μαζί κάποιος απ τους 2 θα βγεί και ήταν ο Jon Grainger .Βρέθηκα όμως στον ρόλο του κυνηγημένου και έκανα το λάθος,με πέρασε ο Bryan ξαναβγήκα κυνηγώντας τον
και βρέθηκα 4ος όμως ο Jon φαίνεται πως είχα χάσει περισσότερο από μένα την ψυχραιμία του και έτσι παρ'ότι βγήκαμε κι άλλες φορές και οι δύο τον πέρασα στον τελευταίο γύρο.Στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα είμαστε σε αυτήν την κατάσταση.
Ομως πολύ ευχαριστήθηκα την κόντρα.
Τελικά φαίνεται πως η μικρή κατηγορία Le Mans μου πάει,2ος το 2011,1ος το 2012,3ος το 2013
Στον μεγάλο τελικο έγινε σκληρή μάχη ανάμεσα στους 2 πρωτους μέχρι τους 15 γύρους πήγαινα μαζί μετά βγήκε ο Roy και ο Bill δεν είναι απ τα παιδάκια που θα άφηνε να τον ξαναπλησιασει.
